Satirë: Kur gomari i Babatasit bëhet deputet! -nga Edmond Kaceli

Sa herë që një deputet i parlamentit shqiptar hap gojën në tre fjalë, pesë i ka budallëk! -po ç'dreqin lypni në parlament more budallë!
Siç thoshte Ismail Bej Qemali "Mësoni bre ta mbani gojën mbyllë kur nuk keni gjë për të thënë!"
Për Zotin e latë nam! Ngatërroni autorët e shquar me figurat e ç'quara të Kombit!
I keni thanë trunit "Hik Pirdhu!" -thoshte Gjergj Kastrioti (Skënderbeu) teksa ishte shtrirë në Lezhë në shtratin e vdekjes!

Të gjithë e dinë se "O moj Shqypni/kush të ka rrasë me krye n'hì?"  e ka shkruar" Naim Bej Frashëri në librin e tij të famshëm "Hip këtu e shih Stambollin!" -Mësojeni bre!
Pa shumicë votash, po iu them se Hymnin Kombëtar e ka shkruar Sali Berisha edhe pse vijon ta këndojë Lul Basha!

Skënderbeu i Elizës ka shkruar Dhjetë Urdhërimet e Shejnta! -teksa meditonte i qetë e fliste me perënditë, duke u vërdallosur lakuriq, nëpër Kodrat e Surrelit!
Ndërsa Ilir Meta, pasi ka folë me Zotin në malin e Tomorit, nga Teqeja e Baba Mondit, ka shkruar poezinë "Flori e shkuar floririt or Tunxh!"
Monika, si doktoreshë që është, i ka kënduar Hudhrës me vargjet e sajuara aty për aty "More gratë e Kurveleshit me palla lëftoni sheshit!"

Nga ana e tij doktor Taulant of Balla ka shkrojtur të famshmen "Xhixhile, moj xhixhile!" Për këtë nuk ka dyshim plagjiature! Po ku dini ju çështë plagjiatura!
Bëftë hajr, in'shallah, Pandeli Majko, që na la të shkrojtur kryeveprën prej dy vëllimesh "Njeriu që qesh!"
Se përndryshe pa Tetarin Kombëtar, e Gramoz Ruçin, kush do i qëndiste librat e famshëm "Garda e Kuqe" dhe "Si u kalit çeliku"!
Pa harruar vargjet e Lali Erit "Shi bie në Tiranë!" ndërsa meditonte përkrah Budës për të shëndrruar Urën e Tabakëve në stacion Spacial! (Hapësinor për budallat)

Ka një problem me Kamasutrën dhe një mijë e një pozicionet e sajë!
Në këtë kryevepër kanë marrë pjesë shumë deputete e deputetë, ministra e ministresha, drejtorë e drejtoresha, kur rregullonin Kodin Penal e shurrosnin Kushtetutën!
Por për shkak të njohurive të mëdhaja në këtë fushë po ia lëmë autorësinë popullit si juristi më i madh i të gjitha kohrave!
Populli ynë trim, liridashës, e paksa budallë, ka meritën e vet të padiskutueshme! Shtatë miljon poetë, juristë,shkencëtarë, nallbanë, etjerë, kanë dërguar në Parlament 140 burrat e gratë më të kënduar e më të çquar që ka pasë raca e shqiptarit!
Mos u habitni se kjo punë kështu është, kur Gomari i Babatasit, shkruar me mjeshtëri nga Faik Konica, pëllet "O moj Shqypni!" prej mëngjezit deri në darkë në Parlament!

Hajt more budallë mëso diçka se zgjedhjet bit se erdhën prapë!

Ëndërr bashkëkohore! nga E. Kaceli

 

Këmbanat nuk bien, dyert nuk hapen më

as besimtarë, as prift, as murgeshë

Lutje nuk dëgjohen mureve të rrudhuna moshës

Një Krisht gjysëm i kryqëzuar!

Një shèjt gjysëm i veshur, dhe gjysëm i zhveshur

Gota e venës, shishet e vajit dhe ujit të bekuar

mbushur pluhun historik!

