Sa turq ka vrarë Gjergj Kastrioti, Skënder Beu!

Satirë:

Qysh me fillimin e protestës së 27 janarit, plasi gara marramendëse e shifrave të pjesëmarrjes!

Numërues të shumtë nga të dyja palët nisën, dhe vijonë, një garë të shfrenuar që nuk do të ndalet deri në protestën tjetër të radhës!

Dikush numëron 5 mijë veta. Dikush mbërrin në shtatë -tetë mijë! Kulmi i pjesëmarrjes mbërrrin në shifrën e bukur të 500 mijë protestuesve!

Ekspertë të matematikës llogaritëse, ekspertë të dronëve dhe të numërimit me dron (pika dronit që shpikën shqiptarët!), ekspertë statistikash, merren me llogaritjen e saktë duke na futur aq saktësisht në qorrsokak sa harrohet, qëllimisht, thelbi i protestës, cilësia e pjesëmarrësve në të, cilësia e folësve, lidervë, çka u tha e çka nuk u tha në protestë!

Askush nuk shpjegon përse gjithë ai presion policor kontrollesh, krejt të pajustikuara e lajmesh të frikshme për rrëmuja. Kur dihet dhe pranohet botërisht, se lidershipi aktual i PD-së, ka probleme të organizojë protesta! Aq më shumë ti bëjë ato të dhunshme! Protesta që i ngjajnë shijes që ka kafeja dekafeinato, birra analkolike, coca -cola zero, apo mishi pa yndyrë!

Askush nuk u mor me risinë e kësaj proteste! Për herë të parë një numër i konsiderueshëm emigrantësh shqiptarë udhëtuan drejt Tiranës vetëm për të protestuar kundër një qeverie që iu premtoi shumë dhe iu dha asgjë!

Askush nuk merret me cilësinë e drejtuesve -pronarë të partive të mëdha e të vogla (si Mediu, Ndoka e kompani) që në antarësinë reale të tyre kanë maksimumi veten dhe ndonjë familjar të rangut të parë!

Por të gjithë merremi me garën e çmendur të numërimit të njerëzve në protestë! Mirë që nuk na bie ndërmend të numërojmë edhe ata që iu bashkuan protestës në FB! -se Twiter, Istagram e G+, nuk nuk kanë vlerë statistikore në shifrat e protestuesve!

Numërime boshe në kohën e kolerës!

Këtyre matematicienëve të mbaruar dhe mjeshtërve të statistikave do iu drejtohesha me një kërkesë serioze:

Meqënëse jemi në Vitin e Skënderbeut, të shpalluar me bujë nga Kolera Aktuale Shqiptare, a mund të më thoni: Sa turq ka vrarë Gjergj Kastrioti, Skënder Beu, gjatë luftës së tij 25 vjeçare?

Nuk po iu kërkoj të mi numëroni sipas betejave, por vetëm totalin!

Dua një shifër të saktë! Kështu iu besojmë edhe aftësive tuaja llogaritëse!

Hajt ma gjeni se iu kam xhan! Ju dua fort! Ju dua fort jo vetëm unë, por edhe Skënderbeu!

Me respekt maksimal për të gjithë ata që protestojnë ashtu edhe për ata që nuk protestojnë!

nga 

Edmond Kaceli

Vetminë mos ma merrni! nga E. Kaceli

Pash njëmijë zotat e kësaj Bote

                                                  dhe të Botës tjetër!

Pashë një mijë dreqnit e kësaj Bote

                                                        dhe të Botës tjetër!

Pashë gjithë zotat e të gjitha botëve!

Pashë gjithë dreqnit e të gjitha botëve!

Ju lutem

              Ju përgjërohem:

(Me shpirt ndër dhëmbë)

Mos ma merrni Vetminë!

Mos ma përdhunoni Vetminë!

Mos ma vrisni Vetminë!

Pashë Zotin që dua ti besoj

Pashë Dreqin që dua ti besoj

Ma lëshoni vetminë!

Mos ma mbani peng vetminë

Se më duhet

më duhet kur mendoj!

Albaretto Torre, It, prill 2013

Fisheket e gjakut

Tregim nga E.Kaceli

Gjaku i të vrarit derdhej në asfaltin e nxehtë dhe krisma e breshërisë së “kallashnikovit” ende nuk ishte shuar mirë, dhjetëra njerëz kureshtarë rrethuan vendin e ngjarjes. Askush nuk e njihte viktimën.

