Lamtumirë Leo!

Nuk është tragjedi të vdesësh, tragjedi është të mos jetosh. (L.K)

Nëse doni të kuptoni kush ishte Leonard Kola, poeti lezhjan, i ndarë nga jeta në moshën 44 vjeçare, lexoni disa nga krijimet e tij më pikante:

Një ditë zonja shkon për vizitë në kasollen e vajzës dhe thotë: E tmerrshme ku jetoni ju me kandil, dyshek me kashtë! Uuu, tmerr!
Vajza ia kthen: Nuk e di çfarë ëndrrash shikoni ju në krevatin tuaj, por unë në dyshekun me kashtë shoh ëndrrat më të bukura! Zonjë, në pallatin tuaj ka llampadar, kurse në kasollen time ka dritë.

-Leonard Kola nga romani në përfundim "Bastardja"

-Ne bëjmë Shqipnin etnike duke e ba hartën e vjetër të fluturojë me dron në Beograd.
Këngëtarja shqiptare pushton Rusinë duke kënduar në një shesh! Cristiano Ronaldo tronditi botën duke bërë shenjën e shqiponjës në Maqedoni!
Më kujtohet një film shqiptar ku dikush pyet femijën: Hë debatikas bëtë ndonjë aksion sot?
Po i thotë bëmë. Hodhëm një trakt tek një derë. Por aksioni më i madh është se morëm portretin e Duçes, ia lidhëm në bisht një qeni që zuri të vraponte, dhe koka e Duçes u bë copa-copa .
Dhe kështu u çlirua Shqipëria nga debatikasit.
Kurse tani debatikasit e sotëm po e zhvillojnë Shqiperinë duke shpërndarë ne rrjetet sociale lajme nga Shqipëria qe trondisin botën. Aferim!
Kësaj i thonë: Fluturoj me .....dron për në Amerikë

-Leonard Kola nga një status në FB

Shpirti

Poezi nga Leonard Kola

Shpirti përgjumet,
Përkundur mbi valët,
E detit të trazuar,
Mbështjellë me pëlhurën,
E pangjyrë të natyrës,
FLE
Përqafuar me hirin e ëndrrave,
Që u fikën pa marrë jetë.

Lamtumirë miku im, poet dhe artist! Lamtumirë pengu dhe dhimbja ime sa herë takoheshim në Lezhën tonë të vogël, e të madhe sa bota! Sa herë i shkruanim njëri tjetrit!

Lamtumirë Luftëtari i përhershëm i jetës. Jeta jote e shkurtë, ishte një luftë, një sfidë e përditshme, me sëmundjen, deri në çastin kur, pa pyetë njeri, vendose të largoheshe në mënyrën më dinjitoze, më fisnike! Lamtumirë krenari dhe shembulli im deri në largimin nga jeta!

Lamtumirë! Me ikjen tënde, Lezha, ( ai vendi ynë i dashtun, ku të gjithë njohin të gjithë, e ku njerëzit shpesh, harrojnë të njohin veten) humbi një nga pjesëzat më të bukura të sajë.

Leo -më dhemb aq shumë humbja jote!Aq shumë, sa më duket e pakuptim të shkruaj: Të kjoftë i lehtë dheu!

Lamtumirë miku im fort i dashtun e fort i shtrenjtë! Deri në dhimbje...

Edmond Kaçeli, Itali

Qeveritë e pyllit, zgjedhësit, dhe pylli

-poezi nga E. Kaceli

Në plotësimin e ciklit aktual
qeveritë e pyllit u ndërruan...
 

Ndërruan presidentin, dy -tre anëtarë
dhe emrin. -Kjo nuk ndodh përditë
(Kur është e përditshme pse të ndodhë?!)
 

Pluralizëm politik i kafshëve në pyll.
 

Të zgjedhurit, pa u zgjedhë, i ruheshin rrëzimit.
Zgjedhësit i faleshin monoteizmit të pyllit.
 

(nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë, Lezhë 1998)

Trishtim në rrugët e qytetit tim... nga E. Kaceli

Pikon shiu rrugëve të përbaltuna të qytetit tim të trishtë

Era e ndan shiun në miliona pika të shrregullta

Si njerezit

                  -që mbarten nga njëra kafene në tjetrën duke vrà ditën

në llum kafeje e tym fjalësh pa fund

duke helmuar ditën, veten dhe njëri –tjetrin…

Pikon trishtimi rrugëve të mbytuna nga shiu

                                                                      në qytetin tim

Pikon malli, më shumë se trishtimi dhe shiu (bashkë)

Dhe shiu, bashkë me erën, bashkë me mallin, në qytetin tim

Në qytetin tim çatishpuar prej rrezeve të diellit që ikin, ikin dhe ikin

Ikin për të mos u kthyer kurrë më…

Shqipër, i Lezhë, shtator ‘94 – Itali, janar 2015

Botë e trishtë

Një kontenitor plehrash është lagur gjatë gjithë ditës në shi

Një shi i mbytur në trishtimin e një dite që pret të kalojë

si miliona ditë të tjera, pa thënë asgjë

Në rrugën “Bricco Broncio”, S. Langhe, Piemonte

Shiu dhe trishtimi mbysin kujtimet e djeshme

Indiferenca njerëzore mbyt të sotmen dhe të nesërmen, pa kujtime

Një qen morracak pastron morrat nën shiun dhe mjegullën që kanë mbytur rrugën

Makina luksoze turistësh dhe motorçikleta të zhurmshme thyejnë ndonjë çast

indiferencën. Dhe ikin në rrugën e zhytur në mjegull. “Udhë të mbarë”

në u foltë për mbarësi ndonjëherë! Dielli ka ikur pa lënë adresë.

