Duke pritë vdekjen... nga E. Kaceli

Prite të dielën

Nuk vjen. - të dielën është pushim

Vdekja të dielën nuk vjen.

Prite të hënën

E hëna është dita e parë e javës

e javës së mundimeve

                                  dhe stërmundimeve njerëzore

fillimi. -dhe Vdekja nuk vjen.

Vdekja nuk vjen të hënën

të hënë nis një shpresë

Dhe Vdekja prapë nuk vjen.

Prite të martën.

Prite. Ndoshta je me fat!

Fati ynë është Vdekja.

Vdekja -fati ynë i pralajmëruar!

As të martën nuk vjen

e marta është ditë, përgjithësisht e shenjtë.

Prite të mërkurën.

E mërkura është gri.

Vdekja ka ngjyrën e sajë. Vdekja nuk është gri!

Të mërkurën Vdekja të dërgon mesazh:

Rri i qetë! Të mërkurën nuk vij!

Të enjten. Do të vijë të enjten! Është ditë e zakonshme.

Vjen dhe të pret mundimin në mes. Dhe qeshjen!

Se ndodh qe njeriu qesh ne ditët e mundimeve!

Të enjten vjen Vdekja! Gëzohesh!

-Krejt kot. Krejt i marrë!

                                        -Harrove!

Vdekja as të enjten nuk mundet me ardhë!

Të premten. Vjen të premten. Ardhtë e bardhë!

E premtja është e zezë!

                                     -dhe vihemi në radhë...

Të presim Vdekjen

Të premten... E premtja është e zezë.

Vdekja është e zezë, (mashtruesja)

nuk vjen as të premten, në ditën që ka radhë!

Gdhihemi të shtunën. Të trembur. Erdhi fundi!

Kemi frigë. Vdekja do të vijë. Nuk ka shpëtim.

Nuk ka asnjë rrugëdalje. E presim.

E presim siç e pritëm të hënën, të martën, të mërkurën

të enjten, të premten... e presim të shtunën

Nuk vjen as të shtunën! E Pabesa!

Mortja e hëngërt Vdekjen!

E mallkojmë që nuk erdhi! E falim prapë:

Mbase të dielën... Përse të dielën...

Mbase të hënën, të martën, të mërkurën, të enjten,

të premten, të shtunën...

Kur vjen Vdekja. Kur vjen?

Kur vjen kjo e e hidhur! Kur vjen kjo e çmendur?

Kur vjen kjo e marrë!

Harron gjithëherë të vijë kur e presim

dhe vjen pa na dërguar fjalë...

Edmond Kaceli

Itali, prill 2016

Për Flamur, për Liri!

 

Thanë: E ngritëm flamurin!

-Por Flamuri shtizëthyer si në një stafetë të çmendur kalon nëpër duar horrash!
Thanë: U çliruam!

-Por Liria nuk a ardhë edhe sot e kësaj dite!

E njerëzit e marrë, ata të thjeshtët, ata që plagosen, ata që vriten për Flamur e për Liri, herë pas here besojnë.

Besojnë marrëzisht se Flamuri ështe ngritë

Besojnë marrëzisht se Liria ka ardhë!

Njerëz të çmendur! Njerëz pafundësisht të marrë!
Festoni!

Edmond Kaçeli, Itali nëntor 2015

Kupa e mallit... nga E.Kaceli

Kisha me dashtë,

                            sa shumë,

                                           sa shumë,

sa fort kisha me dashtë

afër teje me ndodhë

me një kupë kristali në dorë

me një kupë të mbushun plot me mall

me mallin e viteve që arratinë marrin

                                                            përditë

me mallin e ndarjes, peshërëndë

me mallin e heshtjes

që në heshtje na mbytë

O sa fort kisha me dashtë!

