Ajo erdhi tek unë... nga E. Kaceli

Ajo erdhi tek unë…

Erdhi me frikën e vdekjes, megjithëse,

unë ia kisha premtuar ndonjëherë vdekjen.

Ajo erdhi tek unë me frikën e vdekjes së

tmerrshme dhe

me të gjitha tmerret që vinin si pasojë e

sajë. Erdhi tek unë

duke sfiduar të gjitha, së bashku me atë

të tmerrshmen, vdekje,

duke sfiduar edhe të gjitha thashethemet e njerëzve

që përgojojnë vdekjen

megjithë viktimat…

Ajo erdhi tek unë e bindur.

Pas ardhjes do të vdiste njëherë e për-

gjithmonë.

Erdhi tek unë për të mos u ngjallur ku-

rrë pas takimit fatal

për atë vetë dhe për mua.

Ajo erdhi tek unë: I qe mërzitur jeta.

Ajo erdhi tek unë: Për të gjetur vetëm

vdekjen e bindur

se do ta gjente vetëm tek unë, edhe

unë i bindur e prita…

Ajo erdhi.

Pabesisht, gjetëm, tek njëri –tjetri,

Jetën

dhe u zhgënjyem,

u zhgënjyem nga vdekja e pabesë…

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Shtegtari nga E. Kaceli

Nëse shihni një flamur, një flamur të shlyer

nëse shihni një flamur, një flamur të shkyer

Ngritur në një shtizë loti

                                        në cilindo udhëkryq të botës

braktisë

një flamur rreckë, një flamur pa ngjyrë

Jam unë shtegtari.

Nëse më shihni ecni.

Ikni. Largohuni indiferentë

në indiferencën tuaj të përjetshme

mos u ndaloni!

Mos mi hidhni sytë!

Jam unë shtegtari -flamur' i shkyer

                                                          i pangjyrë

i mbështetun përjetësisht në një shtizë loti...

Itali, fundviti 2013

Cigarja dhe Shpresa... nga E.Kaceli

-në udhëtim

U ndezën njëhershëm,

me një zjarr normal të dyja:

Cigarja dhe shpresa.

                                Digjen.

Shikoni si digjen!

Tymosin shtëllunga.

Lëshojnë pluhur të hinjtë.

Digjen. Po, po, digjen.

Me një temperaturë të lartë.

Digjen.

Digjem brenda tyre dhe unë.

Cigarja?

Një helm ngushëllues.

I përkohshëm.

Shpresa?

Zjarr i shpirtit njerëzor.

I përhershëm a i përkohshëm?

Njëra helm.

Tjetra zjarr.

Digjen.

Zjarr dhe helm.

Cigarja ngushëllon shpresën.

Shpresa ngushëllon cigaren.

Tym gjithandej. Mendime të zymta…

Cigarja po shuhet ngadalë…

Tym duhani, dhe shprese.

…Cigarja u shua. 

                            –ndërsa shpresa

vazhdon të digjet.

Personazhi i skajeve të errëta -nga E. Kaceli

Ballë gërmadhave qindra vjeçare ecën

veshur me errësirën e natës dimërore

të akullt

hedhur krahëve, nxitimthi, ca rreze të

të zbehta hëne

pak brymë,

mbi flokët e pakrehur

dhe mbi fytyrën e zbehtë sa terri.

Zvarritet personazhi i skajeve të errëta

të botës njerëzore. Nëpër errësirën e arsyes

hapat kërcasin, me ritmin e hekurt,

të një ushtari antik

si në përrallat -fantazëm

shtrihet ankthi

Nën gozhdën e akullt të personazhit mitik.

Gërmadhave të gurta të Lisit plak

Dritat elektrike ngjyrosin zbehtë

muret

Muret e nxirë nga pishtarët historikë.

Dritat elektrike iu ngjajnë pishtarëve

në shuarje

Topat grykëndryshkur,

gojëtharë,

po digjen etit

Por uji -viktimë e bretkocave ndodhet

Viktimë e zhabave gjithë dhjamë

Që tash dymijë vjet nuk e ndalin

këngën magjepëse

dhe shumimin.

Topat gojëtharë kanë etje.

Prej grykës sterrë të një topi,

në të çarën

e buzëve të qoshkut

Rrëshqet tinëzisht një gjarpër i përgjumur.

drejt pellgut. Është i uritur.

Shumë. Shumë i uritur gjarpëri që

rri fshehur në gjumin dimëror

gjarpëri që rri fshehur në ferrën

e shpirtit tim.

Helmues -eci

Helmues unë eci...

Unë: Personazhi i skajeve të errëta

të prejardhjes

fisnike…