Ëndërr bashkëkohore! nga E. Kaceli

 

Këmbanat nuk bien, dyert nuk hapen më

as besimtarë, as prift, as murgeshë

Lutje nuk dëgjohen mureve të rrudhuna moshës

Një Krisht gjysëm i kryqëzuar!

Një shèjt gjysëm i veshur, dhe gjysëm i zhveshur

Gota e venës, shishet e vajit dhe ujit të bekuar

mbushur pluhun historik!

 

Buka e kungimit nuk është më -boshllëk shpirtnor

 

Në Kishën e vjetër nuset nuk martohen prej shekujsh

Në Kishën e braktisur foshnjat nuk pagëzohen më

Në Kishën e ç'kishëruar, mungojnë të vdekurit

Në Kishën e vjetër sa mosha vetëm era hyn e del

krejt lirisht! Në lirinë e sajë të paçlirë!

 

Diku në mes të Altarit shoh veten gjysë të zhveshur!

 

Shoh veten gjysë të kryqëzuar -më duket krejt si kjo Kishë

Krejt kështu më duket vetja! -një Kishë e braktisun!

Një kishë e ç'kishëruar, pa prift, pa murgeshë

në kishën me dyer e dritare të rrudhuna

në Kishën time krejt njashtu nuk hyn më njeri...

E rrudhem e tkurrem më shumë, më fort

Unë Kisha e braktisun! Ç'kishëruar me vetmi!
 
 
Itali, maj 2020

Valixhja bosh... (në dy kohë) nga E. Kaceli

Një urë e vjetër

një urë e vjetër guri

                               e vjetër sa Bota

Përmbi urën e vjetër, një fëmijë

një fëmijë me një valixhe të rëndë

Mbi urën e vjetër një fëmijë tërheq

                                            një valixhe të vjetër

të vjetër dhe të rëndë

të rëndë sa pesha e Botës

një valixhe të dalë boje, të ngrënë cepash

një valixhe të mbushur plot me ëndërra

me ëndërra që kurrë nuk guxoi ti shihte...

Një urë e vjetër

një urë e vjetër guri

                               e vjetër sa Bota

Përmbi urën e vjetër, një fëmijë

një fëmijë në moshën e burrit

                                                tërheq

                                                          një valixhe të vjetër

tërheq një valixhe të rënduar prej peshës së viteve

një valixhe të dalë boje, të ngrënë cepash

një valixhe bosh.

Bosh. Bosh.

-se ëndërrat ikën nga pesha e frigës

Ikën, u larguan

si të mos kishin ëndërruar kurrë...

Dhe këmbët e lodhura përplasen në urë

në urën e vjetër, në urën e lashtë

në urën ndërtuar me gurët e heshtjes ...

(Ura e Tabakëve, Tiranë, gusht 2015)

Dallëndyshja e fundit… nga Edmond Kaceli

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e vonuar

Përtypin njëri -tjetrin ngadalë –ngadalë

Kafshatën e mishit ngjyejnë në gjak

Ndërsa eshtnat lëpijnë në tmerrin e përditshëm

Nuk ngopen me tmerre, tmerr lypin prapë.

Ik prej këtu, mos kthe, kurrë, kryet mbrapa

Merr rrugën në përtej,  Botës së Askundit

Shpëto, të paktën veten, na lër në fatin tonë

                                                                 përdreq

Merr rrugën, ik, largohu, dallëndyshe e fundit!

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e premtuar.

Shqipëri, gusht 2014 -Itali, nëntor 2014