Triptik... nga E. Kaceli

 

VJESHTË

Prej pemëve bien gjethet.

Prej zemrave bien dashuritë e thara.

NËSE TI VDES…

 … mbi varrin tënd

(atëherë)

do të mbij unë –Lulja e Pikëllimit.

 

ËNDËRR

Helmuar prej dashurisë.

Helmuar prej ëndërrave.

Helmuar prej çdo gjëje të mirë

që jeta ma dha me tepri.

U rrëzova. Rashë.Me shpresë

për t’më ngritur ti.

Qeveritë e pyllit, zgjedhësit, dhe pylli

-poezi nga E. Kaceli

Në plotësimin e ciklit aktual
qeveritë e pyllit u ndërruan...
 

Ndërruan presidentin, dy -tre anëtarë
dhe emrin. -Kjo nuk ndodh përditë
(Kur është e përditshme pse të ndodhë?!)
 

Pluralizëm politik i kafshëve në pyll.
 

Të zgjedhurit, pa u zgjedhë, i ruheshin rrëzimit.
Zgjedhësit i faleshin monoteizmit të pyllit.
 

(nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë, Lezhë 1998)

Ujku i natës nga E. Kaceli

Ujku i Zi, credit Arian Mavriqi

Eshtë natë. Natë e errët.

Natë më e errët se nata.

Shpirti më i errët se nata!

Një ujk i vjetër, i vetmuar, ulërin,

copëton, thyen natën

Një i vetmuar Ujk-Njeri ecën në pyll

në pyllin e heshtjes sublime

në pyllin e mbushun frikë

Pyll' i heshtjes

mbjellë me pemët mister

                                        dhe hëna

                                        e vetmja ndriçuese

në natën e errët pa fund

nuk mund të ndriçojë

vetëm shton frikën

vetëm shton misterin...

Frikë e mister!

Ujku -Njeri i Vetmuar

ngul sytë zhbirues në terr

në terrin pa fund të vetmisë

                                           trishtimit

                                                          shpresës

në terrin e shpirtit

a nuk dihet qysh!

Vetë nata, vetë misteri

vetë hëna, vetë frika,

                                 vetë njeriu

ndahen më dysh...

Pa zhurmë, -zhurma tremb misterin

pa zhurmë, -zhurma largon frikën

pa zhurmë, -në heshtje,

-si Heshtja i ulërin natës

Njeriu -Ujk i Vetmuar

i vetmuar deri në thellësinë më të errët të shpirtit

Eshtë natë, natë e errët, e zezë

një i Vetmuar Ujk -Njeri ecën në pyll

në pyllin e heshtjes sublime

në pyllin e mbushun frikë

Një njeri i vetmuar ecën

e më duket, më duket jam unë!

që eci, eci, eci, si një ujk i vjetër

që bërtas, që thërras, që çirrrem

si një ujk tmerrësisht i pagjumë...

Itali 2016

Borë nga E. Kaceli

Bie borë në rrugën e shkretë

bie borë. Bie borë e lehtë,

                                         e ftohtë akull

e bardhë.

Bie borë e zbardhun prej rrugës së gjatë

Bie qetësi e bardhë...

Makina tek -tuk ndihen, dhe njerëz hiç

askush nuk shijon marrëzisht borën

Vetëm një qen i bardhë, hidhet mbi borën e ftohtë

Një qen i bardhë si bora

gjuan flokët e borës dhe qeshën

Qeshën, siç mund të qeshë një qen i marrë

një qen i çmendur prej borës së bardhë...

Qeshi dhe unë me krahasimin absurd

me trishtimin tim abdsurd,

                                          të marrë,

                                                        të çmendur

të rrallë.

Vetja më duket krejt si qen

si ai, qen' i marrë që qeshën me vete

duke rendë me vrap pas flokëve të ftohtë,

pas flokëve tmerrësisht të bardhë

të borës që mbulon gjithçka ngadalë,

                                                           fort ngadalë.

Bie borë...  E fohtë...E bardhë...

Tinëz afron nata...

