Triskat -Fragment nga Lufta e III botërore

Foto dal web

Triska për erën e luleve

                    dhe të grave

                    dhe të fëmijëve

për bukën

për mishin

për zarzavatet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për gjirin e familjes

                             dhe të gruas

                             dhe të fëmijës

për mikun

për shlodhjen

për dashurinë.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për këngën e zogjve

                              dhe të grave

                              dhe të fëmijëve

për qeshjet

për puthjet

për lindjet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Mos fol! Mos qesh! Mos këndo!

Mos ha! Mos qaj! Mos mendo!

Mos duaj! Mos lind! Mos jeto!

Mos lufto!

Për të fituar triskën ditore

mos! Mos! Mos!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Nuk ka nevojë për triskë.

Post scriptum: Çdo herë që i rikthehem kësaj poezie, me shpresën për të ndryshuar diçka, më kap një ndjenjë e paktueshme, për një kohë, që çuditshëm më duket se e jetova dje! Poezia është shkruar ndërmjet viteve 1988 -89. Botuar pas 10 vitesh në variantin përfundimtar në librin tim të dytë me poezi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë", botim i entit botues "Gjergj Fishta" Lezhë. Edhe sot shpresova të ndryshoj diçka por krejt e pamundur!

Edmond Kaceli,  fillim prilli, Itali 2020

Ajo erdhi tek unë... nga E. Kaceli

Ajo erdhi tek unë…

Erdhi me frikën e vdekjes, megjithëse,

unë ia kisha premtuar ndonjëherë vdekjen.

Ajo erdhi tek unë me frikën e vdekjes së

tmerrshme dhe

me të gjitha tmerret që vinin si pasojë e

sajë. Erdhi tek unë

duke sfiduar të gjitha, së bashku me atë

të tmerrshmen, vdekje,

duke sfiduar edhe të gjitha thashethemet e njerëzve

që përgojojnë vdekjen

megjithë viktimat…

Ajo erdhi tek unë e bindur.

Pas ardhjes do të vdiste njëherë e për-

gjithmonë.

Erdhi tek unë për të mos u ngjallur ku-

rrë pas takimit fatal

për atë vetë dhe për mua.

Ajo erdhi tek unë: I qe mërzitur jeta.

Ajo erdhi tek unë: Për të gjetur vetëm

vdekjen e bindur

se do ta gjente vetëm tek unë, edhe

unë i bindur e prita…

Ajo erdhi.

Pabesisht, gjetëm, tek njëri –tjetri,

Jetën

dhe u zhgënjyem,

u zhgënjyem nga vdekja e pabesë…

Dita e Ringjalljes...

Është ditë e Ringjalljes

Krishtit, për të vdekur, iu desht vetëm një ditë

                                -një ditë torturash pa fund

Është dita e Ringjalljes

Ne vdesim përditë, prej vitesh vdesim

Vdesim -dhe nuk dimë ç'është Ringjallja!

Kohë vdekjesh nën torturën monotone të pritjes

Asnjë e papritur në vezën e Pashkëve!

Priftërinjtë dhe politikanët flasin përditë

-për Ringjalljen tregojnë të njëjtën përrallë!

I besojmë! -e kërkojmë të lajmë mëkatet tona

në lumin e tharë prej dy mijë vjetësh!

mëkatët tona që asnjëherë nuk i bëmë.

Nuk e di se ç'dreqin kanë të përbashkët me Ringjalljen!

As priftërinjtë e sotshëm me Krishtin e kryqëzuar nuk më ngjajnë!

Politikanët na kryqëzojnë të gjithëve, duke na mbushë me rrena ringjalljet

Priftërinjtë e të gjitha racave dhe feve nuk dinë ç'ka është e vërtetë!

As ne nuk ngjajmë me Krishtin! -edhe pse kryqëzohemi përditë!

Të mbërthyer në kryq kërkojmë ti ikim dhimbjes

Ringjallja larg! Shumë më larg se vetë Largësia!

Është kohë Pashket! Ringjallja ka ikë në fund të botës!

Veza është thyer! Qingji i Pashkëve është therur...

