nga E.Kaceli
Vogëlushja kukull!
-vogëlushët luajnë me Ty, vogëlushe.
Quhesh kukull. Quhesh lodër
kur lodron nëpër vitrina.
kur përbaltesh nëpër shi. E braktisur
Në fatin e pafat të fatit.
Kukull. Lodër.
-askush nuk të
thërret
me tjetër emër. Askush.
Prandaj nuk ke asnjë të drejtë.
As të flasësh,
as të qeshësh,
as të lotosh.
Pa urdhër.
-asnjë dëshirë nuk të lejohet!
Një kukull s’ka të drejtë të dëshirojë.
Kukulla ka dëshirë duart, duart e një
fëmije.
Duart e një të rrituri luajnë.
Ajo ndjehet e mjerë.
Pa fuqi
ndjehet.
Ndjehet kukull. Ndjehet lodër.
Fëmija shikon nga larg.
Fëmija dëshiron nga larg.
Le të shikojë përkohësisht.
Le të dëshirojë përjetësisht, fëmija.
Me kukullat luajnë vetëm të rriturit.
Të rriturit i pëlqejnë kukullat shumë.
…Në rrugë,
një kukull laget, jashtë dëshirës
përbaltet në baltë, shpërlahet në shi.
Kukull zhelane. Kukull e braktisur.
Matanë vitrinave dritëzbehta
mbrojtur prej baltës, dhe shiut
luan me piklat , dhe kalimtarët e lagur
Përqeshën një kukull majmune.
Apo njeriu ka ty paraardhëse?
(Çështje që duhet vërtetuar. Përndryshe
nuk zgjidhet prejardhja majmuniane e njeriut)
Poezia ime nuk mund të zgjatet më.
Shikoj në largësi një kukull
me të cilën kam dëshirë të luaj…
Të luaj…
Ose, të bëhem kukull.