 

Buka e kungimit nuk është më -boshllëk shpirtnor

 

Në Kishën e vjetër nuset nuk martohen prej shekujsh

Në Kishën e braktisur foshnjat nuk pagëzohen më

Në Kishën e ç'kishëruar, mungojnë të vdekurit

Në Kishën e vjetër sa mosha vetëm era hyn e del

krejt lirisht! Në lirinë e sajë të paçlirë!

 

Diku në mes të Altarit shoh veten gjysë të zhveshur!

 

Shoh veten gjysë të kryqëzuar -më duket krejt si kjo Kishë

Krejt kështu më duket vetja! -një Kishë e braktisun!

Një kishë e ç'kishëruar, pa prift, pa murgeshë

në kishën me dyer e dritare të rrudhuna

në Kishën time krejt njashtu nuk hyn më njeri...

E rrudhem e tkurrem më shumë, më fort

Unë Kisha e braktisun! Ç'kishëruar me vetmi!
 
 
Itali, maj 2020

Unë e kam fotografuar... nga Edmond Kaceli, Itali

Unë e kam fotografuar...

Qyqja (Cuculus Canorus) credit by Amal Mavriqi

Kur dëgjon këtë shprehje, dhe sheh një fotografi të një shpendi si Qyqja, të fotografuar me mjeshtëri të rrallë, thua me vete: Ky fotografi Amal Mavriqi do të jetë ndonjë profesionist, i kahershëm, shumë i Zoti!

I hyn kërkimeve për të gjetë disa njohuri më të mëdha për autorin dhe eksperiencën e tij personale, për të mësuar diçka më shumë mbi teknikat e vështira të fotografimit të jetës së egër... Kërkon... Dhe përballesh me një të papritur tepër të këndshme:

Ai mjeshtri i fotografisë që sapo shikove, është vetëm një vogëlush 7 vjeç!

Quhet Amal Mavriqi, nga Kamenica e Kosovës. E thërrasin edhe Zemra e Vogël e organizatës Albanian Wildlife Photographers, me qendër në Kosovë!

Kur e shikon me aparat në dorë dhe objektivin tele, që për tani, është diku në të njëjtën gjatësi trupore me Amalin, nuk ta mbush syun!

Por kur dëgjon breshërinë e shkrepjeve të aparatit të vogëlushit, dhe sheh fotografitë që nxjerr ky shpirt i vogël, atëherë ndryshon detyrimisht mendim!

Amali, 7 vjeçar, është djali i vogël i fotografit të rrallë shqiptar, mjeshtrit, Arian Mavriqi!

Djali tjetër Kejsani, është diç më i madh, 11 vjeç.

Edhe ai ka të  njëjtin pasion e talent të jashtëzakonshëm. Talent, që vetëm në raste të rralla si ky, e shohim të trashëgohet nga babai tek fëmijët!

Ata thonë se pasioni i babait është frymëzimi i tyre në përkushtimin ndaj botës së egër dhe fotografimit të sajë.

Marrja me fotografinë e natyrës, vetëm iu ka rritë dëshirën për të mësuar. Në fakt në shkollën ku studiojnë janë ndër më të mirët e shkollës, e me rezultate të shkëlqyera në të gjitha lëndët.

Ajo çka të surprizon dhe të habitë, është jo vetëm talenti dhe teknikat profesionale të fotografimit por edhe njohuritë e rralla që kanë këta dy djem fotografë, kundrejt faunës së trojeve shqipfolëse.

Shpesh në orët e mbrëmjes Amali dhe Kejsan  ulen bashkë më babën e tyre Arianin dhe diskutojnë njohuritë e tyre për botën e kafshëve dhe shpendëve, habitatin ku jetojnë, periudhat e shfaqjes se tyre.

Kejsani thotë se kur kthehen në shtëpi pas çdo daljejet në natyrë, ulen pranë kompiuterit për të thelluar dijet e tyre rreth asaj që panë dhe fotografuan.

Ai ndërkohë iu bën thirrje edhe moshatarëve të vet të zhvillojnë pasionin për natyrën dhe ti përkushtohen këtij hobi që të jep kënaqësi të jashtëzakonshme.

