Ujku i natës nga E. Kaceli

Ujku i Zi, credit Arian Mavriqi

Eshtë natë. Natë e errët.

Natë më e errët se nata.

Shpirti më i errët se nata!

Një ujk i vjetër, i vetmuar, ulërin,

copëton, thyen natën

Një i vetmuar Ujk-Njeri ecën në pyll

në pyllin e heshtjes sublime

në pyllin e mbushun frikë

Pyll' i heshtjes

mbjellë me pemët mister

                                        dhe hëna

                                        e vetmja ndriçuese

në natën e errët pa fund

nuk mund të ndriçojë

vetëm shton frikën

vetëm shton misterin...

Frikë e mister!

Ujku -Njeri i Vetmuar

ngul sytë zhbirues në terr

në terrin pa fund të vetmisë

                                           trishtimit

                                                          shpresës

në terrin e shpirtit

a nuk dihet qysh!

Vetë nata, vetë misteri

vetë hëna, vetë frika,

                                 vetë njeriu

ndahen më dysh...

Pa zhurmë, -zhurma tremb misterin

pa zhurmë, -zhurma largon frikën

pa zhurmë, -në heshtje,

-si Heshtja i ulërin natës

Njeriu -Ujk i Vetmuar

i vetmuar deri në thellësinë më të errët të shpirtit

Eshtë natë, natë e errët, e zezë

një i Vetmuar Ujk -Njeri ecën në pyll

në pyllin e heshtjes sublime

në pyllin e mbushun frikë

Një njeri i vetmuar ecën

e më duket, më duket jam unë!

që eci, eci, eci, si një ujk i vjetër

që bërtas, që thërras, që çirrrem

si një ujk tmerrësisht i pagjumë...

Itali 2016

Borë nga E. Kaceli

Bie borë në rrugën e shkretë

bie borë. Bie borë e lehtë,

                                         e ftohtë akull

e bardhë.

Bie borë e zbardhun prej rrugës së gjatë

Bie qetësi e bardhë...

Makina tek -tuk ndihen, dhe njerëz hiç

askush nuk shijon marrëzisht borën

Vetëm një qen i bardhë, hidhet mbi borën e ftohtë

Një qen i bardhë si bora

gjuan flokët e borës dhe qeshën

Qeshën, siç mund të qeshë një qen i marrë

një qen i çmendur prej borës së bardhë...

Qeshi dhe unë me krahasimin absurd

me trishtimin tim abdsurd,

                                          të marrë,

                                                        të çmendur

të rrallë.

Vetja më duket krejt si qen

si ai, qen' i marrë që qeshën me vete

duke rendë me vrap pas flokëve të ftohtë,

pas flokëve tmerrësisht të bardhë

të borës që mbulon gjithçka ngadalë,

                                                           fort ngadalë.

Bie borë...  E fohtë...E bardhë...

Tinëz afron nata...

Nata më e ftohtë se bora

natë aspak e bardhë...

Makinat kalojnë rrallë e më rrallë

Iku, u fsheh prej natës, dhe qen' i marrë...

Bie borë.

Bie borë e ftohtë

Bie borë e bardhë...

Është natë, eshtë natë, është natë

është natë pafundësisht e zezë

është natë pafundësisht e ftohtë.

Është natë deri sa drita të zbardhë...

fillim marsi 2016