Borë nga E. Kaceli

Bie borë në rrugën e shkretë

bie borë. Bie borë e lehtë,

                                         e ftohtë akull

e bardhë.

Bie borë e zbardhun prej rrugës së gjatë

Bie qetësi e bardhë...

Makina tek -tuk ndihen, dhe njerëz hiç

askush nuk shijon marrëzisht borën

Vetëm një qen i bardhë, hidhet mbi borën e ftohtë

Një qen i bardhë si bora

gjuan flokët e borës dhe qeshën

Qeshën, siç mund të qeshë një qen i marrë

një qen i çmendur prej borës së bardhë...

Qeshi dhe unë me krahasimin absurd

me trishtimin tim abdsurd,

                                          të marrë,

                                                        të çmendur

të rrallë.

Vetja më duket krejt si qen

si ai, qen' i marrë që qeshën me vete

duke rendë me vrap pas flokëve të ftohtë,

pas flokëve tmerrësisht të bardhë

të borës që mbulon gjithçka ngadalë,

                                                           fort ngadalë.

Bie borë...  E fohtë...E bardhë...

Tinëz afron nata...

Nata më e ftohtë se bora

natë aspak e bardhë...

Makinat kalojnë rrallë e më rrallë

Iku, u fsheh prej natës, dhe qen' i marrë...

Bie borë.

Bie borë e ftohtë

Bie borë e bardhë...

Është natë, eshtë natë, është natë

është natë pafundësisht e zezë

është natë pafundësisht e ftohtë.

Është natë deri sa drita të zbardhë...

fillim marsi 2016

Premtim... nga Edmond Kaceli

Kur dielli të shkrihet

Të shkrihet,

                     të shuhet,

                                     të mos jetë më

Kur dielli të shuhet

të mos jetë kurrë më

Pranë teje do të vij,

                               do të ndizem

                                                       do të digjem

Pranë teje do të jem

Vendin e diellit  të zë...

Rrugëve të dhimbjes nga E.Kaceli

Rrugëve të dhimbjes

rrugëve të mallit

shtruar me gurë të ashpër

shaluar makinat e heshtjes

si kuaj mistikë...

Ecim...

Rrugëtojmë...

Dhe ndiejmë frikë...

Itali -e shkruar në moskohë!

I dehur...

Mbushi gotën me ajër.

E piu me fund.
(I pat munguar prej kohësh.)

Marrakëmbësh
u nis për udhë.

E. Kaceli
nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"

Pa menduar se një ditë...

nga E. Kaçeli

Shkelim mbi gjethet e rëna të pemëve
Unë,
         ti
             dhe të tjerët si ne të dy.

Vjeshta merr shkallet e ikjes. (Capriè, IT)

Shkelim pa mëshirë,
Shkelim
             pa nostalgjinëe veçantë të rënies.

Shkelim

...Nuk kujtohemi se një vjeshtë
me nervurat e fikuna,
                                 zakonshëm,
do të shkelin mbi humusin tonë
pa grimën e nostalgjisë
Gjethet.

e ripunuar nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"
EPB "Gjergj Fishta" Lezhë 1998

Këpuca e vjetër nga E. Kaceli

O këpucë e vjetër sa mosha
shoje grimë prej kalldrëmit të viteve
vazhdon të ecësh nëpër udhë të panjohura
këpucë e shpirtit tim -arnuar me dhimbje...

Shqipëri, gusht 2013

Cigarja dhe Shpresa... nga E.Kaceli

-në udhëtim

U ndezën njëhershëm,

me një zjarr normal të dyja:

Cigarja dhe shpresa.

                                Digjen.

Shikoni si digjen!

Tymosin shtëllunga.

Lëshojnë pluhur të hinjtë.

Digjen. Po, po, digjen.

Me një temperaturë të lartë.

Digjen.

Digjem brenda tyre dhe unë.

Cigarja?

Një helm ngushëllues.

I përkohshëm.

Shpresa?

Zjarr i shpirtit njerëzor.

I përhershëm a i përkohshëm?

Njëra helm.

Tjetra zjarr.

Digjen.

Zjarr dhe helm.

Cigarja ngushëllon shpresën.

Shpresa ngushëllon cigaren.

Tym gjithandej. Mendime të zymta…

Cigarja po shuhet ngadalë…

Tym duhani, dhe shprese.

