Dallëndyshja e fundit… nga Edmond Kaceli

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e vonuar

Përtypin njëri -tjetrin ngadalë –ngadalë

Kafshatën e mishit ngjyejnë në gjak

Ndërsa eshtnat lëpijnë në tmerrin e përditshëm

Nuk ngopen me tmerre, tmerr lypin prapë.

Ik prej këtu, mos kthe, kurrë, kryet mbrapa

Merr rrugën në përtej,  Botës së Askundit

Shpëto, të paktën veten, na lër në fatin tonë

                                                                 përdreq

Merr rrugën, ik, largohu, dallëndyshe e fundit!

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e premtuar.

Shqipëri, gusht 2014 -Itali, nëntor 2014

I harruari -nga E.Kaceli

Në trenin e harresës  mbetur

Në trenin e mbytur në rrugën pa krye

Përzier me udhëtarët e Botës së Humbur...

Xhamat e palarë thyejnë imazhe njerëzore

Trembur -pasqyrohen copa shpirtrash

thyer nën peshën e kohës…

I harruar në një qoshk të trenit të botës...

Tren Torino- Milano Centrale 31 janar 2006- Langhe 2012

Personazhi i skajeve të errëta -nga E. Kaceli

Ballë gërmadhave qindra vjeçare ecën

veshur me errësirën e natës dimërore

të akullt

hedhur krahëve, nxitimthi, ca rreze të

të zbehta hëne

pak brymë,

mbi flokët e pakrehur

dhe mbi fytyrën e zbehtë sa terri.

Zvarritet personazhi i skajeve të errëta

të botës njerëzore. Nëpër errësirën e arsyes

hapat kërcasin, me ritmin e hekurt,

të një ushtari antik

si në përrallat -fantazëm

shtrihet ankthi

Nën gozhdën e akullt të personazhit mitik.

Gërmadhave të gurta të Lisit plak

Dritat elektrike ngjyrosin zbehtë

muret

Muret e nxirë nga pishtarët historikë.

Dritat elektrike iu ngjajnë pishtarëve

në shuarje

Topat grykëndryshkur,

gojëtharë,

po digjen etit

Por uji -viktimë e bretkocave ndodhet

Viktimë e zhabave gjithë dhjamë

Që tash dymijë vjet nuk e ndalin

këngën magjepëse

dhe shumimin.

Topat gojëtharë kanë etje.

Prej grykës sterrë të një topi,

në të çarën

e buzëve të qoshkut

Rrëshqet tinëzisht një gjarpër i përgjumur.

drejt pellgut. Është i uritur.

Shumë. Shumë i uritur gjarpëri që

rri fshehur në gjumin dimëror

gjarpëri që rri fshehur në ferrën

e shpirtit tim.

Helmues -eci

Helmues unë eci...

Unë: Personazhi i skajeve të errëta

të prejardhjes

fisnike…

Vargje të marra

Poezitë qenkan bërë aq fluide sonte.
Në çdo fletë
-ca gjurmë gishtërinjsh, lehtësisht,
duken.

Kanë mbirë mes rreshtave…
Shiko!
-vargjet janë bërë më të ndjeshme,
dhe ndjenjat kanë kaluar kufinjtë e vargjeve.
(Vargje!
-zgjeroni hapin, frymëmarrjen metrike
bëjeni hap ndjenjash.)

-Mos!…

Më lejo!
-gjithçka është e mundur.
Gjithkush ka të drejtë të dashurojë…

-Mos…

Mos u tremb! –është kërcitja e librave që digjen
si një dëshirë e pakapshme.
Që vuajnë si unë,
çahen brenda vetes,
dhe s’kanë tjetër të drejtë,
vetëm shpërthejnë vargje.

Vargje të kota… Vargje të marra…

***
-po më torturon ky fund i pashpresë.
Ora?… -me siguri ka ikur mesnata. Kalimtare
si njerëzit.

Mjaft!
-dëshiroj të lë gjurmë të pashlyeshme.
Ah! Redaktorët.

Duhet të pushojnë se ekzistuari redaktorët e jetës.

Duhet nga fillimi, dhe njëherë,
mbi themelet e Parimit Poetik të ndërtohet Bota.