Mung... poezi nga E. Kaceli

Gruaja e shendrruar ne
krypë (Ana Rozenweig
-Museu i Artit
Modern
Barcelonë)

Në ditën e pranverës mungojnë lulet

Lulet nuk mbijnë më në vendin tim

Lulet e shpresës janë zhdukë prej motesh

Në vend të luleve, në vend të shpresës

lotët e shiut krijojnë mijëra figura

në tokën e idhtë të vendit tim

pa pranverë.

Në ditën e verës mungojnë shpendët

mungojnë fluturat, zhurmat, gjarpërinjtë

qytetet dhe fshatrat janë tharë

Shkretia- e vetme ngre zhelet

-flamuj të një vere munguar vitesh

në tokën e etur të vendit tim

pa verë!

Në ditën e vjeshtës mungojnë gjethet

mungojnë ngjyrat e pemëve, shirat

mjegulla ka humbë pa gjurmë

shtegtimi i zogjve nuk ndodh më

Gjethet kanë harruar të rrëzohen,

gjethet mungojnë në vendin tim

pa vjeshtë!

Në vendin tim bora nuk zbardh më!

Nuk fryn më ajo era e tërbuar brisk

Ujqit e vetmuar nuk i ulërijnë kohës

nuk bën ftohtë e nuk ndizen më zjarre

nuk ka më as grimë akulli

mungon tmerrësisht i ftohti në vendin tim

pa dimër!

Në vendin tim dimri nuk është dimër!

Pranvera ka humbur prej kohësh që nuk dihen

vera gjithashtu , gjithashtu dhe vjeshta

mungon i fohti, mungojnë ngjyrat, mungon shiu,

zhurmat mungojnë bashkë me heshtjet

Mungojnë dhe njerëzit në vendin tim

pa njerëz!

Marrëzi e përsosun!

Mos më thoni: Je i marrë!

-jam më shumë: Jam i çmendur

jam i çmendur në çmendinë time

                                                    -jam

i lumtur gjithashtu.

Jam i çmendur.

-coptuar në qindra grimca marrëzie

 në mijëra grimca çmendurie

-shpirtçmendur, trupçmendur

trurin të ndarë në një mozaik pa nisje

                         në një mozaik pa fund

                         në një mozaik pa lidhje

(Krejt psikologët e botës nuk po munden me gjetë shpjegim)

Unë prapë jam i lumtur!

në marrëzinë dhe çmendinë time të pafajshme

në çmendinë time thellësisht të brendshme

                                         -të jashtme gjithaq!

Çmendia ime, gjendja ime sublime!

(Me kenë normal nuk përbën asgjë të re

nuk është lajm!)

Jam ndryshe! Krejt ndryshe nga ju te gjithë!

Jam i çmendur! -nuk dua asgjë nga ju!

Veç më leni në çmendurinë, në marrëzinë time!

Ju njerëz çuditërisht normalë

                                              aq shumë normalë!

-sa më vjen keq për normalitetin tuaj!

It, maj 2018

Edmond Kaceli
(Fotoja illustruese është interpretimi im fotografik i veprës së artistes bashkëkohore italiane Simona Muzzedu)

Ikin ditet!

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Drejtësi absolute

Unë shaj ty –dhe kam të drejtë.

Ti më shan mua –dhe ke të drejtë.

Unë dhe ti…

Unë dhe ti shajmë njëri- tjetrin…

Dhe kemi plotësisht të drejtë!

e.kaceli

Akull dhe qen që lehin…

Kishin uri qentë. Ishte ftoftë. Shume ftoftë.

Mish  pat ngri prej të ftoftit. Kockat ishin tretë prej viteve.

Qentë kishin uri…

Vendosëm t'iu hedhim shpirtin. Përfundimi...

Ftoftë është

Akull është

Qentë e uritun sillen rreth meje

Qentë e uritun sillen rreth jush

Sillen rreth padronit qentë e uritun…

Më lehin dhe mua,

                              dhe ty,

dhe padronit, njëherësh

Na skërmisin dhëmbët

Jargët deri në tokë, varg.

 Qentë e uritun lehin kundër gjithkujt

pa dallim.

Padroni (për shërbimin e lehjes)

Iu hedh kocka

Dhe qentë i lëpijnë.

Unë dhe ti buzë padronit

Si buzë mortjes që vjen prej të lehunave

dhe jargëve.

Mishi na është ngri prej të ftohtit.

Kocka nuk kemi

(Kockat kanë tretë viteve)

Qentë lehin.

Qentë përjargen.

Qentë po vdesin…

-Çfarë t’iu hedhim qenve në këtë akull!

-Iu hedhim shpirtin. Shpirtin i dashur,  iu hedhim!