…Cigarja u shua. 

                            –ndërsa shpresa

vazhdon të digjet.

Premtim... nga E.Kaceli

Kur dielli të shkrihet

Të shkrihet,

                     të shuhet,

                     të mos jetë më

Kur dielli të shuhet

të mos jetë kurrë më

Pranë teje do të vij,

                            do të ndizem

                            do të digjem

Pranë teje do të jem

Vendin e diellit  të zë...

Maj 2013

Autobiografi duartokitësi

-Shpesh më duket se ecim krejt si ky kërmill i vogël, nëpër shkretinën e një rruge pa krye...

1966

Bob Sagren kërceu me shkop.
Theu rekordin e mëparshëm botëror.
Në duart e ashpra të babës përpëlitesha...

1986
Sergei Bubka kërceu me shkop.
Theu rekord botëror.
(Rekord'i i mëparshëm theu shkopin e vet)

199...
20...
Rekorde dhe shkopinj të tjerë thyhen.
Unë duartrokas.
Pandërprerje duartrokasim.

E. Kaceli

Kënaqësi absolute

Këtë e di. Edhe tjetrën s'ka nevojë,
e di. Di shumë. Aq shumë. Tjetër?
E di, e di, e di...

O ç'kënaqësi është të jesh idiot!

E. Kaceli nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë..."
Lezhë, 1998

Ngutshëm ikin vitet... nga E. Kaceli

Vitet ikin. Ikin duke na lënë pas shijen e miqësive, të dashurive, të çasteve të bukura, të çasteve të trishtuara, të zhgënjimeve...

Vitet vijnë. Vijnë të na dhurojne miqësi dhe dashuri, forcojnë dashuritë e miqësitë e vjetra, krijojnë e dhurojnë miqësi e dashuri të reja. Vitet vijnë, duke na dhuruar çaste të bukura, çaste të dhimbshme, çaste të trishtuara. Vitet shkojnë e vijnë... Kjo është jeta ku bilanci i viteve që shkojnë mbetet i pandryshuar me bilancin e viteve që vijnë...

Ngutshëm, përherë në ikje,

ngutshëm ikin vitet

                                në rrugën e shkretinës

Të mbyllun me drynin e rëndë,

me drynin e ndryshkur të kohës

qëndrojmë si në Hiç

na shtyp peshë e rëndë e Hiçit

gati na mbyt...

Asgjë nuk është si dje

Asgjë nuk është si sot

Asgjë nuk është si nesër...

Avuj të ndyrë feste ndotin gjithçka

Edhe lirinë

Lirinë

          që,

                 marrëzisht,

                                    thonë: Ekziston...!

Lotët nuk po thahen...

nga E. Kaceli

Kyçur

mes akullit të murtë

hekurash dhe drynash të ndryshkur

qarkuar kokë,

trup,

e shpirtë,

vrraguar prej kujtimit se

ti je diku larg meje trupërisht

e dashur! Lotoj orë e çast

vetminë tënde dhe mbytem

në hidhërimin e lotit

të vetmisë time.

Larg dhe afër…

Rrokullohen lotët mbi dyshemenë

e palarë tash sa shekuj

(të paktën qysh në shekullin e shpikjes së qelive)

e mbesin mbi të –diamante të dhimbjes

në plehun ku ra shpirti njerëzor.

Kërcasin diamantet –të pakapshme

eter jetëdhënës –shoqërues të denjë

për shpirtin tim rrethuar

prej muresh, telash, drynash, minjsh, hekurash,

myqesh lloj –lloj, policësh verdhacukë, krimbash,

mizash,

britma zogjsh rreth e qark, pemë që nuk çelin kurrë,

kalbësinash gjithfarë,

si për të mos harruar se diku ti je gjallë.

E, unë, pa zë

mbytem orë e minut, në lotët helm

të vetmisë. Loti –lotin nuk e

len të thahet.

Orë e çast e brishtë

hija jote nuk po më ndahet.

Kujtesë? –a çfarë!

Sillet në ajrin e terrtë, fosforeshente

hija jote

Si për t’më kujtuar pse jam ende gjallë.

E dashur!

Po mbytem, brenda vetes,

po shembem,

                     po krisem,

                   po çahem,

po digjem nga malli.

Ah lotët! Lotët!

Lotët nuk po më thahen!

Lisburg ’95 –Alba, It, 2012