Populli shqiptar e ka çarë rrugën e historisë... me brekë në dorë!

Kronikë e një gjumi të paralajmëruar

 Nga Eralda Baze

Mjafton një lajm i keq
Si: një jetime siriane po vuan e po heq
Apo: një rus e një serb kuvendojnë në Ballkan
Apo: lotët patriotikë të krokodilave tanë
Dhe më vjen të ul siguresën
Të zhytem në heshtje, të trimëroj shpresën.



Sikur shpëtimi të ish kaq i lehtë...
Fqinji i papunë fillon e bërtet:
mallkon qeverinë, krizën, fatin,
qiranë, ujin, dritat, sahatin.
Poshtë në rrugë dy lypësa bëjnë
shamatë:
kazani i plehrave dhe sot i la thatë.



Veç Lola e bukur s’e prish terezinë:
jep urdhra lozonjarë që ta marrin me makinë.
Roberti ankohet: “Ku më hodhi Zoti?”
Ishte në Belgjikë, por u kthye patrioti.

Nga rafti i librave Naimi qan pa zë:
male, lisa, lumenj, s’ka ngel më asgjë...
Se poemat janë shterp mor Rilindas i mjerë,
adashët e tu sot me to po bëjnë nder.

U vënë emra të huaj, herë shkurt, herë gjatë:
PPP, koncesione, veç jo shqip “me zhvat”.

Pak valium po kërkoj me dhimbje, me ngulm
Dhe nga vendi i shkund gjithë sirtarët,
Shpëtimin tashmë pres ta gjej në gjumë,
Siç priste Kavafis barbarët...

Ajo erdhi tek unë... nga E. Kaceli

Ajo erdhi tek unë…

Erdhi me frikën e vdekjes, megjithëse,

unë ia kisha premtuar ndonjëherë vdekjen.

Ajo erdhi tek unë me frikën e vdekjes së

tmerrshme dhe

me të gjitha tmerret që vinin si pasojë e

sajë. Erdhi tek unë

duke sfiduar të gjitha, së bashku me atë

të tmerrshmen, vdekje,

duke sfiduar edhe të gjitha thashethemet e njerëzve

që përgojojnë vdekjen

megjithë viktimat…

Ajo erdhi tek unë e bindur.

Pas ardhjes do të vdiste njëherë e për-

gjithmonë.

Erdhi tek unë për të mos u ngjallur ku-

rrë pas takimit fatal

për atë vetë dhe për mua.

Ajo erdhi tek unë: I qe mërzitur jeta.

Ajo erdhi tek unë: Për të gjetur vetëm

vdekjen e bindur

se do ta gjente vetëm tek unë, edhe

unë i bindur e prita…

Ajo erdhi.

Pabesisht, gjetëm, tek njëri –tjetri,

Jetën

dhe u zhgënjyem,

u zhgënjyem nga vdekja e pabesë…

Ju pres për dialog!

Nuk ka rëndësi kush është në pushtet! Nuk ka rëndësi kush është kryeministër! Qysh në vitin 1990, e deri më sot, kjo ka qenë mënyra e vetme e dialogut me të gjithë ata që protestojnë!

(Foto e shkrepur ne museun e Memories, BunkArt2, Tirane, Shqiperi)

Opozitarë, Vëllezër, Derra!

Satirë:

-nga Edmond Kaceli

Të gjitha kafshët janë të barabarta, por derrat janë më të barabartë! -Ky perifrazim i mikut tim të adoleshencës, të madhit George Orwell, më vjen parasysh sa herë shikoj derrat që na rrethojnë, e na komandojnë e na udhëheqin!

Në vijim të udheheqjes derrore në Fermën tonë të kafshëve më bie ndërmend ajo shprehja e famshme e thënë nga një derr udhëheqësi (në shqip: burrë i zoti) para do kohëve:

Opozitarë por vëllezër!

Tani se si mund te bëhet derri opozitar për vëllain derr, vetëm dreqi i derrit e di!

Ekziston edhe një barcoletë filozofike e famshme për derrat:

Në pazar të kafshëve në Milot, një fshatar i kërkoi shitësit që derrkucët,  të mos jenë baxhanakë! (Baxhanakë në shqip përkthehet kunat me gratë motra)

Arsyeja ishte se baxhanakët nuk kanë konkurrencë me shoqi -shojnë, dhe nuk do të majmeshin si duhet!

Fshatari, rritës derrash me shumë përvojë, i lypi vëllezër!

Përfundimi logjik! Ka një luftë të ashpër për ushqim e derrat e majmen më fort kur janë vëllezër!

Vëllezër por opozitarë!

Kështu hanë më fort e jetojnë më të lumtur, e majmen më të lumtur, duke u ushqyer në lugun (tharkun) e derrave!

