Piramida e pushtetit nga E. Kaceli

Piramida e pushtetit sipas Kushtetutes se Republikes Parlamentare

Qyteti i Vogël nga E Kaceli

Mënjanë mesit të Botës

ngrihen muret e fryme të Qytetit të Vogël

muret, ndërtesat, mbytur vogëlsie

Në ujrat e vogëlsisë notojnë njerëzit

Më të vegjël se ndërtesat, se muret, se qyteti

Njerëzit e vegjël të Qytetit të Vogël.

Njerëzit e Qytetit të Vogël

që druajnë poezinë më fort se kolerën

që i ruhen poetit më fort se shejtanëve

Varrezave publike tek shfaqen netëve

                             me hënë turbulluese

(me shejtanet ndodh të bëjnë dashuri

netëve të dashurisë përvëluese)…

Shkon për të blerë diç, në tregun e vetëm

                                     të Qytetit të Vogël

Kërkon, psh, patate

-pa pritur, ndërkohë të kanë peshuar:

dy kile e 300 gram përgojuese

                                                të klasit të parë

E ngatërrohesh më keq se në pazarin e Tezeut

pa mundur të vrasësh njeri

me përjashtim të vetes…

Në Pazarin e Vogël të Vjetërsinave dhe Ndjenjave

shterpat dhe të tredhunit të numërojnë

dashnoret dhe kafet e pime

qeshin, tallen

Në gijotinën e fjalëve mbytëse

përcaktojnë radhën.

Ti ikën prej pazarit me

qesen plastike plot përgojuese

me një kokërr patate sa një lëmsh Ariane

me fytin e tharë

në djegie…

Në Qytetin e Vogël sundojnë

Zyrtarët Shpirtxhuxhë

Zyrtarët vogëlakë,

                               trutharë,

                                             barkaliqë

Zyrtarët me kollaret e lidhura trashë

Zyrtarët, që , për hir të modernizmit,

                                                          shpërlajnë

Fytyrat e duhanta me parfume grashë.

E zyrave shëtisin Minifundet e sekretareve

Minifundet zgjedhëse të ngjyrës së kollareve

Kështu bindet populli (i lumtur) se shtetarët

Nuk janë kurrsesi impotentë ndaj grave

E gratë e shkreta, gratë e pafaj,

në orarin zyrtar, në krahë dashnorësh

shkrihen në vaj…

Brenda mureve të trasha të Qytetit të Vogël

sa gjëra të vogla ndodhin

Ndodhin se njerëzit ecin vogëlsisht

                                 dashurojnë vogëlsisht

                                 lindin vogëlsisht

vogëlsisht marrin frymë njerëzit

në Qytetin e Vogël

prapë të marrin Frymën

prapë të mbysin Dashurinë

prapë të mbysin Lindjen

prapë…

E për çdo ditë, e më vogëlsisht.

1996-2015

Trishtim në rrugët e qytetit tim... nga E. Kaceli

Pikon shiu rrugëve të përbaltuna të qytetit tim të trishtë

Era e ndan shiun në miliona pika të shrregullta

Si njerezit

                  -që mbarten nga njëra kafene në tjetrën duke vrà ditën

në llum kafeje e tym fjalësh pa fund

duke helmuar ditën, veten dhe njëri –tjetrin…

Pikon trishtimi rrugëve të mbytuna nga shiu

                                                                      në qytetin tim

Pikon malli, më shumë se trishtimi dhe shiu (bashkë)

Dhe shiu, bashkë me erën, bashkë me mallin, në qytetin tim

Në qytetin tim çatishpuar prej rrezeve të diellit që ikin, ikin dhe ikin

Ikin për të mos u kthyer kurrë më…

Shqipër, i Lezhë, shtator ‘94 – Itali, janar 2015

Shkretì

nga E. Kaceli

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Një i çmendur mbolli një lule

Krejt me çudi rrugtarët e shkretinës e panë

(Me mbjellë një lule në shkretì!)

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Ujë nuk kishte pasë kurrkund

(Në shkretinë uji asht një gjà e rrallë)

I çmenduri i shkretë

për me rritë lulen,

përditë shtrydhte zemrën nga pak.

                                                      Krejt pak

shtrydhte zemrën.

