Ëndërr bashkëkohore! nga E. Kaceli

 

Këmbanat nuk bien, dyert nuk hapen më

as besimtarë, as prift, as murgeshë

Lutje nuk dëgjohen mureve të rrudhuna moshës

Një Krisht gjysëm i kryqëzuar!

Një shèjt gjysëm i veshur, dhe gjysëm i zhveshur

Gota e venës, shishet e vajit dhe ujit të bekuar

mbushur pluhun historik!

 

Buka e kungimit nuk është më -boshllëk shpirtnor

 

Në Kishën e vjetër nuset nuk martohen prej shekujsh

Në Kishën e braktisur foshnjat nuk pagëzohen më

Në Kishën e ç'kishëruar, mungojnë të vdekurit

Në Kishën e vjetër sa mosha vetëm era hyn e del

krejt lirisht! Në lirinë e sajë të paçlirë!

 

Diku në mes të Altarit shoh veten gjysë të zhveshur!

 

Shoh veten gjysë të kryqëzuar -më duket krejt si kjo Kishë

Krejt kështu më duket vetja! -një Kishë e braktisun!

Një kishë e ç'kishëruar, pa prift, pa murgeshë

në kishën me dyer e dritare të rrudhuna

në Kishën time krejt njashtu nuk hyn më njeri...

E rrudhem e tkurrem më shumë, më fort

Unë Kisha e braktisun! Ç'kishëruar me vetmi!
 
 
Itali, maj 2020

Duke pritë vdekjen... nga E. Kaceli

Prite të dielën

Nuk vjen. - të dielën është pushim

Vdekja të dielën nuk vjen.

Prite të hënën

E hëna është dita e parë e javës

e javës së mundimeve

                                  dhe stërmundimeve njerëzore

fillimi. -dhe Vdekja nuk vjen.

Vdekja nuk vjen të hënën

të hënë nis një shpresë

Dhe Vdekja prapë nuk vjen.

Prite të martën.

Prite. Ndoshta je me fat!

Fati ynë është Vdekja.

Vdekja -fati ynë i pralajmëruar!

As të martën nuk vjen

e marta është ditë, përgjithësisht e shenjtë.

Prite të mërkurën.

E mërkura është gri.

Vdekja ka ngjyrën e sajë. Vdekja nuk është gri!

Të mërkurën Vdekja të dërgon mesazh:

Rri i qetë! Të mërkurën nuk vij!

Të enjten. Do të vijë të enjten! Është ditë e zakonshme.

Vjen dhe të pret mundimin në mes. Dhe qeshjen!

Se ndodh qe njeriu qesh ne ditët e mundimeve!

Të enjten vjen Vdekja! Gëzohesh!

-Krejt kot. Krejt i marrë!

                                        -Harrove!

Vdekja as të enjten nuk mundet me ardhë!

Të premten. Vjen të premten. Ardhtë e bardhë!

E premtja është e zezë!

                                     -dhe vihemi në radhë...

Të presim Vdekjen

Të premten... E premtja është e zezë.

Vdekja është e zezë, (mashtruesja)

nuk vjen as të premten, në ditën që ka radhë!

Gdhihemi të shtunën. Të trembur. Erdhi fundi!

Kemi frigë. Vdekja do të vijë. Nuk ka shpëtim.

Nuk ka asnjë rrugëdalje. E presim.

E presim siç e pritëm të hënën, të martën, të mërkurën

të enjten, të premten... e presim të shtunën

Nuk vjen as të shtunën! E Pabesa!

Mortja e hëngërt Vdekjen!

E mallkojmë që nuk erdhi! E falim prapë:

Mbase të dielën... Përse të dielën...

Mbase të hënën, të martën, të mërkurën, të enjten,

të premten, të shtunën...

Kur vjen Vdekja. Kur vjen?

Kur vjen kjo e e hidhur! Kur vjen kjo e çmendur?

Kur vjen kjo e marrë!

Harron gjithëherë të vijë kur e presim

dhe vjen pa na dërguar fjalë...

