O çmendi që quhesh Shqipëri!

Është një vend tmerrësisht i trishtë

Është një vend pafundësisht i çmendur!

Është një vend i trishtë, një vend i çmendur është

Një vend ku dhe dielli lind i trishtë

jeton trishtimin e vet

mbytet në një det të trishtuem

për të lindë të nesërmen më i pafat

majë një mali që ndjell vetëm trishtim

majë një mali të çmendur në lartësinë e vet!

Diell i çmendur! Diell çmendurisht i trishtë!

Njerëzit më të çmendur se dielli!

(Njerëzit e këtij vendi pasi çmendën njëri -tjetrin

iu kthyen Zotit - E çmendën dhe Zotin!)

Është një vend i trishtë, një vend i çmendur është

Është një vend tmerrësisht i trishtë

është një vend pafundësisht i çmendur

i trishtuar pafundësisht

                                    I lumtur

marrëzisht

në trishtimin dhe çmendurinë e tij!

...Në qoshkun më të përhumbur të Botës

nën qiellin më të ndryshkur të Botës

nën diellin më të trishtuar të Botës

vijon të ndodhet Shqipëra!

E. Kaceli, Itali 2018

Vetminë mos ma merrni! nga E. Kaceli

Pash njëmijë zotat e kësaj Bote

                                                  dhe të Botës tjetër!

Pashë një mijë dreqnit e kësaj Bote

                                                        dhe të Botës tjetër!

Pashë gjithë zotat e të gjitha botëve!

Pashë gjithë dreqnit e të gjitha botëve!

Ju lutem

              Ju përgjërohem:

(Me shpirt ndër dhëmbë)

Mos ma merrni Vetminë!

Mos ma përdhunoni Vetminë!

Mos ma vrisni Vetminë!

Pashë Zotin që dua ti besoj

Pashë Dreqin që dua ti besoj

Ma lëshoni vetminë!

Mos ma mbani peng vetminë

Se më duhet

më duhet kur mendoj!

Albaretto Torre, It, prill 2013

Leter te dashurave...

Të dashura!
-siç e dini as’herë qeshë hipokrit
prandaj,
për këtë,
si dhe detyruar
nga mungesa e letrës së pastër
(Këtu është grumbulluar një grimë e pisllë
kut të kësaj Bote mrekullisht të
ndyrë)
Po ju shkruaj dy fije letër të përbashkët

 Me dhimbje prej mungesës tuaj
të gjatë,
të papërballueshme deri
në çmendje. Po ju shkruaj.

Jam... siç mund të jem pa frymën tuaj.
Jam... siç mund të jem pa trupin tuaj.
Jam... siç mund të jem pa çdo gjë tuajën

duke filluar nga seksi juaj
duke mbaruar te seksi juaj

Jam… siç mund të jetë poeti
i burguar.

Të dashurat e mija të bukura!
Të dashurat e mija të mira!
Eunukëve ruajuni! Vrastarë dashurishë
janë. Frymuar prej dreqit à,
prej engjëjve të palavdishëm
në luftën kundër Zotit.

Ruajuni! Ruajuni shumë!
Prej eunukëve larg. Larg. Larg.
Të tredhunit -armiq të dashurisë
janë. Armiqtë e mij
janë. Armiqtë tuaj
janë.

Të dashura!
N’sa ndiej mungesën tuaj të brishtë
ju lutem! N’emër të dashurisë
mos u vetëburgoni -unë nuk trishtohem

Veç
-n’krahët e të tjerëve, n’ekstazë
kur të mbyllni sytë
Lutuni për mua,
për fatin tim

Kaq mjafton të mos ndjehem i harruar
apo i braktisur fundimisht.

Morali?!
-shpikja më e pamoralshme e Njeriut
të mos ju shqetësojë
Bekimin tim!
-Mos i lini orët të ikin kot
se,
nuk kthehen!

Çastet fatlume (sado shumë) nuk mjaftojnë
për shijimin e Botës
që kalon 20 metër larg prej këtej
(Dhe unë e ndiej frymën -njësuar
me frymën tuaj)

Mos e lini të ikë!…

Të dashura!
Mirëupjekshim të dashurat e mija!
(i pafat larg jush)

Ju dua. Ju dua. Ju dua shumë...

Edmond.

Lisburg (përndryshe -Burg i Lezhës) Maj 1995

Sytë më të bukur në botë

I mbytur në sy

Rri në heshtje

Si një idiot gjenetik

Natyra është çmendur

Koha është çmendur

Ndërsa unë rrëzohem

Rrëzohem i çmendur

Rrëzohem i mbytur

I mbytur në trishtim

I mbytur në trishtimin e dy syve

të papërsëritshëm

Sytë…

I mbytur në sy

Rri. Vdes. Ringjallem.

Për të vdekur përsëri.

I mbytur në sytë e tu…

O Zot! –Po çmendem!

Sa e pabesë!

Sa të marrë natyra

dhe Zoti, që bashkë ndërtuan sytë e tu!

Lezhë, qershor 2001 -Itali, tetor 2010

KRIZA E MOSKUPTIMIT

Kushtim: Njeriut

Në qerthullin e jetës kam mbetur i mbyllur
i lodhur, i shtypur, i vrarë, i shtrydhur
ngatërruar bërë lëmsh në fijet ashpra të jetës
në kufirin e hollë mes jetës dhe vdekjes

në fillin e hollë tragjik të moskuptimit
në pezullin e brishtë mes ikjes dhe qëndrimit
në ëndërrën dhe zhgjëndërrën e filozofisë jetike
në dilemën e jetës shpirtërore a fizike

Zoti më thërret fort në rrugën e drejtë
Djalli më prin për në rrugën e vet
E drejta mes të dyve qëndron gur pengu
I lodhur, i tundosur pyes: Ku është rrengu?

Përplasur, nëpërkëmbur, rrëmbyer, marrosur
në dyzimin e fjalëve që nuk paskan të sosur
Ngatërruar në krizën e moralit dhe hiçmoralit
në pezullin tragjik mes Zotit dhe Djallit