Trungu i vjetër

nga E. Kaceli

Ra një gjethe

ranë dy gjethe

ranë tri, katër, shumë

ranë dhe vazhdojnë të bien shumë gjethe

rrëzohen në ritin e stërvjetër sa bota...

Flutura të vdekura ranë gjethet e e mbrame

Të lodhuna prej qëndrimit në pemë...

Ngjyrat e krahëve mbushën rrugët, dhe rruginat e shpirtit

Degët lakuriq, mblodhën krahët, krejt si femrat pasi bëjnë dashuri

Vjeshta mori shkallët dhe u nis nëpër rrugën e kahershme

Dyert u mbyllën në heshtje, siç mbyllen kujtimet e një moshe të bukur

Ra një gjethe
ranë dy gjethe

ranë tri, katër, shumë

ranë dhe vazhdojnë të bien shumë gjethe

rrëzohen në ritin e stërvjetër sa bota

Ranë gjethe një nga një

në mijëra ngjyra

në heshtje

pa zë...

Dhe unë, trungu i zhveshur,

mbytem -deri në palcë i tharë

në vetminë që vjeshta më lë...

Itali, nëntor 2016

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Mes nesh... sonet

Dikush mbolli pemën e heshtjes.

Pema thau lulen e dashurisë.

-si gjethet në hapësirën e vjeshtës

të vetëm notuam larg lumturisë…

Shengjin, prag stuhije.

Na rrahën dallgët e Detit të Vetmisë.

Valët e mallit na sollën qortim.

Në brigje të shkreta, larg, larg na hodhën…

jemi penduar. Pa shpresë për dashurinë.

Në detin e lotëve kërkojmë shpëtim.

Det i thellë. I thellë. Thellohet më tepër.

Lotët e mbushin. E mbushin papushim.

Kërkojmë njëri- tjetrin. Notojmë. Notojmë.

Por deti… deti na lodh. E lodhim. Nuk ndahet.

Kërkon. Kërkon. Kërkon ngrohtësi,

                                                            ndryshe nuk thahet.

nga E. Kaceli

Pa menduar se një ditë...

nga E. Kaçeli

Shkelim mbi gjethet e rëna të pemëve
Unë,
         ti
             dhe të tjerët si ne të dy.

Vjeshta merr shkallet e ikjes. (Capriè, IT)

Shkelim pa mëshirë,
Shkelim
             pa nostalgjinëe veçantë të rënies.

Shkelim

...Nuk kujtohemi se një vjeshtë
me nervurat e fikuna,
                                 zakonshëm,
do të shkelin mbi humusin tonë
pa grimën e nostalgjisë
Gjethet.

e ripunuar nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"
EPB "Gjergj Fishta" Lezhë 1998