Në qytetin e vogël ishte periudhë plazhi dhe njerëz nga gjithë veriu dhe verilindja e vendit mbushnin përditë rrugët me pluhur. Makinat luksoze dhe karrocat, krijonin një pamje irreale.

Në pluhurin e rrugës, njeriu i mbërthyer befas në ngrohtësinë e plumbave që i përshkuan trupin, rropatej në grahmat e fundit. Trupi vazhdonte ti dridhej. Sytë ishin drejtuar, në tmerrin e vdekjes, drejt hapësirës së mjegullt dhe tejet të nxehtë të diellit të korrikut. Me një hap të shpejtë autori i ngjarjes, siç e quan policia vrasësin, sapo kishte filluar të largohej. Në dorë arma me karikatoren e sapozbrazur. Ecte krejt i qetë. Krejt i qetë dhe i pa shqetësuar nga askush…

Britmat e dy grave e bënë të kthente kryet dhe një herë në drejtim të grumbullit të njerëzve që kishin rrethuar viktimën njëzetvjeçare. Ndërroi në ecje e sipër karikatoren e zbrazur me një tjetër të mbushur. Lëvizi shulin duke i dhënë fishekun e radhës. Ngriti armën në pozicion gati për zjarr, dhe vrapoi. Vrapoi.

Në vrapim e sipër filloi të mos shihte asgjë. Nuk po shihte asgjë. Vetëm hije njerëzore që i largoheshin si kolerës. Ishin pushuesit, në mund të quheshin kështu, që shmangeshin pa guxuar ta shihnin në sy njeriun që ngrinte lart një tytë arme. Njeriun, fytyra e të cilit ishte çartur në një pamje që të shtinte frigën.

Filloi ta zinte gjaku! Nën aromën e barutit, të gjakut, përzier me temperaturën e korrikut, kishte harruar të bënte zakonin shqiptar të vrasjes për gjakmarrje. Sipas traditës duhej të shtinte dy herë në ajër. Vetëm dy herë. Të merrte dhe diçka nga i vrari. Të hidhte diçka në tokë. Një shenjë. Tradita e thoshte, se ndryshe të zë gjaku. Dhe kur të zë gjaku don me thënë se nuk je në gjendje të ikësh. T’iu ikësh njerëzve. Nuk mund të marrësh arratinë. Bile dhe mund të vrasësh dikë tjetër në tmerr e sipër. Mund të humbësh rrrugën. Pleqtë tregonin dikur, shumë vite më parë, kur i kishin vrarë gjyshin, pa lindur nipi gjakmarrës, se dikush kishte vrarë veten prej zënies së gjakut… U kthye!

U kthye! -bërtit dikush nga turma.

Turma e njerëzve u largua në më pak se dhjetë sekonda. Trupi i viktimës ndodhej aty. Ndërsa shpirti filloi ti merrte arratinë në qiellin e korrikut. Gjaku dhe pluhuri përziheshin nën këmbët e autorit të ngjarjes. Ngriti armën, një “AK” të prodhimit kinez. Shtiu dy plumba në drejtimin ku po largohej shpirti i viktimës. U përkul mbi trupin e të sapovrarit. Nduku diçka në rrobat e përziera me gjak. Futi dorën e lirë në xhep dhe hodhi në tokë një monedhë hekuri, prerje të fundit të Bankës Shqiptare. Mori të njëjtin drejtim, ndërkohë që sirena e makinës së policisë filloi të therte rrugën me klithmën e saj trishtuese.

Njerëzit rrethuan viktimën më kureshtarë se në momentin e pasvrasjes. Nuk kishte nevojë për asnjë koment. Vrasja ishte kryer tradicionalisht.
Motivi?
Thjeshtë: Për gjakmarrje.
Viktima e njihte autorin dhe autori e njihte viktimën.

Policia filloi të largonte njerëzit. Ekspertët bënë fotografitë e rastit. Mblodhën dhe një turrë gëzhojash. Plot tridhjetë e dy copë. Një karikatore tridhjetëshe, plus dy fishekët e gjakut. Mbështollën trupin e viktimës me një batanie të palarë që nga dhjetë vrasjet paraardhëse për motive gjakmarrjeje. U nisën.

U nisën me dritat dhe sirenën ndezur në drejtim të Komisariatit të policisë, ku i prisnin nja tre korrespondentë lokalë në ethe për të mësuar diç më tepër për krismat në plazh…