Pupeza (Upupa Epops) credit by Kejsan Mavriqi

Vëllezërit Mavriqi me talentin e përkushtimin e tyre kanë fituar respektin, e zemrën e grupit Wildlife -Albanian Photographers, grup që aktualisht mledh mbi 14 mijë anëtarë në rrjetin social Facebook.Ata janë dy anëtarët në moshën më të re në këtë grup, dhe në organizatën me të njëjtin emër që mbledh anëtarësi fotografësh shqiptarë të natyrës së egër nga e gjithë bota, e në mënyrë specifike antarësi nga trojet shqiptare të Kosovës, Malit të Zi, Shqipërisë, e Maqedonisë së Veriut.

Unë dhe Wildlife Albanian Photographers!

Unë i besoj Natyrës -Pra i besoj Zotit, që bëri gjithçka të përsosun si Mjeshtri më i Madh dhe më i Paarritshëm!

Ndër pasionet e mija me kalimin e viteve, dy kanë mbetur të pandryshuara: poezia dhe fotografia! Kjo për arsyen e thjeshtë se të dyja janë, mbesin, të shkruara.

Letërsia, poezia, gazetaria, janë fjala. Dhe kanë kodin e tyre: Shkronjat.

Ndërsa fotografia është poezia, është letërsia e shkruar me Dritë.

Kjo i jep fotografisë një përparësi, një fushë tërheqëse të jashtëzakonshme! As nuk mundem me mendu se çfarë do të ishim pa dritën dhe kodin e sajë!

Pasioni për natyrën më ka shoqëruar gjithmonë! E veçanërisht ky pasion më ka marrë krejt për vete aty nga viti 2010 e këtej!

Aty zënë fill afrimet e mija të para me fotografinë e natyrës në përgjithësi, dhe të asaj të egër në veçanti. Në vijim të vitit 2010 zbulova fotografinë me zmadhim, nga afër ose në gjuhën e fotografëve: makro (mikro) fotografinë!

Kam përdorë në fillim një Sony alfa me objektiv normal. Një makinë fotografike shumë e mirë, por thellësisht e papërshtashme për fotografimin e natyrës dhe sidomos për makrofotografinë.

Pas rreth një viti ndërrova sony me Nikon!

Nikon 7000, për të mbetë një "nikonist" i bindur deri në fund! Thuajse në të njëjtën kohë, i shoqërova fotokamerës objektivin makro të markës Tokina, 105 mm, 2.8, manual. Një objektiv i përsosun por me një "defekt" të vockël, nuk kishte sistemin e stabilizimit VR!

Prapë iu drejtova Nikon! Nikkor 105 mm, 2.8 vr! Ndër objektivat që i ka rezistuar kohës! Për të mos thënë më i miri në fushën e makrofotografisë!

Ngjyrat, kjartësia, stabiliteti i tij të lejojnë me realizu makro në raportin 1.1 tepër të veçanta, dhe me dorë të lirë!

Kjo sa për fillimet e afrimit tim me natyrën dhe fotografimin e sajë në gjendje të egër!

...

Zakonisht grupet e rrjeteve sociale nuk më pëlqejnë dhe i kam shikuar gjithmonë me skepticizëm! Kjo për faktin e thjeshtë se këto grupe, shpesh kanë qëllimin e promovimit thjeshtë të punës së grupit që e krijoi në fillim. Ky është defekti i parë!

Me kalimin e kohës këto grupe shëndrrohen ngadalë -ngadalë në grupe thuajse pa aktivitet! Entuziazmi i tyre fillon të shuhet me kalimin e kohës! Diskutimet mbyllen me një "like" të thjeshtë ose "emotion" të gatshëm! Anëtarët e grupit nuk ndjekin, nuk publikojnë, nuk diskutojnë!

Ky është edhe hapi i dytë i defektit të këtyre grupeve në rrjetet sociale!

Defekti i tretë, në këndvështrimin tim, mbetet edhe publikimi sasior i fotografive apo postimeve, me qëllimin vetëm sa për me publiku diçka, çfarëdo qoftë! Kjo në grupet e fotografive është edhe defekti kryesor: Sasi dhe jo cilësi!

