Ëndërr bashkëkohore! nga E. Kaceli

 

Këmbanat nuk bien, dyert nuk hapen më

as besimtarë, as prift, as murgeshë

Lutje nuk dëgjohen mureve të rrudhuna moshës

Një Krisht gjysëm i kryqëzuar!

Një shèjt gjysëm i veshur, dhe gjysëm i zhveshur

Gota e venës, shishet e vajit dhe ujit të bekuar

mbushur pluhun historik!

 

Buka e kungimit nuk është më -boshllëk shpirtnor

 

Në Kishën e vjetër nuset nuk martohen prej shekujsh

Në Kishën e braktisur foshnjat nuk pagëzohen më

Në Kishën e ç'kishëruar, mungojnë të vdekurit

Në Kishën e vjetër sa mosha vetëm era hyn e del

krejt lirisht! Në lirinë e sajë të paçlirë!

 

Diku në mes të Altarit shoh veten gjysë të zhveshur!

 

Shoh veten gjysë të kryqëzuar -më duket krejt si kjo Kishë

Krejt kështu më duket vetja! -një Kishë e braktisun!

Një kishë e ç'kishëruar, pa prift, pa murgeshë

në kishën me dyer e dritare të rrudhuna

në Kishën time krejt njashtu nuk hyn më njeri...

E rrudhem e tkurrem më shumë, më fort

Unë Kisha e braktisun! Ç'kishëruar me vetmi!
 
 
Itali, maj 2020

Fatkeqësi e përgjithshme

nga E. Kaceli

Kemi humbë në lidhje pa kuptim

në lidhje që kurrë nuk janë lidhje

që kurrë nuk ishin lidhje... As në të ardhmen!

Kemi humbë, kemi tretë...

Kemi harruar një lule, një erë,një pikë lagësht në mëngjez,

shijen e borës, akullin dhe diellin e bregdetit, frymëmarrjen,

fjalën, shijen e gjuhës, puthjen, përkëdheljen...

Në gjumë kompiuterash biem të flejmë,

çohemi, hamë, dhjesim, flejmë prapë!

Në ëndrra elektronike jetojmë

përditësohemi, shkëmbejmë lumturi, shumohemi...

Shumohemi krejt si nëpër gjendjet (status) boshe...

 

Rrugës kthejmë sytë kur ndeshim veten!

Mbërthejmë veten në befasi!-O zot!

Të trembur kthejmë kryet në anën tjetër!

Arratisemi prej gjithçkaje njerëzore

Prej vetes ikim, njësoj si të çmendurit e pashpresë!

Harrojmë tingullin e një zëri, një kënge,

shurdhuar në zhurma njoftimesh, gjendjesh,

heliogrifesh pa kuptim, shenjash, fytyrash,

krijuar në zyra të mbyllura prej qënieve të mirëpaguara

Nëpër zyra -kasafortash virtuale, aty

ku fatkeqë si ti, si unë, si ne të gjithë,

krijojnë Hiçin e Madh

Në qendër të Hiçit jemi ulë këmbëkryq!

Skllevër të Hiçit harrojmë gjithçka që ka vlerë

Fatkeqë, presim të nesërmen...

Nesër...

E nesërmja harron të vijë!

Itali, shkurt 2018

Borë nga E. Kaceli

Bie borë në rrugën e shkretë

bie borë. Bie borë e lehtë,

                                         e ftohtë akull

e bardhë.

Bie borë e zbardhun prej rrugës së gjatë

Bie qetësi e bardhë...

Makina tek -tuk ndihen, dhe njerëz hiç

askush nuk shijon marrëzisht borën

Vetëm një qen i bardhë, hidhet mbi borën e ftohtë

Një qen i bardhë si bora

gjuan flokët e borës dhe qeshën

Qeshën, siç mund të qeshë një qen i marrë

një qen i çmendur prej borës së bardhë...

Qeshi dhe unë me krahasimin absurd

me trishtimin tim abdsurd,

                                          të marrë,

                                                        të çmendur

të rrallë.

Vetja më duket krejt si qen

si ai, qen' i marrë që qeshën me vete

duke rendë me vrap pas flokëve të ftohtë,

pas flokëve tmerrësisht të bardhë

të borës që mbulon gjithçka ngadalë,

                                                           fort ngadalë.

Bie borë...  E fohtë...E bardhë...

Tinëz afron nata...

Nata më e ftohtë se bora

natë aspak e bardhë...

Makinat kalojnë rrallë e më rrallë

Iku, u fsheh prej natës, dhe qen' i marrë...

Bie borë.

Bie borë e ftohtë

Bie borë e bardhë...

Është natë, eshtë natë, është natë

është natë pafundësisht e zezë

është natë pafundësisht e ftohtë.

Është natë deri sa drita të zbardhë...

fillim marsi 2016