Triskat -Fragment nga Lufta e III botërore

Foto dal web

Triska për erën e luleve

                    dhe të grave

                    dhe të fëmijëve

për bukën

për mishin

për zarzavatet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për gjirin e familjes

                             dhe të gruas

                             dhe të fëmijës

për mikun

për shlodhjen

për dashurinë.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për këngën e zogjve

                              dhe të grave

                              dhe të fëmijëve

për qeshjet

për puthjet

për lindjet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Mos fol! Mos qesh! Mos këndo!

Mos ha! Mos qaj! Mos mendo!

Mos duaj! Mos lind! Mos jeto!

Mos lufto!

Për të fituar triskën ditore

mos! Mos! Mos!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Nuk ka nevojë për triskë.

Post scriptum: Çdo herë që i rikthehem kësaj poezie, me shpresën për të ndryshuar diçka, më kap një ndjenjë e paktueshme, për një kohë, që çuditshëm më duket se e jetova dje! Poezia është shkruar ndërmjet viteve 1988 -89. Botuar pas 10 vitesh në variantin përfundimtar në librin tim të dytë me poezi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë", botim i entit botues "Gjergj Fishta" Lezhë. Edhe sot shpresova të ndryshoj diçka por krejt e pamundur!

Edmond Kaceli,  fillim prilli, Itali 2020

Në shtëpinë e Babës! nga E. Kaceli

Në shtëpinë e Babës zilja e portës nuk bie prej vitesh

dera e vjetër nuk troket, askush nuk bëzan prej së largu

A don miq! -o i Zoti i Shpisë!

Xhaketat në varësen e vjetër të rrobave janë rralluar

Rreshti i këpucëve shumëngjyrëshe nuk është më

Baba nuk e hedh xhaketën krahëve të lodhun...

Askush nuk thërret në portën e oborrit pa fëmijë

Në shtëpinë e babës rrjeshti i këpucëve është rralluar

zhurmë nuk dëgjohet nëpër korridoret e gjana

Fëmijët e rritun, as fëmijët e fëmijëve nuk hyjnë e nuk dalin

Në shtëpinë e Babës vetëm Ai dhe Nana

dhe dy qese plastike me ilaçe gjithëfarlloji

shtyjnë ditët e netët e gjata të pritjes

Në shtëpinë e vjetër të Babës, dy hije: Ai dhe Nana

dy hije që mbahen për njëri -tjetrin

dy hije që presin prej mëngjezit herët

deri në orët e vona të mbramjes

videothirrjen e radhës

e nëse ajo nuk vjen

Dy hijet ikin të shtrijnë kockat

me shpresën se nesër

dikush ka me i thirrë

patjetër!

Në shtëpinë e babës nuk hyjnë më njerëz

Vetëm trishtimi, dy pleq -hije malli

dy trasta ilaçesh gjith'farëlloj

                                            dhe shpresa

shpresa për videothirrjen e radhës!

Itali, mars 2020

Në fluturim...qiell i ndërmjemë Shqipëri- Itali

Përmbi një biletë avioni

shkruaj emrin, atësinë dhe mbiemrin tim:

Zog i Trembur i Dheut

Emri dhe Fati në një fluturim bosh

Toka shtrihet poshtë meje

Harruar...

Avioni ecën nëpër rrugën e reve

në udhëkryqin e rrugës së qiellit

me tokën...

Prindërit me dorën ngritë deri në qiell

duke përshëndetë:

Fluturo bir! -Zog i Dheut Tënd të Lashtë

Paç krahët e lehtë!

Flurim të mbarë! Mos u tremb!

-mos u tremb!

Nëse ajri të lëshon duart tona do të mbajnë...

Edmond Kaceli, qiell i ndërmjemë Shqipëri- Itali

Më duket e thërrasin Atdhe!

Vijmë e largohemi

në makinat e shtrenjta, e më pak të shtrenjta

ngarkojmë pjesën tjetër të boshllëkut

që nuk e mbart shpina

Shpina -thyer prej viteve dhe mallit

rrugëve të botës

                           jetimë deri në dhimbje!

Në heshtjen e ditëve të mbushura me bosh

Jetojmë ca ditë në vendin e Hiçit

(më duket e thërrasin Atdhe)

Sjellim boshllëkun e largët

prodhojmë boshllëkun e ditës

hamë e dhjesim boshllëk!