Prej këtyre arsyetimeve, aty nga fillimi i viti 2018, në mos gaboj, kur më bëri thirrje fotografi Jetmir Troshani, një njohje në rrjetet sociale, isha mjaft pesimist: Një grup fotografësh shqiptarë për natyrën e egër! Edhe kjo, thashë me vete, do të jetë një nismë e mirë por që ka me mbetë në gjysë të rrugës!

Për fatin tim  të mirë u gabova!

U gabova dhe është ndër gabimet për të cilin, ndjehem mirë!

Në këtë grup qysh në fillim gjeta mirëseardhjen tipike shqiptare!

Në këtë grup gjeta njerëz me talent dhe pasion të jashtëzakonshëm për jetën e egër dhe fotografimin e sajë!

Në këtë grup gjeta profesionistë të vërtetë të fotografisë, që me kalimin e kohës u shëndrruan në miq të vërtetë që kur shkojnë dy ditë pa publikuar diçka shqetësohesh dhe pyet: More si janë me shëndet?Ku janë? Kanë ndonjë problem?

Dhe kjo, ju siguroj nga përvoja ime në rrjetet sociale, kjo gjendje nuk është e zakonshme!

Është e jashtëzakonshme!

Është e jashtëzakonshme të njohësh njerëz të tillë si Arian Mavriqi, Granit Hyseni, Jetmir Troshani, Aurora Piroviq, Ruzhdi Ibrahimi, Lulzim Demaj, vëllezërit Jeton e Meriton Dajakaj, çifin Alketa e Altin Hila, e shumë e shumë të tjerë që për arsye vendi e kujtese momentale, nuk po i shkruaj e ju kërkoj ndjesë për këtë!

Emocione të pafundme duke ndjekë punën e jashtëzakonshme dhe rritjen profesionale të këtij grupi!

Nismat e ekspozitave, dokumentari mbi jetën e egër, mbrojtja e florës dhe e faunës brenda territoreve ku flitet shqip, kalendari, intervistat, ekspeditat e perbashkëta, sensiblizimi i opinionit mbarëshqiptar për jetën e egër, artikujt e shumtë në media... Të gjitha këto i kalojnë përmasat e një grupimi të thjeshtë në rrjetet sociale.

E me këtë grup miqsh të jashtëzakonshëm besoj jam rritë, e vijoj, edhe unë. Jam rritë si profesionalisht, emocionalisht, edhe në pasionin tim për natyrën!

Ballafaqimi me fotografitë e jashtëzakonshme të doktor Granitit, të Arianit, të Jetmirit, Ruzhdiut, e të gjithë të tjerëve më ka nxitë ti përkushtohem më fort këtij zhanri, jo për konkurencë në sensin negativ, ajo nuk ekzsiton në anëtarësinë e këtij grupi, por me ju afru sadopak cilësisë së jashtëzakonshme dhe pasionit të tyre!

Në fund deshta të shtoj diçka edhe për të parin dokumentar të jetës së egër të përgatitur nga shqiptarët e për faunën e trojeve shqiptare. Dokumentar që bëri histori në këtë fushë!

Duke shikuar këtë dokumentar dhe punën e jashtëzakonshme krejt me mjete e financime personale, krijova bindjen se trojet shqiptare nuk janë trojet e politikanëve dallkaukë, që luajnë e tallen me fatet e një kombi të quajtur: komb shqiptar!

Trojet ku jetojnë shqiptarët janë mbi të gjitha trojet e një pasurie të rrallë njerëzore si doktor Granit Hyseni, Arian Mavriqi, Meriton Dajakaj e Jeton Dajakaj,  Besnik Jakupi, Ruzhdi Brahimi, Taulant Bino, Alketa Hila e Altin Hila, Jetmir Troshani, Aurora Piroviq, Lulzim Demaj, Ardian Koci, Fatos Lajçi, Aleksander Golemaj, Lutfi Muharremi, dhe shumë të tjerëve.