                                          -nuk mbetet tjetër zgjidhje:

Ngarko Kryqin e dhimbjes në shpinë! Nisu!

Të paktën ndjej të jesh pak Krisht në një ditë të vetme

-edhe pse je duke rrejtë veten deri në kryqëzimin tjetër!

Kohë Pashkësh, Itali, 2018

Edmond Kaceli

Duke pritë vdekjen... nga E. Kaceli

Prite të dielën

Nuk vjen. - të dielën është pushim

Vdekja të dielën nuk vjen.

Prite të hënën

E hëna është dita e parë e javës

e javës së mundimeve

                                  dhe stërmundimeve njerëzore

fillimi. -dhe Vdekja nuk vjen.

Vdekja nuk vjen të hënën

të hënë nis një shpresë

Dhe Vdekja prapë nuk vjen.

Prite të martën.

Prite. Ndoshta je me fat!

Fati ynë është Vdekja.

Vdekja -fati ynë i pralajmëruar!

As të martën nuk vjen

e marta është ditë, përgjithësisht e shenjtë.

Prite të mërkurën.

E mërkura është gri.

Vdekja ka ngjyrën e sajë. Vdekja nuk është gri!

Të mërkurën Vdekja të dërgon mesazh:

Rri i qetë! Të mërkurën nuk vij!

Të enjten. Do të vijë të enjten! Është ditë e zakonshme.

Vjen dhe të pret mundimin në mes. Dhe qeshjen!

Se ndodh qe njeriu qesh ne ditët e mundimeve!

Të enjten vjen Vdekja! Gëzohesh!

-Krejt kot. Krejt i marrë!

                                        -Harrove!

Vdekja as të enjten nuk mundet me ardhë!

Të premten. Vjen të premten. Ardhtë e bardhë!

E premtja është e zezë!

                                     -dhe vihemi në radhë...

Të presim Vdekjen

Të premten... E premtja është e zezë.

Vdekja është e zezë, (mashtruesja)

nuk vjen as të premten, në ditën që ka radhë!

Gdhihemi të shtunën. Të trembur. Erdhi fundi!

Kemi frigë. Vdekja do të vijë. Nuk ka shpëtim.

Nuk ka asnjë rrugëdalje. E presim.

E presim siç e pritëm të hënën, të martën, të mërkurën

të enjten, të premten... e presim të shtunën

Nuk vjen as të shtunën! E Pabesa!

Mortja e hëngërt Vdekjen!

E mallkojmë që nuk erdhi! E falim prapë:

Mbase të dielën... Përse të dielën...

Mbase të hënën, të martën, të mërkurën, të enjten,

të premten, të shtunën...

Kur vjen Vdekja. Kur vjen?

Kur vjen kjo e e hidhur! Kur vjen kjo e çmendur?

Kur vjen kjo e marrë!

Harron gjithëherë të vijë kur e presim

dhe vjen pa na dërguar fjalë...

Edmond Kaceli

Itali, prill 2016

Pa menduar se një ditë...

nga E. Kaçeli

Shkelim mbi gjethet e rëna të pemëve
Unë,
         ti
             dhe të tjerët si ne të dy.

Vjeshta merr shkallet e ikjes. (Capriè, IT)

Shkelim pa mëshirë,
Shkelim
             pa nostalgjinëe veçantë të rënies.

Shkelim

...Nuk kujtohemi se një vjeshtë
me nervurat e fikuna,
                                 zakonshëm,
do të shkelin mbi humusin tonë
pa grimën e nostalgjisë
Gjethet.

e ripunuar nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"
EPB "Gjergj Fishta" Lezhë 1998

Marshi i vdekjes -nga E.Kaceli

Në një qytet të vjetër (antik)

U çuan shpirtrat e vdekur dymijë vjet më parë.

Të gjithë u strukën në shpellat e shpirtit

Frika zaptoi qytetin

Shpirtrat e vdekur plot dy mijë vjet më parë

rifilluan luftën e lënë përgjysëm

Betejat e fituara, betejat e pafituara

gjaku, gjaku i dy mijë vjetëve më parë

riderdhej në asfaltin modern të qytetit të vjetër (antik)

Qyteti modern i strukur në shpellat e shpirtrave

Priste fundin e betejave absurde…

Papritur nëpër rrugët e përgjakura prej shpirtërave të vjetër u shfaq një vajzë njëzet vjeçare. Jo dhe aq e bukur. Gjysëm e veshur dhe po aq e zhveshur. Këmbëzbathur.