Argëtohemi! Largohemi!

Teksa ikim -qëllojmë ca plumba bosh

shkrepim ca pushkë marrëziet

drejt qiellit -bosh në pafund

Qiellit të këtij Hiç -vendi

                       që  e thërrasim Atdhe!

Pa dashje! Lamtumirë!

Shqipëri gusht 2018

E. Kaceli

Ikin ditet!

Koha e marrinave! (Marrëzive)

Esse nga E. Kaceli

Hej dreq! -kohë e ligshtë paska ardhë lum miku virtual!

Ka ardhë një kohë e vështirë. Koha e marrinave!

Koha që në mënyrën ma paradoksale e quajmë: Kohë moderne!

Kohë interneti! Kohë rrjetesh sociale! Kohë... Kohë dreqi!

Kohë krizash mendore! –them unë.

Të gjithë hiqemi, edhe unë, (pra të gjithë), sikur jemi mentarët ma të mëdhenj të momentit, e mentarët ma të mëdhenj të ditëve që ikin. Parashikuesit ma të mëdhenj të ditëve që do të vijnë!

Shkruajmë...

Shkruajmë marrina për 24 orë rrjesht. Mundohna... Stërmundohna! -me i shitë në Tregun e Fjalës si kryevepra të mençurisë botnore!

Në Tregun e Lirë të Fjalës së përçudshme, të fjalës së përdhosun!

Inflacioni i Fjalës së Marrë është, ku e ku, ma i madh se inflacioni i secilës pare (monedhë) që shpiku njeriu.

Njeriu! Njeriu! -ky shpikës i madh, që nxjerr rregulla e ligje, për të kufizuar lirinë e vet! Njeriu, që shpik përditë mënyra të reja për vetvrasjen duke kujtuar se po sfidon Kohën! Kohën që Zoti ia ka dhanë për përdorim të përkohshëm. E njeriu –shpikës mendon si me ia falë Qoftë Largut!

Njeriu që gjithçka ka shpikë e mundohet të shpikë, vetëm ilaç për marrinat nuk i shkon ndërmend me studiua, me e zbulua, me e nxjerre në treg!

Klasike historia e biznesmenit që hapi një shitore ku shkruante: Shesim mend për njerëzit që kanë nevojë! Pas një kohe, krejt të shkurtë, shpalli falimentin!

E duke marrë shembullin e mosuksesit të tij unë, në blogun tim, ku pretendoj se jam krejt i lirë me shprehë marrinat e mija, para do kohësh shkruajta:

Mendime të çmendura
Mendoj: Asgjë.
Bëj: Asgjë.
Them: Asgjë.
Kështu jeta vazhdon të ecë përpara me të njëjtin ritëm që ecë përmbrapa!

Në mënyrë të çuditshme shumë njerëz gjetën veten dhe më banë aq shumë lajka (like), sa për një çast mendova mëdyshas: Na kanë lindë me ba asgja?!

E thashë me vete: Ndoshta mosha ka mbërritë me ba të veten... Ndoshta kam nisë me u çmendë... ndoshta ke nisë me u çmendë ti... ndoshta ka nisë me u çmendë ai?.. ajo?...

A kemi nisë me u çmendë nga pak, krejt pak, e ma vonë ma shumë, të gjithë... Një çmendi marrinash virtuale, fjalësh aspak të mençura e lajkash, lajkash pa fund... Një gjuhë e vetme, e ndërtuar prej një fjale të vetme! E mjaftueshme për të ndërtuar Kullën e Babilonit. Kullën virtuale të Babilonit. Kullën e çmendun të marrëzisë njerëzore!

Itali -fillim viti 2018

Lamtumirë Leo!

Nuk është tragjedi të vdesësh, tragjedi është të mos jetosh. (L.K)

Nëse doni të kuptoni kush ishte Leonard Kola, poeti lezhjan, i ndarë nga jeta në moshën 44 vjeçare, lexoni disa nga krijimet e tij më pikante:

Një ditë zonja shkon për vizitë në kasollen e vajzës dhe thotë: E tmerrshme ku jetoni ju me kandil, dyshek me kashtë! Uuu, tmerr!
Vajza ia kthen: Nuk e di çfarë ëndrrash shikoni ju në krevatin tuaj, por unë në dyshekun me kashtë shoh ëndrrat më të bukura! Zonjë, në pallatin tuaj ka llampadar, kurse në kasollen time ka dritë.