Faleminderit për këtë dokumentar të mrekullueshëm!

Faleminderit për këtë grup të mrekullueshëm që na rrit dashninë e pasionin për  Natyrën në përgjithësi, për natyrën e trojeve shqiptare në mënyrë të veçantë!

Jam krenar dhe ndjehem i nderuar të jem pjesë i këtij grupimi të jashtëzakonshëm! Vetëm Mirënjohje për ju!

Edmond Kaçeli ITALI

Triskat -Fragment nga Lufta e III botërore

Foto dal web

Triska për erën e luleve

                    dhe të grave

                    dhe të fëmijëve

për bukën

për mishin

për zarzavatet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për gjirin e familjes

                             dhe të gruas

                             dhe të fëmijës

për mikun

për shlodhjen

për dashurinë.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Triska për këngën e zogjve

                              dhe të grave

                              dhe të fëmijëve

për qeshjet

për puthjet

për lindjet.

Sistemin e triskëzimit një në tre ditë.

Mos fol! Mos qesh! Mos këndo!

Mos ha! Mos qaj! Mos mendo!

Mos duaj! Mos lind! Mos jeto!

Mos lufto!

Për të fituar triskën ditore

mos! Mos! Mos!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Për vdekjen!

Nuk ka nevojë për triskë.

Post scriptum: Çdo herë që i rikthehem kësaj poezie, me shpresën për të ndryshuar diçka, më kap një ndjenjë e paktueshme, për një kohë, që çuditshëm më duket se e jetova dje! Poezia është shkruar ndërmjet viteve 1988 -89. Botuar pas 10 vitesh në variantin përfundimtar në librin tim të dytë me poezi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë", botim i entit botues "Gjergj Fishta" Lezhë. Edhe sot shpresova të ndryshoj diçka por krejt e pamundur!

Edmond Kaceli,  fillim prilli, Itali 2020

Në shtëpinë e Babës! nga E. Kaceli

Në shtëpinë e Babës zilja e portës nuk bie prej vitesh

dera e vjetër nuk troket, askush nuk bëzan prej së largu

A don miq! -o i Zoti i Shpisë!

Xhaketat në varësen e vjetër të rrobave janë rralluar

Rreshti i këpucëve shumëngjyrëshe nuk është më

Baba nuk e hedh xhaketën krahëve të lodhun...

Askush nuk thërret në portën e oborrit pa fëmijë

Në shtëpinë e babës rrjeshti i këpucëve është rralluar

zhurmë nuk dëgjohet nëpër korridoret e gjana

Fëmijët e rritun, as fëmijët e fëmijëve nuk hyjnë e nuk dalin

Në shtëpinë e Babës vetëm Ai dhe Nana

dhe dy qese plastike me ilaçe gjithëfarlloji

shtyjnë ditët e netët e gjata të pritjes

Në shtëpinë e vjetër të Babës, dy hije: Ai dhe Nana

dy hije që mbahen për njëri -tjetrin

dy hije që presin prej mëngjezit herët

deri në orët e vona të mbramjes

videothirrjen e radhës

e nëse ajo nuk vjen

Dy hijet ikin të shtrijnë kockat

me shpresën se nesër

dikush ka me i thirrë

patjetër!

Në shtëpinë e babës nuk hyjnë më njerëz

Vetëm trishtimi, dy pleq -hije malli

dy trasta ilaçesh gjith'farëlloj

                                            dhe shpresa

shpresa për videothirrjen e radhës!

Itali, mars 2020

Republika e Leshit

Tregim satirik nga Da-da (Da- da eshte emri letrar i nje shkrimtareje bashkekohore shqiptare)

Ajo e kishte mbërthyer nga mjekrra dhe sapo ia shkulte me forcë duke e tërhequr drejt vetes, neveritej menjëherë prej fytyrës së tij të flashkët, të enjtur nga kotësia, zbrazëtia, mosha, droga, dhe e flakte tutje. Pastaj mblidhte prapë fuqitë dhe e mbushte dorën me leshin e përhimë të mjekrrës elitare. Ahhh kjo shtëllungë leshi, simboli i përsosur i sundimit të tij prej leshi, i patriotizmit të tij prej leshi, i majtizmit të tij prej leshi.

