Satirë nga E.
Kaceli
Kinezët, një popull i
mrekullueshëm, në kalendarin e viteve i quajnë viti i Derrit, i Qenit, i Miut, i
Gomarit, i Tigrit etj.
Në bazë të këtyre viteve
populli i madh, mbi një miliardësh, feston ndërrimin e moteve dhe shkruan historitë
e tij. Në bazë të këtyre viteve ata lexojnë të shkuarën dhe përgatiten për të
ardhmen!
Po ne shqiptarët? (Një
popull që me vështirësi llogaritore themi se bëhemi nja 7 miljon, duke i mbledhë
shqiptarët anë e mbanë botës, krejt si ndihmat humanitare!) Si llogarisim
vitet? Si e kujtojmë të shkuarën? Si duhet ta thërrasim të ardhmen?
Çështje e vështirë. E vështirë
dhe e ngatërruar! E ngatërruar për një popull që fatin vet e lidhën si ai fshatari
që lidhi gomarin për trenin e ndaluar në stacionin hekurudhor të Lezhës e iku të
bënte pazar ...
Ne jemi krenarë. Jemi edhe
të lezetshëm, edhe krenarë, edhe të lumtur. Sidomos të lumtur që jemi shqiptarë
e jo kinezë! (Edhe pse kinezët një herë e një kohë ishin miqtë tanë të mëdhenj!)
Le të krenohen dhe festojnë
kinezët vitin e Tigrit, Derrit, Qenit, Miut, Gomarit, etj. Ne shqiptarët në
mundimin bosh për me u bà shtet, kemi kaluar (e festuar sipas stilit shqiptar)
vitet e Merhumit, Kjoftë Largut, Gjarpërit me Syze, Doktorit, Pijanecit,
Njeriut që Qesh, dhe vitet e këtij të Gjatit!
Në këtë ndërrim vitesh, ndërsa
lutemi në fshehtësi të paktën të lulëzojnë vitet e Bukuroshit, urojmë njëri
-tjetrin: Gëzuar 2017 -ën, Vitin e
Vettingut!
E nën drejtimin e
ambasadorit amerikan me origjinë të hershme kineze, këndojmë hymnin e
pavarësisë nacionale: "Oh sa mirë me qenë shqiptaro -kinez,
ole, ole, olelelllleee!"