-Leonard Kola nga romani në përfundim "Bastardja"

-Ne bëjmë Shqipnin etnike duke e ba hartën e vjetër të fluturojë me dron në Beograd.
Këngëtarja shqiptare pushton Rusinë duke kënduar në një shesh! Cristiano Ronaldo tronditi botën duke bërë shenjën e shqiponjës në Maqedoni!
Më kujtohet një film shqiptar ku dikush pyet femijën: Hë debatikas bëtë ndonjë aksion sot?
Po i thotë bëmë. Hodhëm një trakt tek një derë. Por aksioni më i madh është se morëm portretin e Duçes, ia lidhëm në bisht një qeni që zuri të vraponte, dhe koka e Duçes u bë copa-copa .
Dhe kështu u çlirua Shqipëria nga debatikasit.
Kurse tani debatikasit e sotëm po e zhvillojnë Shqiperinë duke shpërndarë ne rrjetet sociale lajme nga Shqipëria qe trondisin botën. Aferim!
Kësaj i thonë: Fluturoj me .....dron për në Amerikë

-Leonard Kola nga një status në FB

Shpirti

Poezi nga Leonard Kola

Shpirti përgjumet,
Përkundur mbi valët,
E detit të trazuar,
Mbështjellë me pëlhurën,
E pangjyrë të natyrës,
FLE
Përqafuar me hirin e ëndrrave,
Që u fikën pa marrë jetë.

Lamtumirë miku im, poet dhe artist! Lamtumirë pengu dhe dhimbja ime sa herë takoheshim në Lezhën tonë të vogël, e të madhe sa bota! Sa herë i shkruanim njëri tjetrit!

Lamtumirë Luftëtari i përhershëm i jetës. Jeta jote e shkurtë, ishte një luftë, një sfidë e përditshme, me sëmundjen, deri në çastin kur, pa pyetë njeri, vendose të largoheshe në mënyrën më dinjitoze, më fisnike! Lamtumirë krenari dhe shembulli im deri në largimin nga jeta!

Lamtumirë! Me ikjen tënde, Lezha, ( ai vendi ynë i dashtun, ku të gjithë njohin të gjithë, e ku njerëzit shpesh, harrojnë të njohin veten) humbi një nga pjesëzat më të bukura të sajë.

Leo -më dhemb aq shumë humbja jote!Aq shumë, sa më duket e pakuptim të shkruaj: Të kjoftë i lehtë dheu!

Lamtumirë miku im fort i dashtun e fort i shtrenjtë! Deri në dhimbje...

Edmond Kaçeli, Itali

Kur gomari u bë i mençur për pak çaste!

- Fabulë për të gjitha kohërat

Mikluesit i thanë: Je këngëtar!

Mos u tallni! -tha me një zë vajtimtar.

Pëlliti fuqishëm.

Shtoi: Jam GOMAR.

Dhe filloi të këndonte si më parë!

E. Kaceli

nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë", enti botues "Gjergj Fishta", Lezhë 1998

Botim i mundësuar nga fondazioni "Soros" Shqipëri

Trungu i vjetër

nga E. Kaceli

Ra një gjethe

ranë dy gjethe

ranë tri, katër, shumë

ranë dhe vazhdojnë të bien shumë gjethe

rrëzohen në ritin e stërvjetër sa bota...

Flutura të vdekura ranë gjethet e e mbrame

Të lodhuna prej qëndrimit në pemë...

Ngjyrat e krahëve mbushën rrugët, dhe rruginat e shpirtit

Degët lakuriq, mblodhën krahët, krejt si femrat pasi bëjnë dashuri

Vjeshta mori shkallët dhe u nis nëpër rrugën e kahershme

Dyert u mbyllën në heshtje, siç mbyllen kujtimet e një moshe të bukur

Ra një gjethe
ranë dy gjethe

ranë tri, katër, shumë

ranë dhe vazhdojnë të bien shumë gjethe

rrëzohen në ritin e stërvjetër sa bota

Ranë gjethe një nga një

në mijëra ngjyra

në heshtje

pa zë...

Dhe unë, trungu i zhveshur,

mbytem -deri në palcë i tharë

në vetminë që vjeshta më lë...