Era shkund pa kuptim pemët e lagura deri në palcë që dridhen së ftohti

Dy të fejuar mundohen të ngjallin humorin e një dite të shkuar kot

Vajza tund vithet e rrumbullakta, të lagura prej shiut. Ndjenjat janë zhytur në mjegull. “Bethoven’s Fur Elise” vetëm shton trishtimin në gjakun e lagur.

Qeni morracak shkundi shiun, mori bishtin me vete dhe iku pa thënë asnjë fjalë!

Kontenitori i mbushur përgjysmë me mbeturina vazhdon të laget…

Vetminë mos ma merrni! nga E. Kaceli

Pash njëmijë zotat e kësaj Bote

                                                  dhe të Botës tjetër!

Pashë një mijë dreqnit e kësaj Bote

                                                        dhe të Botës tjetër!

Pashë gjithë zotat e të gjitha botëve!

Pashë gjithë dreqnit e të gjitha botëve!

Ju lutem

              Ju përgjërohem:

(Me shpirt ndër dhëmbë)

Mos ma merrni Vetminë!

Mos ma përdhunoni Vetminë!

Mos ma vrisni Vetminë!

Pashë Zotin që dua ti besoj

Pashë Dreqin që dua ti besoj

Ma lëshoni vetminë!

Mos ma mbani peng vetminë

Se më duhet

më duhet kur mendoj!

Albaretto Torre, It, prill 2013

Ngutshëm ikin vitet... nga E. Kaceli

Vitet ikin. Ikin duke na lënë pas shijen e miqësive, të dashurive, të çasteve të bukura, të çasteve të trishtuara, të zhgënjimeve...

Vitet vijnë. Vijnë të na dhurojne miqësi dhe dashuri, forcojnë dashuritë e miqësitë e vjetra, krijojnë e dhurojnë miqësi e dashuri të reja. Vitet vijnë, duke na dhuruar çaste të bukura, çaste të dhimbshme, çaste të trishtuara. Vitet shkojnë e vijnë... Kjo është jeta ku bilanci i viteve që shkojnë mbetet i pandryshuar me bilancin e viteve që vijnë...

Ngutshëm, përherë në ikje,

ngutshëm ikin vitet

                                në rrugën e shkretinës

Të mbyllun me drynin e rëndë,

me drynin e ndryshkur të kohës

qëndrojmë si në Hiç

na shtyp peshë e rëndë e Hiçit

gati na mbyt...

Asgjë nuk është si dje

Asgjë nuk është si sot

Asgjë nuk është si nesër...

Avuj të ndyrë feste ndotin gjithçka

Edhe lirinë

Lirinë

          që,

                 marrëzisht,

                                    thonë: Ekziston...!

Lotët nuk po thahen...

nga E. Kaceli

Kyçur

mes akullit të murtë

hekurash dhe drynash të ndryshkur

qarkuar kokë,

trup,

e shpirtë,

vrraguar prej kujtimit se

ti je diku larg meje trupërisht

e dashur! Lotoj orë e çast

vetminë tënde dhe mbytem

në hidhërimin e lotit

të vetmisë time.

Larg dhe afër…

Rrokullohen lotët mbi dyshemenë

e palarë tash sa shekuj

(të paktën qysh në shekullin e shpikjes së qelive)

e mbesin mbi të –diamante të dhimbjes

në plehun ku ra shpirti njerëzor.

Kërcasin diamantet –të pakapshme

eter jetëdhënës –shoqërues të denjë

për shpirtin tim rrethuar

prej muresh, telash, drynash, minjsh, hekurash,

myqesh lloj –lloj, policësh verdhacukë, krimbash,

mizash,

britma zogjsh rreth e qark, pemë që nuk çelin kurrë,

kalbësinash gjithfarë,

si për të mos harruar se diku ti je gjallë.

E, unë, pa zë

mbytem orë e minut, në lotët helm

të vetmisë. Loti –lotin nuk e

len të thahet.

Orë e çast e brishtë

hija jote nuk po më ndahet.

Kujtesë? –a çfarë!

Sillet në ajrin e terrtë, fosforeshente

hija jote

Si për t’më kujtuar pse jam ende gjallë.

E dashur!

Po mbytem, brenda vetes,

po shembem,

                     po krisem,

                   po çahem,

po digjem nga malli.

Ah lotët! Lotët!

Lotët nuk po më thahen!

Lisburg ’95 –Alba, It, 2012