Sa shterp, sa i leshtë duhet të ketë qenë homosapiensi i parë mashkull që e themeloi “burrërinë”, “mençurinë”, “karizmën” e tij mbi një tufë leshi? Mirë ai, po syleshët e tjerë pas tij xhanëm? Po evolucioni atëherë? Ku shkoi? Ahh po, edhe ai u koklavit rrugës me mjekrrën e Darvin-it e doli pak si lesh e li. I largonte sakaq hallakatjet nga mendja dhe i sulej akoma më e tërbuar. Përveç mjekrrës së tij, e tërhiqnin shumë sytë e tij. Sy tinëzarë, fshehur mes qeskash të rënda e të fryra mu si xhepat e tij. Sy të pagabueshëm për të piketuar se çfarë mund të shiste, të blinte, të plaçkiste, të shpërfillte, të tallte, të damkoste, të burgoste. I vinte t’ia shkulte ato lapsat tre-ngjyrësh nga xhepi i xhaketës dhe tia ngulte mu në sy.

E pastaj ta dëbonte ashtu të verbër si Edipi. Vetëm se Edipi para këtij ishte burrë zotni. Kur kuptoi se kishte palluar të jëmën, i gjori ia nxori vetë sytë vetes. Kurse ky zuzar, që nga dita kur hoqi zhelet shumëngjyrëshe dhe veshi kostumin zyrtar disa mijëra napolonash, e palloi me vetëdije, me plan e program, me kënaqësinë më të madhe një popull të tërë. Pastaj, sipas rastit herë fuste lapsa me ngjyra në xhep, herë mbathte opinga të bardha, e herë brekushe allasoj për tu skërmitur me buzëqeshjen arrogante të budallit nëpër takime të rëndësishme, me përfaqësues të qytetërimit.     

Ohhhh, urrejtja qenka një perpetum mobile i vërtetë. Sapo lodhej pak, i mjaftonte të kujtohej se si ky, një klloun i çuditshëm dikur, që nuk ngjallte as frikë as respekt, vetëm njëfarë kureshtje, premtonte nga mëngjesi në darkë se do i binte bretku për hallexhinjtë, në qoftë se hallexhinjtë do i zinin besë. Por hallexhinjtë e këtij vendi, të djegur e të përvëluar nga lloj-lloj qullrash nuk guxonin të ndërronin skllavërinë e vjetër me një të re. 

Vetëm kur ky malukat doli lakuriq siç e kishte bërë nëna me banim te mëhalla e tangërllikut, hallexhinjve sikur u lëvizi diçka në zemër. Është ende mister se çfarë ndodhi: u bindën që kllouni ishte i guximshëm? Se, në një vend ku çdo gjë e virtytshme nderohet duke e mbuluar, në mos me gjë tjetër, të paktën me lesh, duhet guxim i madh të dalësh lakuriq. Apo, u bindën se ishte i sinqertë? Sepse, për hir të së vërtetës, asnjë udhëheqës i mëparshëm nuk ua kishte bërë të qartë që në fillim sesa thellë do ua ngulte. Nuk u mor vesh asnjëherë. Sepse mendja e hallexhinjve nuk parashikohet lehtë. Ti pret nga ata që të vendosin për katër vitet e ardhshme, ndërsa ata të pagdhendur gëzohen po nxorën muajin. Sigurisht edhe të fortët e lagjeve kontribuan fuqishëm në iluminimin e varfanjakëve të dreqit. E gjithë bota e di që e majta është për fukaranë. Çfarë donin të kuptonin më shumë këta zhelanër? Duhet ta jepnin atë votë të qelbur në qoftë se donin të rilindnin. Ehhh, rilindja! Llaf i madh, jo shaka. Nuk mjaftonte më “Ndryshimi”. E djathta e kishte djallosur aq shumë saqë duhej një rilindje me themel. Ashtu siç mund ta dinte vetëm një klloun pa brekë. 