Itali, nëntor 2016

Borë nga E. Kaceli

Bie borë në rrugën e shkretë

bie borë. Bie borë e lehtë,

                                         e ftohtë akull

e bardhë.

Bie borë e zbardhun prej rrugës së gjatë

Bie qetësi e bardhë...

Makina tek -tuk ndihen, dhe njerëz hiç

askush nuk shijon marrëzisht borën

Vetëm një qen i bardhë, hidhet mbi borën e ftohtë

Një qen i bardhë si bora

gjuan flokët e borës dhe qeshën

Qeshën, siç mund të qeshë një qen i marrë

një qen i çmendur prej borës së bardhë...

Qeshi dhe unë me krahasimin absurd

me trishtimin tim abdsurd,

                                          të marrë,

                                                        të çmendur

të rrallë.

Vetja më duket krejt si qen

si ai, qen' i marrë që qeshën me vete

duke rendë me vrap pas flokëve të ftohtë,

pas flokëve tmerrësisht të bardhë

të borës që mbulon gjithçka ngadalë,

                                                           fort ngadalë.

Bie borë...  E fohtë...E bardhë...

Tinëz afron nata...

Nata më e ftohtë se bora

natë aspak e bardhë...

Makinat kalojnë rrallë e më rrallë

Iku, u fsheh prej natës, dhe qen' i marrë...

Bie borë.

Bie borë e ftohtë

Bie borë e bardhë...

Është natë, eshtë natë, është natë

është natë pafundësisht e zezë

është natë pafundësisht e ftohtë.

Është natë deri sa drita të zbardhë...

fillim marsi 2016

Për Flamur, për Liri!

 

Thanë: E ngritëm flamurin!

-Por Flamuri shtizëthyer si në një stafetë të çmendur kalon nëpër duar horrash!
Thanë: U çliruam!

-Por Liria nuk a ardhë edhe sot e kësaj dite!

E njerëzit e marrë, ata të thjeshtët, ata që plagosen, ata që vriten për Flamur e për Liri, herë pas here besojnë.

Besojnë marrëzisht se Flamuri ështe ngritë

Besojnë marrëzisht se Liria ka ardhë!

Njerëz të çmendur! Njerëz pafundësisht të marrë!
Festoni!

Edmond Kaçeli, Itali nëntor 2015

Zinxhiri i harruar nga E. Kaceli

Në qendrën e pyllit mblodhi anëtarët

kryetar' i Bio -social- erbivores

për një fjalim tepër programatik

shkruar nga "grand reformatores":

Pylli ynë i ndritur,

                             gjigand,

                                          madhështor

nga hapja e rrënjëve, deri në farëzim

e ushqen pa masë sektin erbivor

Pyll ynë i shenjtë -jetoftë në amshim"

Ndaj duke parë potencialin pyllor

nuk kemi nevojë ndërrimi tjetër

Mbështetur në kapacitetin stomakor

në pylli tonë do të gjallojmë si mbretër...

Ishte larg kryetari, më lag refomatorët

Zinxhirin ushqimor harronin. Të gjorët.

Plehnat -poezi nga E. Kaceli

-Vargje të dëshpëruara 1

Të zhytun në mut

(të mbytun deri në fyt)

nuk guxojmë me hapë gojën

ani se,

           ani pse po vdesim ûjet...

shtator 1996- prill 2015

Trishtim në rrugët e qytetit tim... nga E. Kaceli

Pikon shiu rrugëve të përbaltuna të qytetit tim të trishtë

Era e ndan shiun në miliona pika të shrregullta

Si njerezit

                  -që mbarten nga njëra kafene në tjetrën duke vrà ditën

në llum kafeje e tym fjalësh pa fund

duke helmuar ditën, veten dhe njëri –tjetrin…

Pikon trishtimi rrugëve të mbytuna nga shiu

                                                                      në qytetin tim

Pikon malli, më shumë se trishtimi dhe shiu (bashkë)

Dhe shiu, bashkë me erën, bashkë me mallin, në qytetin tim

Në qytetin tim çatishpuar prej rrezeve të diellit që ikin, ikin dhe ikin

Ikin për të mos u kthyer kurrë më…

Shqipër, i Lezhë, shtator ‘94 – Itali, janar 2015

Shkretì

nga E. Kaceli

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Një i çmendur mbolli një lule

Krejt me çudi rrugtarët e shkretinës e panë

(Me mbjellë një lule në shkretì!)