-vetëm nji natë me kupën e mallit përpara

ne të dy, vetëm ne të dy

e bota përreth që pushon,

                                        që hesht,

                                        që nuk është më

e ne të të dy që e zbardhim ditën

e zbardhim ditën e lume pa folë

veç me kupën e mallit të mbushun plot

                                                 veç me kupën e mallit të ngrime në dorë

                                                                      Itali, fund nëntori 2015

Rrugëve të dhimbjes nga E.Kaceli

Rrugëve të dhimbjes

rrugëve të mallit

shtruar me gurë të ashpër

shaluar makinat e heshtjes

si kuaj mistikë...

Ecim...

Rrugëtojmë...

Dhe ndiejmë frikë...

Itali -e shkruar në moskohë!

Shkretì

nga E. Kaceli

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Një i çmendur mbolli një lule

Krejt me çudi rrugtarët e shkretinës e panë

(Me mbjellë një lule në shkretì!)

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Ujë nuk kishte pasë kurrkund

(Në shkretinë uji asht një gjà e rrallë)

I çmenduri i shkretë

për me rritë lulen,

përditë shtrydhte zemrën nga pak.

                                                      Krejt pak

shtrydhte zemrën.

Lulja rritej,

                   rritej,

                            e rritej e shëndetshme.

(Zemra dhe trupi mpakej përditë e ma fort)

Në shkretinën e ditëve të shkreta, një ditë

Rrugtarët panë një lule të madhe, të bukur, bojë gjaku

Karvani i shkretanëve të rrugës së shkretinës u ndal. I pari i karvanit këputi lulen. E vuni si shèj në këmishën e bardhë.

E prapë karvani i shkretanëve u vu të ecë nëpër rrugën e ditëve të shkreta. Ndërsa për të çmendurin që dha shpirt për me rritë një lule në mes të shkretinës nuk i ra ndërmend askujt. Askujt. Askujt…

Itali, fundviti 2014

Dallëndyshja e fundit… nga Edmond Kaceli

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e vonuar

Përtypin njëri -tjetrin ngadalë –ngadalë

Kafshatën e mishit ngjyejnë në gjak

Ndërsa eshtnat lëpijnë në tmerrin e përditshëm

Nuk ngopen me tmerre, tmerr lypin prapë.

Ik prej këtu, mos kthe, kurrë, kryet mbrapa

Merr rrugën në përtej,  Botës së Askundit

Shpëto, të paktën veten, na lër në fatin tonë

                                                                 përdreq

Merr rrugën, ik, largohu, dallëndyshe e fundit!

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e premtuar.

Shqipëri, gusht 2014 -Itali, nëntor 2014

Akull dhe qen që lehin…

Kishin uri qentë. Ishte ftoftë. Shume ftoftë.

Mish  pat ngri prej të ftoftit. Kockat ishin tretë prej viteve.

Qentë kishin uri…

Vendosëm t'iu hedhim shpirtin. Përfundimi...

Ftoftë është

Akull është

Qentë e uritun sillen rreth meje

Qentë e uritun sillen rreth jush

Sillen rreth padronit qentë e uritun…

Më lehin dhe mua,

                              dhe ty,

dhe padronit, njëherësh

Na skërmisin dhëmbët

Jargët deri në tokë, varg.

 Qentë e uritun lehin kundër gjithkujt

pa dallim.

Padroni (për shërbimin e lehjes)

Iu hedh kocka

Dhe qentë i lëpijnë.

Unë dhe ti buzë padronit

Si buzë mortjes që vjen prej të lehunave

dhe jargëve.

Mishi na është ngri prej të ftohtit.

Kocka nuk kemi

(Kockat kanë tretë viteve)

Qentë lehin.

Qentë përjargen.

Qentë po vdesin…

-Çfarë t’iu hedhim qenve në këtë akull!

-Iu hedhim shpirtin. Shpirtin i dashur,  iu hedhim!

Unë, (më i akullt se akulli përgjigjem):

Nëse iu hedhim shpirtin ne vdesim prej të ftohtit dhe

qentë vdesin gjithashtu se

shpirtin tonë nuk e hanë as qentë…

Përfundimi?

Itali, shkurt 2014