Lulja rritej,

                   rritej,

                            e rritej e shëndetshme.

(Zemra dhe trupi mpakej përditë e ma fort)

Në shkretinën e ditëve të shkreta, një ditë

Rrugtarët panë një lule të madhe, të bukur, bojë gjaku

Karvani i shkretanëve të rrugës së shkretinës u ndal. I pari i karvanit këputi lulen. E vuni si shèj në këmishën e bardhë.

E prapë karvani i shkretanëve u vu të ecë nëpër rrugën e ditëve të shkreta. Ndërsa për të çmendurin që dha shpirt për me rritë një lule në mes të shkretinës nuk i ra ndërmend askujt. Askujt. Askujt…

Itali, fundviti 2014

Poezi e gjatë për kukullat

nga E.Kaceli

Vogëlushja kukull!

-vogëlushët luajnë me Ty, vogëlushe.

Quhesh kukull. Quhesh lodër

kur lodron nëpër vitrina.

kur përbaltesh nëpër shi. E braktisur

Në fatin e pafat të fatit.

Kukull. Lodër.

-askush nuk të thërret

me tjetër emër. Askush.

Prandaj nuk ke asnjë të drejtë.

As të flasësh,

as të qeshësh,

as të lotosh.

Pa urdhër.

-asnjë dëshirë nuk të lejohet!

Një kukull s’ka të drejtë të dëshirojë.

Kukulla ka dëshirë duart, duart e një fëmije.

Duart e një të rrituri luajnë.

Ajo ndjehet e mjerë.

Pa fuqi ndjehet.

Ndjehet kukull. Ndjehet lodër.

Fëmija shikon nga larg.

Fëmija dëshiron nga larg.

Le të shikojë përkohësisht.

Le të dëshirojë përjetësisht, fëmija.

Me kukullat luajnë vetëm të rriturit.

Të rriturit i pëlqejnë kukullat shumë.

…Në rrugë,

një kukull laget, jashtë dëshirës

përbaltet në baltë, shpërlahet në shi.

Kukull zhelane. Kukull e braktisur.

Matanë vitrinave dritëzbehta

mbrojtur prej baltës, dhe shiut

luan me piklat , dhe kalimtarët e lagur

Përqeshën një kukull majmune.

Apo njeriu ka ty paraardhëse?

(Çështje që duhet vërtetuar. Përndryshe

nuk zgjidhet prejardhja majmuniane e njeriut)

Poezia ime nuk mund të zgjatet më.

Shikoj në largësi një kukull

me të cilën kam dëshirë të luaj…

Të luaj…

Ose, të bëhem kukull.

Kartolinë: Gëzuar Ditën e Çlirimit! nga E. Kaceli

Kjo fotografi është marrë përpara disa vitesh në qendër të Tiranës. Më pas është zhdukur. Flet sa për një mijë fjalë.

Të ekzekutuar politikë                  5037 burra

                                                          450 gra

Të burgosur politikë                  26 788 burra

                                                          736 gra

Të vdekur nga torurat në burgje    988 burra

                                                              7 gra

Shtetas të huaj të dënuar             1215 burra

                                                           38 gra

Të internuar dhë dëbuar          50 000 familje.

Shtesë: Numri i të dënuarve për gjenocid komunist nga viti 1990 deri më sot:

                                     ZERO!

Gëzuar Ditën e Çlirimit!

Mund të lexoni edhe linkun:
http://zekthi.blogspot.it/2007/11/pamflet-parade-me-flamur-te-shkyernga.html

Dallëndyshja e fundit… nga Edmond Kaceli

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e vonuar

Përtypin njëri -tjetrin ngadalë –ngadalë

Kafshatën e mishit ngjyejnë në gjak

Ndërsa eshtnat lëpijnë në tmerrin e përditshëm

Nuk ngopen me tmerre, tmerr lypin prapë.

Ik prej këtu, mos kthe, kurrë, kryet mbrapa

Merr rrugën në përtej,  Botës së Askundit

Shpëto, të paktën veten, na lër në fatin tonë

                                                                 përdreq

Merr rrugën, ik, largohu, dallëndyshe e fundit!

