Qeveritë e pyllit, zgjedhësit, dhe pylli

-poezi nga E. Kaceli

Në plotësimin e ciklit aktual
qeveritë e pyllit u ndërruan...
 

Ndërruan presidentin, dy -tre anëtarë
dhe emrin. -Kjo nuk ndodh përditë
(Kur është e përditshme pse të ndodhë?!)
 

Pluralizëm politik i kafshëve në pyll.
 

Të zgjedhurit, pa u zgjedhë, i ruheshin rrëzimit.
Zgjedhësit i faleshin monoteizmit të pyllit.
 

(nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë, Lezhë 1998)

Dallëndyshja e fundit… nga Edmond Kaceli

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e vonuar

Përtypin njëri -tjetrin ngadalë –ngadalë

Kafshatën e mishit ngjyejnë në gjak

Ndërsa eshtnat lëpijnë në tmerrin e përditshëm

Nuk ngopen me tmerre, tmerr lypin prapë.

Ik prej këtu, mos kthe, kurrë, kryet mbrapa

Merr rrugën në përtej,  Botës së Askundit

Shpëto, të paktën veten, na lër në fatin tonë

                                                                 përdreq

Merr rrugën, ik, largohu, dallëndyshe e fundit!

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e premtuar.

Shqipëri, gusht 2014 -Itali, nëntor 2014

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Drejtësi absolute

Unë shaj ty –dhe kam të drejtë.

Ti më shan mua –dhe ke të drejtë.

Unë dhe ti…

Unë dhe ti shajmë njëri- tjetrin…

Dhe kemi plotësisht të drejtë!

e.kaceli

Akull dhe qen që lehin…

Kishin uri qentë. Ishte ftoftë. Shume ftoftë.

Mish  pat ngri prej të ftoftit. Kockat ishin tretë prej viteve.

Qentë kishin uri…

Vendosëm t'iu hedhim shpirtin. Përfundimi...

Ftoftë është

Akull është

Qentë e uritun sillen rreth meje

Qentë e uritun sillen rreth jush

Sillen rreth padronit qentë e uritun…

Më lehin dhe mua,

                              dhe ty,

dhe padronit, njëherësh

Na skërmisin dhëmbët

Jargët deri në tokë, varg.

 Qentë e uritun lehin kundër gjithkujt

pa dallim.

Padroni (për shërbimin e lehjes)

Iu hedh kocka

Dhe qentë i lëpijnë.

Unë dhe ti buzë padronit

Si buzë mortjes që vjen prej të lehunave

dhe jargëve.

Mishi na është ngri prej të ftohtit.

Kocka nuk kemi

(Kockat kanë tretë viteve)

Qentë lehin.

Qentë përjargen.

Qentë po vdesin…

-Çfarë t’iu hedhim qenve në këtë akull!

-Iu hedhim shpirtin. Shpirtin i dashur,  iu hedhim!

Unë, (më i akullt se akulli përgjigjem):

Nëse iu hedhim shpirtin ne vdesim prej të ftohtit dhe

qentë vdesin gjithashtu se

shpirtin tonë nuk e hanë as qentë…

Përfundimi?

Itali, shkurt 2014

Shtegtari nga E. Kaceli

Nëse shihni një flamur, një flamur të shlyer

nëse shihni një flamur, një flamur të shkyer

Ngritur në një shtizë loti

                                        në cilindo udhëkryq të botës

braktisë

një flamur rreckë, një flamur pa ngjyrë

Jam unë shtegtari.

Nëse më shihni ecni.

Ikni. Largohuni indiferentë

në indiferencën tuaj të përjetshme

mos u ndaloni!

Mos mi hidhni sytë!

Jam unë shtegtari -flamur' i shkyer

                                                          i pangjyrë

i mbështetun përjetësisht në një shtizë loti...

Itali, fundviti 2013

Sipas meje

Duke ju referuar vetes
Bota është një poshtërsi
mbushur gjer ne grykë me maskarenj...

Mos ndoshta,
                        rastësisht,
unë
jam i i ndershëm?!

E. Kaceli
nga libri "Simbiozë", Lezhë 1994