Nata më e ftohtë se bora

natë aspak e bardhë...

Makinat kalojnë rrallë e më rrallë

Iku, u fsheh prej natës, dhe qen' i marrë...

Bie borë.

Bie borë e ftohtë

Bie borë e bardhë...

Është natë, eshtë natë, është natë

është natë pafundësisht e zezë

është natë pafundësisht e ftohtë.

Është natë deri sa drita të zbardhë...

fillim marsi 2016

Valixhja bosh... (në dy kohë) nga E. Kaceli

Një urë e vjetër

një urë e vjetër guri

                               e vjetër sa Bota

Përmbi urën e vjetër, një fëmijë

një fëmijë me një valixhe të rëndë

Mbi urën e vjetër një fëmijë tërheq

                                            një valixhe të vjetër

të vjetër dhe të rëndë

të rëndë sa pesha e Botës

një valixhe të dalë boje, të ngrënë cepash

një valixhe të mbushur plot me ëndërra

me ëndërra që kurrë nuk guxoi ti shihte...

Një urë e vjetër

një urë e vjetër guri

                               e vjetër sa Bota

Përmbi urën e vjetër, një fëmijë

një fëmijë në moshën e burrit

                                                tërheq

                                                          një valixhe të vjetër

tërheq një valixhe të rënduar prej peshës së viteve

një valixhe të dalë boje, të ngrënë cepash

një valixhe bosh.

Bosh. Bosh.

-se ëndërrat ikën nga pesha e frigës

Ikën, u larguan

si të mos kishin ëndërruar kurrë...

Dhe këmbët e lodhura përplasen në urë

në urën e vjetër, në urën e lashtë

në urën ndërtuar me gurët e heshtjes ...

(Ura e Tabakëve, Tiranë, gusht 2015)

Premtim... nga Edmond Kaceli

Kur dielli të shkrihet

Të shkrihet,

                     të shuhet,

                                     të mos jetë më

Kur dielli të shuhet

të mos jetë kurrë më

Pranë teje do të vij,

                               do të ndizem

                                                       do të digjem

Pranë teje do të jem

Vendin e diellit  të zë...

Poezi e gjatë për kukullat

nga E.Kaceli

Vogëlushja kukull!

-vogëlushët luajnë me Ty, vogëlushe.

Quhesh kukull. Quhesh lodër

kur lodron nëpër vitrina.

kur përbaltesh nëpër shi. E braktisur

Në fatin e pafat të fatit.

Kukull. Lodër.

-askush nuk të thërret

me tjetër emër. Askush.

Prandaj nuk ke asnjë të drejtë.

As të flasësh,

as të qeshësh,

as të lotosh.

Pa urdhër.

-asnjë dëshirë nuk të lejohet!

Një kukull s’ka të drejtë të dëshirojë.

Kukulla ka dëshirë duart, duart e një fëmije.

Duart e një të rrituri luajnë.

Ajo ndjehet e mjerë.

Pa fuqi ndjehet.

Ndjehet kukull. Ndjehet lodër.

Fëmija shikon nga larg.

Fëmija dëshiron nga larg.

Le të shikojë përkohësisht.

Le të dëshirojë përjetësisht, fëmija.

Me kukullat luajnë vetëm të rriturit.

Të rriturit i pëlqejnë kukullat shumë.

…Në rrugë,

një kukull laget, jashtë dëshirës

përbaltet në baltë, shpërlahet në shi.

Kukull zhelane. Kukull e braktisur.

Matanë vitrinave dritëzbehta

mbrojtur prej baltës, dhe shiut

luan me piklat , dhe kalimtarët e lagur

Përqeshën një kukull majmune.

Apo njeriu ka ty paraardhëse?

(Çështje që duhet vërtetuar. Përndryshe

nuk zgjidhet prejardhja majmuniane e njeriut)

Poezia ime nuk mund të zgjatet më.

Shikoj në largësi një kukull

me të cilën kam dëshirë të luaj…

Të luaj…

Ose, të bëhem kukull.