Pra, pavarësisht se cili derr është në krye të udhëheqjes për momentin, parimi është i njëjtë: Opozitarë por vëllezër! Kështu majmëria bëhet e pafund!

P.S. Çdo aludim për Shqipërinë, pozitën, opozitën, qeverinë, kryeministrin, presidentin, parlamentin, gjykatat, e gjithë strukturat e administratës atje, është i pavend dhe i dënueshëm konform ligjeve në fuqi dhe konventave ndërkombëtare!

O çmendi që quhesh Shqipëri!

Është një vend tmerrësisht i trishtë

Është një vend pafundësisht i çmendur!

Është një vend i trishtë, një vend i çmendur është

Një vend ku dhe dielli lind i trishtë

jeton trishtimin e vet

mbytet në një det të trishtuem

për të lindë të nesërmen më i pafat

majë një mali që ndjell vetëm trishtim

majë një mali të çmendur në lartësinë e vet!

Diell i çmendur! Diell çmendurisht i trishtë!

Njerëzit më të çmendur se dielli!

(Njerëzit e këtij vendi pasi çmendën njëri -tjetrin

iu kthyen Zotit - E çmendën dhe Zotin!)

Është një vend i trishtë, një vend i çmendur është

Është një vend tmerrësisht i trishtë

është një vend pafundësisht i çmendur

i trishtuar pafundësisht

                                    I lumtur

marrëzisht

në trishtimin dhe çmendurinë e tij!

...Në qoshkun më të përhumbur të Botës

nën qiellin më të ndryshkur të Botës

nën diellin më të trishtuar të Botës

vijon të ndodhet Shqipëra!

E. Kaceli, Itali 2018

Dje: Nga na erdhën këta Partizanë?! Sot: Nga erdhën këta Horra!

Pamflet nga E. Kaceli

Kur mbushën sheshet ca zhelanë me yllin e kuq në ballë, që vrisnin e prisnin pa dallim feje, krahine dhe idejet, të gjithë kundërshtarët personalë dhe politikë; që dhunonin e përdhunonin çdo njeri të pasur apo çdo njeri me prejardhje të pasur a gjysëm të pasur; që shtypnin e torturonin intelektualët, priftërinjtë, hoxhallarët e njerëzit e Zotit; që mbasi vranë e prenë kundërshtarët, shkuan në hell edhe njëri -tjetrin në emër të idealeve; njerëzia pyeti me gjysëm zërit:

Nga na erdhën këta partizanë!

Sot, shumë, krejt shumë, vite mbrapa, më duket se ora e shqiptarit ka mbetë në vend numëro! Jemi po aty!

Me ndryshimin e vetëm se kanë zëvendësuar mushkat e transportit me makina të blinduara e xhama të zinj! Zhelet i kanë zëvendësuar me rroba të firmave të njohura! Gjatësinë mundohen ta plotësojnë me gjatësinë e celularit e tundjen e kobures. Trashësinë e mendjes me numrin e dashnoreve!

Qysh prej 44-ës, më kot mundohemi të ecim! Kemi mbetë në vendnumëro! Vetëm njerëzia, duke u lutur nën melodinë "dhunën e përditshme falna sot" pyet:

Nga na erdhën këta Horra!

Këta horra që na kanë zaptuar rrugët, lokalet, parqet, fshatrat, qytetet. Këta horra që kanë mbytë Shqipërinë. Këta horra që i ndeshim kudo dhe ulim kryet përpara tyre më shumë se përpara perëndisë!

Këta horra që një herë në katër vjet nën zhurmën dhe bujën e burrave të fortë, i veshim me pushtet absolut që nga kryeplaku i fshatit, kryetari i bashkisë, komunës, e deri sa i çojmë në parlament, apo në qeveri, për të na dhunuar, poshtëruar, e varfëruar, politikisht, moralisht, e mendërisht!

Ulim kryet si qengja të butë duke rrejtë veten se "Nuk kanë punë me mua!" Ulim kryet siç e kemi ulur gjithmonë! Ulëm kryet nën dhunën e Enverit, nën pushtetin e dhelprës Alia; ulëm kryet sa herë iu tek Fatos Nanos, apo Berishës: ulim kryet përballë Edi (Edvin) Ramës; i biem në gjunj Ilir Metës; puthim Lulëzim Bashën e kacarrojmë Lali Erin, duke i shpallë (Mo Zo ma keq!) Perëndi!

Në përuljen tonë të përditshme, në frikën e delirin që pjell pushteti, iu thurim edhe këngë! Këngë ku teksti është i njëjti tekst -servil i përulun, por vetëm iu ndryshojmë emrin

E sa herë na del gjumi nga kur bëhet publike trafiku, skandali apo dhuna e radhës, nga të afërmit e horrave, nga horrat, apo nga kryehorrat personalisht, pyesim të çmeritun, e me gjysëm zërit:

Nga na erdhën këta Horra!?

Hë pra nga na erdhën?!