Kërkëllima e derës prej hekuri e zgjoi nga ëndrra që po shijonte me sy mbyllur dhe cepat e buzëve paksa hapur.

Polic Sytiu, me vetullat e ngrysura dhe gojën e kyçur e sheh vëngër. Ajo e largon tutje shikimin e saj me shpërfillje.

-          Na moj, gazetarkë. Kam lajme të mira. – bërtet ai me një zë çuditërisht të hareshëm. Edhe fytyrën ia mbuloi papritur një dritë gëzimi. – Nuk tallem. Kam tre lajme të mira.

Ajo e shikon me bisht të syrit. Ngurron ta kthejë plotësisht kokën drejt tij nga frika se mos është ndonjë rreng.

-          Bëhu gati ti dëgjosh. – vazhdon ai, pa u qederosur shumë për mosbesimin e tjetrës. – 1. Ai kolera virusi më në fund erdhi edhe këtu tek ne. Pra lajmi yt, ishte shpifje para katër ditësh, por sot është i vërtetë. Kështu që ti nuk quhesh më fajtore. Tani, udhëheqësi ynë, po ia hedh fajin Zotit.

      Asaj i shpëton menjëherë një ngërdheshje.

-          Për kokën time. Kur të dalësh që këtu shikoje vetë në të gjitha televizionet. “Janë punë të Zotit” – është duke thënë. Sapo u takua edhe me njerëzit e Zotit qëparë. Ata me mjekrrat naaa gjer në brez, i ke parasysh. 2. Edhe të huajt po vijnë. Yyyyyy, plot, tufa-tufa. Më shumë se ne madje.  Kështu që edhe për këtë kishe të drejtë. Domethënë nuk kishe të drejtë atëherë kur e shkruajte, por ke të drejtë sot që na kanë ardhur aty në kufi dhe ne po i presim me krahë hapur. Kështu që nuk je më fajtore as për këtë lajm. Për këtë çështje në fakt, gjetja e fajtorit është bërë lesh arapi. – kruan kokën ai duke thirrur në ndihmë gjithë zbrazëtinë brenda saj. -  Ca thonë Turqia, ca Rusia, Amerika, Irani, dreqi me të birin. Por pak rëndësi ka kush është fajtori. Rëndësi ka kush është shpëtimtari. E kush tjetër veç vendit tonë “fanar ndriçues” me në krye udhëheqësin tonë dy metra të gjatë, që e ngroh dielli dhe e puth shiu para gjithë ne të tjerëve. Kështu, kemi mbërritur te lajmi i tretë i mirë: je e lirë. Mund të dalësh!

-          Të dal? – pyet ajo e lemerisur. – Vendi përjashta gëlon nga kolera dhe dyndjet e huaja! Dhe ti e quan lajm të mirë se do dal?!

-          Të urdhëroj të dalësh! – bërtetë ai për të mbuluar budallallikun me autoritet.

-          S’du! – kthen kokën mënjanë ajo.

-          Dëgjo këtu ti kazanxhije! Qeveria jonë e pastër, e kulluar, e bardhë si ….  hmmmm – shkund kokën për të ardhur në vete nga dalldia ku hyri për pak, - nuk mban njerëz në burg padrejtësisht. Megjithëse shpifëse, megjithëse kazanxhije, sot rastësisht na dole e pafajshme. Kështu që dil! Dil edhe shijo jetën e bukur, të begatë, që të pret përjashta. Njerëz që punojnë të gëzuar për dy kacidhe, kolegët e mi policë sesi mbysin me gaz ca protestues halabakër që prishin qetësinë tuaj, fytyrat e lumtura të vogëlushëve që lodrojnë nëpër klasat e gjera, bëjnë qejf të madh kopilat e vegjël; nga pesë banka bosh i takojnë secilit. Ehhhh. – rënkon ai gati i përlotur nga kënaqësia. Soji i tij arrijnë një kënaqësi orgazmike në çastin kur i besojnë edhe vetë ato që thonë.

-          Qërohu! – e ndërpret me inat ajo.