Vajza, me trupin, veshjen dhe zhveshjen e kohës moderne, me shpirtin antik të fshehur brenda dy gjinjve gjysëm të veshur e gjysëm të zhveshur, u ndal në mes të sheshit të qytetit ku lufta dukej të ishte më e ashpër, të rivdekurit dhe të riplagosurit më të shumtë.

Me një gjest të thjeshtë zhveshi dhe gjysmën e veshur të trupit.

Lufta pushoi. Shpirtrat luftarakë të dy mijë vjetëve më parë u kthyen aty nga erdhën.

Prej shpellave të shpirtit dolën banorët e kohës moderne. Tregëtoret u hapën. Jeta e qytetit duket se rimori përmasat e sajë normale.

Vajza njëzet vjeçare, e zhveshur krejtësisht, mbështolli, me krahët e gjatë, dy gjinjtë e bardhë. Prej të ftohtit, a nuk dihet për çfarë motivi, në atë pozicion ngriu. Ngriu në mes të qytetit.

U shëndrrua kështu në një statujë mbrojtëse…

E vetmja gjë që i mungonte qytetit të vjetër.

E.Kaceli

Ëndërr e bardhë

Jeta? Jeta asht nje liber i mrekullueshem. Shfletoje ngadale! Shijoje duke e lexuar. Kuptoje. Dhe asnjehere mos u tundo te lexosh faqen e fundit...

Ecja nëpër një rrugë të gjatë, të pafund,

të pafund, sa jeta

Anës rrugës mjegull, asgjë nuk shihej

Ecja.

Ecja nëpër një rrugë të gjatë plot mjegull,

plot humnera rreth sajë

Ecja. Rrëzohesha.

Kacavirresha nëpër mjegullën e humnerave.

Ecja. Ecja. Ecja nëpër një rrugë të gjatë…

Të pafund sa jeta…

E.Kaceli

Ajo erdhi... nga E. Kaceli

Ajo erdhi tek unë…

Erdhi me frikën e vdekjes, megjithëse,

unë ia kisha premtuar ndonjëherë vdekjen.

Ajo erdhi tek unë me frikën e vdekjes së

tmerrshme dhe

me të gjitha tmerret që vinin si pasojë e

sajë. Erdhi tek unë

duke sfiduar të gjitha, së bashku me atë

të tmerrshmen, vdekje,

duke sfiduar edhe të gjitha thashethemet e njerëzve

që përgojojnë vdekjen

megjithë viktimat…

Ajo erdhi tek unë e bindur.

Pas ardhjes do të vdiste njëherë e për-

gjithmonë.

Erdhi tek unë për të mos u ngjallur ku-

rrë pas takimit fatal

për atë vetë dhe për mua.

Ajo erdhi tek unë: I qe mërzitur jeta.

Ajo erdhi tek unë: Për të gjetur vetëm

vdekjen, e bindur

se do ta gjente vetëm tek unë, edhe

unë i bindur e prita…

Ajo erdhi.

Pabesisht, gjetëm, tek njëri –tjetri,

Jetën

dhe u zhgënjyem,

u zhgënjyem nga vdekja e pabesë…

Sytë më të bukur në botë

I mbytur në sy

Rri në heshtje

Si një idiot gjenetik

Natyra është çmendur

Koha është çmendur

Ndërsa unë rrëzohem

Rrëzohem i çmendur

Rrëzohem i mbytur

I mbytur në trishtim

I mbytur në trishtimin e dy syve

të papërsëritshëm

Sytë…

I mbytur në sy

Rri. Vdes. Ringjallem.

Për të vdekur përsëri.

I mbytur në sytë e tu…

O Zot! –Po çmendem!

Sa e pabesë!

Sa të marrë natyra

dhe Zoti, që bashkë ndërtuan sytë e tu!

Lezhë, qershor 2001 -Itali, tetor 2010