Edmond Kaceli

Itali, prill 2016

Kupa e mallit... nga E.Kaceli

Kisha me dashtë,

                            sa shumë,

                                           sa shumë,

sa fort kisha me dashtë

afër teje me ndodhë

me një kupë kristali në dorë

me një kupë të mbushun plot me mall

me mallin e viteve që arratinë marrin

                                                            përditë

me mallin e ndarjes, peshërëndë

me mallin e heshtjes

që në heshtje na mbytë

O sa fort kisha me dashtë!

-vetëm nji natë me kupën e mallit përpara

ne të dy, vetëm ne të dy

e bota përreth që pushon,

                                        që hesht,

                                        që nuk është më

e ne të të dy që e zbardhim ditën

e zbardhim ditën e lume pa folë

veç me kupën e mallit të mbushun plot

                                                 veç me kupën e mallit të ngrime në dorë

                                                                      Itali, fund nëntori 2015

Qyteti i Vogël nga E Kaceli

Mënjanë mesit të Botës

ngrihen muret e fryme të Qytetit të Vogël

muret, ndërtesat, mbytur vogëlsie

Në ujrat e vogëlsisë notojnë njerëzit

Më të vegjël se ndërtesat, se muret, se qyteti

Njerëzit e vegjël të Qytetit të Vogël.

Njerëzit e Qytetit të Vogël

që druajnë poezinë më fort se kolerën

që i ruhen poetit më fort se shejtanëve

Varrezave publike tek shfaqen netëve

                             me hënë turbulluese

(me shejtanet ndodh të bëjnë dashuri

netëve të dashurisë përvëluese)…

Shkon për të blerë diç, në tregun e vetëm

                                     të Qytetit të Vogël

Kërkon, psh, patate

-pa pritur, ndërkohë të kanë peshuar:

dy kile e 300 gram përgojuese

                                                të klasit të parë

E ngatërrohesh më keq se në pazarin e Tezeut

pa mundur të vrasësh njeri

me përjashtim të vetes…

Në Pazarin e Vogël të Vjetërsinave dhe Ndjenjave

shterpat dhe të tredhunit të numërojnë

dashnoret dhe kafet e pime

qeshin, tallen

Në gijotinën e fjalëve mbytëse

përcaktojnë radhën.

Ti ikën prej pazarit me

qesen plastike plot përgojuese

me një kokërr patate sa një lëmsh Ariane

me fytin e tharë

në djegie…

Në Qytetin e Vogël sundojnë

Zyrtarët Shpirtxhuxhë

Zyrtarët vogëlakë,

                               trutharë,

                                             barkaliqë

Zyrtarët me kollaret e lidhura trashë

Zyrtarët, që , për hir të modernizmit,

                                                          shpërlajnë

Fytyrat e duhanta me parfume grashë.

E zyrave shëtisin Minifundet e sekretareve

Minifundet zgjedhëse të ngjyrës së kollareve

Kështu bindet populli (i lumtur) se shtetarët

Nuk janë kurrsesi impotentë ndaj grave

E gratë e shkreta, gratë e pafaj,

në orarin zyrtar, në krahë dashnorësh

shkrihen në vaj…

Brenda mureve të trasha të Qytetit të Vogël

sa gjëra të vogla ndodhin

Ndodhin se njerëzit ecin vogëlsisht

                                 dashurojnë vogëlsisht

                                 lindin vogëlsisht

vogëlsisht marrin frymë njerëzit

në Qytetin e Vogël

prapë të marrin Frymën

prapë të mbysin Dashurinë

prapë të mbysin Lindjen

prapë…

E për çdo ditë, e më vogëlsisht.

1996-2015

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Botë e trishtë

Një kontenitor plehrash është lagur gjatë gjithë ditës në shi

Një shi i mbytur në trishtimin e një dite që pret të kalojë

si miliona ditë të tjera, pa thënë asgjë

Në rrugën “Bricco Broncio”, S. Langhe, Piemonte

Shiu dhe trishtimi mbysin kujtimet e djeshme

Indiferenca njerëzore mbyt të sotmen dhe të nesërmen, pa kujtime

Një qen morracak pastron morrat nën shiun dhe mjegullën që kanë mbytur rrugën

Makina luksoze turistësh dhe motorçikleta të zhurmshme thyejnë ndonjë çast

indiferencën. Dhe ikin në rrugën e zhytur në mjegull. “Udhë të mbarë”

në u foltë për mbarësi ndonjëherë! Dielli ka ikur pa lënë adresë.