Ik, largohu, larg nga ky vend i shkretë

Nga ky vend i ftohtë, nga ky qoshk i mallkuar

Ku njerëz të marrë, të çmendur,

                                                     të krisur

hanë njëri -tjetrin në darkën e premtuar.

Shqipëri, gusht 2014 -Itali, nëntor 2014

Pamflet: Mos shkoooo, or trim!

Ditar

4 Nëntor 2014

Mos shkoooo, or trim!

-Reagim per vizitën e KM në Serbi

Në një pallat të bukur përrallor hyri një Trim. Në hyrje gjeti një virgjëreshë të bukur. Virgjëresha i tha: Gjithçka që do të gjesh në këtë pallat është e jotja. Në këtë pallat mund të realizosh çdo dëshirë tënden. Vetëm portën në katin e fundit mos e hap kurrë!

Por Trimi, kishte ndodhur shqiptar dhe kureshtar. Sytë dhe zemra i rrihnin vetëm për derën e fundit dhe pyeste vazhdimisht: Po atje çfarë ka?

Aktori i madh Koço Devole e ka përjetësuar gjithë këtë histori, para shumë vitesh, në një skeç të mrekullueshëm.

Trimi nuk duroi dhe hapi derën e fundit. Nga pas i dhanë një shkelm bythëve. Trimi kureshtar përfundoi nga kishte ardhë: Në rrugë të madhe.

Dikush mund të bëjë përngjasime me vizitën e Kryeministrit (shkurt KM) Rama në Serbi. KM nën petkun rozë të Rilindjes, hyri në pallatin e bukur kryeministror dhe i duket se ka çdo gjë të vetën. Madje krejt Shqipëria e katandisur në gjendjen që është, trajtohet si pronë e Rilindjes. Kurioziteti e shtyn të mendojë çfarë ka nga ajo dera në drejtim të një shteti tjetër, ballkanas, armik historik i Shqipërisë, dhe i çdo gjëje shqiptare.

Kështu, (marrëzisht  mund të thotë dikush) Kryetrimi Kryeministror (shkurt KK), ka vendosë të hapë derën e tij të pallatit të përrallave, derën nga ana e Serbisë.

Ndërkohë, me ndonjë përjashtim, të gjithë ia kanë thënë, dhe po ia thonë larg e larg ose drejtpërdrejt: Mos shko o Kryetrim Kryeministror! Mos e hap atë derë…!

Por Kryetrimi ka vendosë ta hapë derën…

Unë jam i sigurtë se ndryshe nga përralla, KM do të gjejë atje diçka: Në Serbi do të gjejë serbë!

Nuk jam i sigurtë nga ana tjetër se çfarë do të humbasë, dhe çfarë do të gjejë kur të kthehet në Shqipërinë e ndarë,  nga lakmia serbe, greke, malazeze, maqedonase…

Shko, shko, shkoooo, or Kryetrim Kryeminstër!

Edmond Kaçeli

Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Botë e trishtë

Një kontenitor plehrash është lagur gjatë gjithë ditës në shi

Një shi i mbytur në trishtimin e një dite që pret të kalojë

si miliona ditë të tjera, pa thënë asgjë

Në rrugën “Bricco Broncio”, S. Langhe, Piemonte

Shiu dhe trishtimi mbysin kujtimet e djeshme

Indiferenca njerëzore mbyt të sotmen dhe të nesërmen, pa kujtime

Një qen morracak pastron morrat nën shiun dhe mjegullën që kanë mbytur rrugën

Makina luksoze turistësh dhe motorçikleta të zhurmshme thyejnë ndonjë çast

indiferencën. Dhe ikin në rrugën e zhytur në mjegull. “Udhë të mbarë”

në u foltë për mbarësi ndonjëherë! Dielli ka ikur pa lënë adresë.

Era shkund pa kuptim pemët e lagura deri në palcë që dridhen së ftohti

Dy të fejuar mundohen të ngjallin humorin e një dite të shkuar kot

Vajza tund vithet e rrumbullakta, të lagura prej shiut. Ndjenjat janë zhytur në mjegull. “Bethoven’s Fur Elise” vetëm shton trishtimin në gjakun e lagur.

Qeni morracak shkundi shiun, mori bishtin me vete dhe iku pa thënë asnjë fjalë!

Kontenitori i mbushur përgjysmë me mbeturina vazhdon të laget…