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Ujë nuk kishte pasë kurrkund

(Në shkretinë uji asht një gjà e rrallë)

I çmenduri i shkretë

për me rritë lulen,

përditë shtrydhte zemrën nga pak.

                                                      Krejt pak

shtrydhte zemrën.

Lulja rritej,

                   rritej,

                            e rritej e shëndetshme.

(Zemra dhe trupi mpakej përditë e ma fort)

Në shkretinën e ditëve të shkreta, një ditë

Rrugtarët panë një lule të madhe, të bukur, bojë gjaku

Karvani i shkretanëve të rrugës së shkretinës u ndal. I pari i karvanit këputi lulen. E vuni si shèj në këmishën e bardhë.

E prapë karvani i shkretanëve u vu të ecë nëpër rrugën e ditëve të shkreta. Ndërsa për të çmendurin që dha shpirt për me rritë një lule në mes të shkretinës nuk i ra ndërmend askujt. Askujt. Askujt…

Itali, fundviti 2014

Poezi e gjatë për kukullat

nga E.Kaceli

Vogëlushja kukull!

-vogëlushët luajnë me Ty, vogëlushe.

Quhesh kukull. Quhesh lodër

kur lodron nëpër vitrina.

kur përbaltesh nëpër shi. E braktisur

Në fatin e pafat të fatit.

Kukull. Lodër.

-askush nuk të thërret

me tjetër emër. Askush.

Prandaj nuk ke asnjë të drejtë.

As të flasësh,

as të qeshësh,

as të lotosh.

Pa urdhër.

-asnjë dëshirë nuk të lejohet!

Një kukull s’ka të drejtë të dëshirojë.

Kukulla ka dëshirë duart, duart e një fëmije.

Duart e një të rrituri luajnë.

Ajo ndjehet e mjerë.

Pa fuqi ndjehet.

Ndjehet kukull. Ndjehet lodër.

Fëmija shikon nga larg.

Fëmija dëshiron nga larg.

Le të shikojë përkohësisht.

Le të dëshirojë përjetësisht, fëmija.

Me kukullat luajnë vetëm të rriturit.

Të rriturit i pëlqejnë kukullat shumë.

…Në rrugë,

një kukull laget, jashtë dëshirës

përbaltet në baltë, shpërlahet në shi.

Kukull zhelane. Kukull e braktisur.

Matanë vitrinave dritëzbehta

mbrojtur prej baltës, dhe shiut

luan me piklat , dhe kalimtarët e lagur

Përqeshën një kukull majmune.

Apo njeriu ka ty paraardhëse?

(Çështje që duhet vërtetuar. Përndryshe

nuk zgjidhet prejardhja majmuniane e njeriut)

Poezia ime nuk mund të zgjatet më.

Shikoj në largësi një kukull

me të cilën kam dëshirë të luaj…

Të luaj…

Ose, të bëhem kukull.

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

I dehur...

Mbushi gotën me ajër.

E piu me fund.
(I pat munguar prej kohësh.)

Marrakëmbësh
u nis për udhë.

E. Kaceli
nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"

Mes nesh... sonet

Dikush mbolli pemën e heshtjes.

Pema thau lulen e dashurisë.

-si gjethet në hapësirën e vjeshtës

të vetëm notuam larg lumturisë…

Shengjin, prag stuhije.

Na rrahën dallgët e Detit të Vetmisë.

Valët e mallit na sollën qortim.

Në brigje të shkreta, larg, larg na hodhën…

jemi penduar. Pa shpresë për dashurinë.

Në detin e lotëve kërkojmë shpëtim.

Det i thellë. I thellë. Thellohet më tepër.

Lotët e mbushin. E mbushin papushim.

Kërkojmë njëri- tjetrin. Notojmë. Notojmë.

Por deti… deti na lodh. E lodhim. Nuk ndahet.

Kërkon. Kërkon. Kërkon ngrohtësi,

                                                            ndryshe nuk thahet.

nga E. Kaceli

Sipas meje

Duke ju referuar vetes
Bota është një poshtërsi
mbushur gjer ne grykë me maskarenj...

Mos ndoshta,
                        rastësisht,
unë
jam i i ndershëm?!

E. Kaceli
nga libri "Simbiozë", Lezhë 1994