Era shkund pa kuptim pemët e lagura deri në palcë që dridhen së ftohti

Dy të fejuar mundohen të ngjallin humorin e një dite të shkuar kot

Vajza tund vithet e rrumbullakta, të lagura prej shiut. Ndjenjat janë zhytur në mjegull. “Bethoven’s Fur Elise” vetëm shton trishtimin në gjakun e lagur.

Qeni morracak shkundi shiun, mori bishtin me vete dhe iku pa thënë asnjë fjalë!

Kontenitori i mbushur përgjysmë me mbeturina vazhdon të laget…

Drejtësi absolute

Unë shaj ty –dhe kam të drejtë.

Ti më shan mua –dhe ke të drejtë.

Unë dhe ti…

Unë dhe ti shajmë njëri- tjetrin…

Dhe kemi plotësisht të drejtë!

e.kaceli

Sipas meje

Duke ju referuar vetes
Bota është një poshtërsi
mbushur gjer ne grykë me maskarenj...

Mos ndoshta,
                        rastësisht,
unë
jam i i ndershëm?!

E. Kaceli
nga libri "Simbiozë", Lezhë 1994

Vetminë mos ma merrni! nga E. Kaceli

Pash njëmijë zotat e kësaj Bote

                                                  dhe të Botës tjetër!

Pashë një mijë dreqnit e kësaj Bote

                                                        dhe të Botës tjetër!

Pashë gjithë zotat e të gjitha botëve!

Pashë gjithë dreqnit e të gjitha botëve!

Ju lutem

              Ju përgjërohem:

(Me shpirt ndër dhëmbë)

Mos ma merrni Vetminë!

Mos ma përdhunoni Vetminë!

Mos ma vrisni Vetminë!

Pashë Zotin që dua ti besoj

Pashë Dreqin që dua ti besoj

Ma lëshoni vetminë!

Mos ma mbani peng vetminë

Se më duhet

më duhet kur mendoj!

Albaretto Torre, It, prill 2013

Kënaqësi absolute

Këtë e di. Edhe tjetrën s'ka nevojë,
e di. Di shumë. Aq shumë. Tjetër?
E di, e di, e di...

O ç'kënaqësi është të jesh idiot!

E. Kaceli nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë..."
Lezhë, 1998

Lotët nuk po thahen...

nga E. Kaceli

Kyçur

mes akullit të murtë

hekurash dhe drynash të ndryshkur

qarkuar kokë,

trup,

e shpirtë,

vrraguar prej kujtimit se

ti je diku larg meje trupërisht

e dashur! Lotoj orë e çast

vetminë tënde dhe mbytem

në hidhërimin e lotit

të vetmisë time.

Larg dhe afër…

Rrokullohen lotët mbi dyshemenë

e palarë tash sa shekuj

(të paktën qysh në shekullin e shpikjes së qelive)

e mbesin mbi të –diamante të dhimbjes

në plehun ku ra shpirti njerëzor.

Kërcasin diamantet –të pakapshme

eter jetëdhënës –shoqërues të denjë

për shpirtin tim rrethuar

prej muresh, telash, drynash, minjsh, hekurash,

myqesh lloj –lloj, policësh verdhacukë, krimbash,

mizash,

britma zogjsh rreth e qark, pemë që nuk çelin kurrë,

kalbësinash gjithfarë,

si për të mos harruar se diku ti je gjallë.

E, unë, pa zë

mbytem orë e minut, në lotët helm

të vetmisë. Loti –lotin nuk e

len të thahet.

Orë e çast e brishtë

hija jote nuk po më ndahet.

Kujtesë? –a çfarë!

Sillet në ajrin e terrtë, fosforeshente

hija jote

Si për t’më kujtuar pse jam ende gjallë.

E dashur!

Po mbytem, brenda vetes,

po shembem,

                     po krisem,

                   po çahem,

po digjem nga malli.

Ah lotët! Lotët!

Lotët nuk po më thahen!

Lisburg ’95 –Alba, It, 2012