Më duket e thërrasin Atdhe!

Vijmë e largohemi

në makinat e shtrenjta, e më pak të shtrenjta

ngarkojmë pjesën tjetër të boshllëkut

që nuk e mbart shpina

Shpina -thyer prej viteve dhe mallit

rrugëve të botës

                           jetimë deri në dhimbje!

Në heshtjen e ditëve të mbushura me bosh

Jetojmë ca ditë në vendin e Hiçit

(më duket e thërrasin Atdhe)

Sjellim boshllëkun e largët

prodhojmë boshllëkun e ditës

hamë e dhjesim boshllëk!

Argëtohemi! Largohemi!

Teksa ikim -qëllojmë ca plumba bosh

shkrepim ca pushkë marrëziet

drejt qiellit -bosh në pafund

Qiellit të këtij Hiç -vendi

                       që  e thërrasim Atdhe!

Pa dashje! Lamtumirë!

Shqipëri gusht 2018

E. Kaceli

E passato ancora un giorno...

E passato ancora un giorno...

E passato ancora un giorno

senza amarsi!

E scappato! -non abbiamo fatto amore

...Di nuovo abbiamo perso

100 anni dalla nostra vita!

Iku dhe një ditë...

Iku dhe një ditë

e nuk u deshtëm!

-Iku! -nuk bëmë dashuri!...

...Prapë humbëm,

100 vite të tjerë nga jeta jonë!

E.Kaceli

Kujdes me aeroportet!

Satirë

-Njëky Lideri ynë rozë, po e shëndrron vendin në një superfuqi aeroportuale!

Kryeministri dhe Lideri ynë i nderuar, Shkëlqesia e Tij e përndritme dhe e stërgjatë, ka shpallë, së mbrami, ndërtimin e një aeroporti të ri në Sarandë! Një aeroport turistik jashtëzakonisht i vlefshëm!
Përveçse i gjatë është edhe shumë gjatëpamës!

Më ndërtimin e aeroporteve, po ia kalon edhe të përndriturit tjetër, blu, Sali Berisha i cili e pati mbushë Shqipërinë me hidrocentrale, e centrale termo -bërthamore, duke e shëndrruar në superfut'qi energjitike!

(Historia na kujton se edhe një tjetër udhë -dreq -tues, paradhësi i këtyre të dyve! Ai dreq na e pati shëndrruar Shqipërinë në vendin më të fortifikuar në botë!)

Pas ndërtimit të aeroportit të Divjakës, ku zunë rob edhe një italian ndërsa kishte ardhë për turizëm mushkonjash, ndërtimi i aeroportit të Kukësit, dhe atij të Vlorës, janë një tjetër prioritet e sukeses madhështor i Liderit suprem!

Në takimet bythë më bythë me popullin (për ti dalluar me takimet gju më gju të Qoftëlargut) njerëzia i kërkuan, përveç ndërrimin e atleteve me këpucë,  edhe ndërtimin e disa aeroporteve të tjera në disa nga fshatrat me rëndësi strategjiko -turistike për Shqipërinë.

Ringritjen e aeroportit të Gjadrit në Lezhë, e kur të kalojë për në Lezhë, t'ia fusë edhe një aeroport në fshatin Shënkoll, një aeroport në Vithkuq, një aeroport në Gruemirë, e një aeroport në KurveLesh! (Të gjithë sa për fillim!)

Për të mosditunit e thjeshtë, dhe për të mosditunit e zhvilluar, aeroporti është ajo fusha e sheshtë ku hypin e zdrypin avionët e mbushur me njerëz.

Sa për t'iu ndriçuar pak trutë: Një aeroport i madh ka nevojë për 4 km pistë; një aeroport mesatar ka nevojë për 3 km pistë; dhe një aeroport i vogël ka nevojë për 1.8 deri në 2.2 km pistë.

E me gjithë këto aeroporte që po ndërtohen, që po pritet të ndërtohen, dhe që po fantazon Lideri të ndërtohen në Shqipërinë 355 km gjatë e 150 km gjërë, në vijë ajrore, në cilin qiell do të fluturojnë!

Se me këtë ritëm do të ketë një trafik kaq të rënduar ajror, sa nuk e shpëton dot as ndërtimi i bypasse-ve qiellore.

Problemi zgjidhet vetëm nëse Gjatësia e tij, Qoftë Larg, vendos të lëshojë, pas ndërtimit të aeroporteve nëpër katundet dhe katun -qytetet shqiptare, postin e kryministrit e të marrë në dorë personalisht, komandimin e trafikut ajror në Shqipërinë superfu -qike aeroportuale!

Vetëm kështu qielli, ata që fluturojnë nëpër qiell, e ne që fluturojmë nëpër tokë do të ndiheshim të sigurtë gjatë frymëmarrjes dhe frymënxjerrjes së përditshme!

Edmond Kaceli