Unë, (më i akullt se akulli përgjigjem):

Nëse iu hedhim shpirtin ne vdesim prej të ftohtit dhe

qentë vdesin gjithashtu se

shpirtin tonë nuk e hanë as qentë…

Përfundimi?

Itali, shkurt 2014

I dehur...

Mbushi gotën me ajër.

E piu me fund.
(I pat munguar prej kohësh.)

Marrakëmbësh
u nis për udhë.

E. Kaceli
nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"

Cigarja dhe Shpresa... nga E.Kaceli

-në udhëtim

U ndezën njëhershëm,

me një zjarr normal të dyja:

Cigarja dhe shpresa.

                                Digjen.

Shikoni si digjen!

Tymosin shtëllunga.

Lëshojnë pluhur të hinjtë.

Digjen. Po, po, digjen.

Me një temperaturë të lartë.

Digjen.

Digjem brenda tyre dhe unë.

Cigarja?

Një helm ngushëllues.

I përkohshëm.

Shpresa?

Zjarr i shpirtit njerëzor.

I përhershëm a i përkohshëm?

Njëra helm.

Tjetra zjarr.

Digjen.

Zjarr dhe helm.

Cigarja ngushëllon shpresën.

Shpresa ngushëllon cigaren.

Tym gjithandej. Mendime të zymta…

Cigarja po shuhet ngadalë…

Tym duhani, dhe shprese.

…Cigarja u shua. 

                            –ndërsa shpresa

vazhdon të digjet.

Autobiografi duartokitësi

-Shpesh më duket se ecim krejt si ky kërmill i vogël, nëpër shkretinën e një rruge pa krye...

1966

Bob Sagren kërceu me shkop.
Theu rekordin e mëparshëm botëror.
Në duart e ashpra të babës përpëlitesha...

1986
Sergei Bubka kërceu me shkop.
Theu rekord botëror.
(Rekord'i i mëparshëm theu shkopin e vet)

199...
20...
Rekorde dhe shkopinj të tjerë thyhen.
Unë duartrokas.
Pandërprerje duartrokasim.

E. Kaceli

Kënaqësi absolute

Këtë e di. Edhe tjetrën s'ka nevojë,
e di. Di shumë. Aq shumë. Tjetër?
E di, e di, e di...

O ç'kënaqësi është të jesh idiot!

E. Kaceli nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë..."
Lezhë, 1998

Ngutshëm ikin vitet... nga E. Kaceli

Vitet ikin. Ikin duke na lënë pas shijen e miqësive, të dashurive, të çasteve të bukura, të çasteve të trishtuara, të zhgënjimeve...

Vitet vijnë. Vijnë të na dhurojne miqësi dhe dashuri, forcojnë dashuritë e miqësitë e vjetra, krijojnë e dhurojnë miqësi e dashuri të reja. Vitet vijnë, duke na dhuruar çaste të bukura, çaste të dhimbshme, çaste të trishtuara. Vitet shkojnë e vijnë... Kjo është jeta ku bilanci i viteve që shkojnë mbetet i pandryshuar me bilancin e viteve që vijnë...

Ngutshëm, përherë në ikje,

ngutshëm ikin vitet

                                në rrugën e shkretinës

Të mbyllun me drynin e rëndë,

me drynin e ndryshkur të kohës

qëndrojmë si në Hiç

na shtyp peshë e rëndë e Hiçit

gati na mbyt...

Asgjë nuk është si dje

Asgjë nuk është si sot

Asgjë nuk është si nesër...

Avuj të ndyrë feste ndotin gjithçka

Edhe lirinë

Lirinë

          që,

                 marrëzisht,

                                    thonë: Ekziston...!

Asnjëherë nuk kam dashur...

Në kujtime jam ulur këmbëkryq

në shpirt -veshur kostum’ i vjetër

i gjenezës mëkatare

i qepur me penj të ashpër e të fortë

i qepur keq

nergut për shpirt rebel

shpirt -dreqi im

i pangimë asnjëherë dashurie…

Trupi drithërohet

shpirti drithërohet

në enigma kujtimesh:

Kam dashur

a s’kam dashur ndonjëherë?!…

Erdhën mushkonjat

nga E. Kaceli

Erdhën dallëndyshet.

Sipas një ligji të vjetër poetik

pranvera nuk pranon lajmëtar tjetër.

Po nuk erdhën dallëndyshet, logjikisht,

as pranvera nuk mund të vijë.

Ndërkohë

                  pranvera ka ardhë para kohe.

Pranvera ka gabuar përsëri...

Erdhi pranvera.

Sipas një ligji të vjetër natyral.

Erdhën...

Sipas një ligji të ri poetik:

Po nuk erdhën dallëndyshet, logjikisht,

mund të vijnë, p.sh. mushkonjta.

Erdhën mushkonjat.

Në ardhjen e tyre ndjejmë pranverën...