-          Mos e fyej shtetin! Se për të gjithë zotat ku beson udhëheqësi ynë i dashur sa herë ia lyp puna, do të ta shtoj një ditë burg për këtë që sapo the.

-          Vetëm një ditë?

-          Pse, sa do zotrote?

-          Çfarë duhet të them që të rri brenda të paktën tre muaj?

-          Hmmmm. – kruan kokën mendueshëm Sytiu. – ndoshta, po të na shash borëbardhat e shëndetësisë.

-          Bluzat e bardha mo?  - e korrigjon ajo duke rrotulluar sytë me tallje.

-          Po, fiks. Sidomos atë borëbardhën në krye. Aty nuk duron hiç udhëheqësi ynë. Po i shave atë, i ha direkt 3 muaj.

-          Ajo ka vjedhur mijëra napolona! Hë pra, quhet?

-          Pfffff. Kjo është shumë e lodhur si shpifje. Kjo një javë burg të siguron. Diçka tjetër, më origjinale.

-          Shëndetësia e Gjermanisë është më e mirë se shëndetësia jonë pra!

-          Bravo! Ja kjo shpifje po që mund ta tërbojë si duhet udhëheqësin tonë. Edhe ka të drejtë tek e fundit. U ngeli goja ju kazanxhinjve të poshtër “Gjermania, Gjermania”. Po shëndetësia gjermane plot me doktorat dhe infermierat tanë është mbushur, si mund të jetë më e mirë se e jona?

-          Domethënë i sigurova tre muaj këtu brenda? Kështu.

-          Them se po. Të shoh se ç’mund të bëj për ty. – tani Sytiu ka marrë pozën e bamirësit.

Teksa ajo sheh papritur një re tymi që mbështjell një lukuni njerëzish të nxirosur e inatosur përjashta, i bërtet me sa ka fuqi, përpara se ai të mbylli derën e hekurt.

-          Priiiiit!

-          Hë moj?

-          Nuk kam paguar dritat një muaj.

-          Ahhh, tani po. Mund të rrish këtu brenda sa të duash, derisa të vrasësh veten!  

Satirë: Don Kishoti i Mançës vs Don Kishoti i Surrelit nga E. Kaceli

Këtu prehet Don Kishoti

Ish i fortë e ish i zoti

botën mbrapç desh ta kthente

e me ushtëzë ta mbërthente!

Në kryeveprat e letërsisë botërore kam veçuar qysh prej kohësh "Don Kishotin e Mançës" të Miguel de Cervantes Saavedra. (Sa herë më ka shkuar ndërmend emri i tij i gjatë!) dhe "Ushtarin e mirë Shvjek" të Jaroslav Hašek. Është e kotë të thuri lëvdata të pafundme për këto dy kryevepra nëse nuk i keni lexuar të paktën dy herë!

Kësaj radhe po e lë Shvjekun në aventurat e tij si ushtar model i një Perandori që mizat i dhisnin portretin, për tu marrë për disa radhë me Hidalgon, Kalorësin e Fytyrës së Vrerosur Hirësinë tij Don Kishotin e Mançës!

Trim i çartur e fisnik në marrëzinë e tij, një ditë të bukur i hipi kalit më të famshëm në botë, Rosinantit, e i ndihur bujarisht e jo krejt marrëzisht, nga shqytari besnik, rondokop e kryetul Sanço Pança, u nis të luftonte kundër... Mullinjve të erës!

Pa e ditur se një ditë do të ringjallej e rimishërohej në një fshat në qoshe të Tiranës, që do të bëhej menjëherë i famshëm ndër mediat kombëtare e ndërkombëtare në Surrel, Shqipëri!

Mori për grua Dylqinjën e Tobozës, që e kishta fantazuar qysh në moshë të re, mori emrin e fshatit ku u rimishërua, dhe nga Don Kishoti i Mançës, u vetëshpall Don Kishoti i Surrelit.

E në vijim autovendosi titujt: Don Kishoti i Surrelit, Kalorës i Reformës në Drejtësi, Lider i Rilindjes, Kryelider i Ballkani Perendimor, Hero Kombëtar i 7 miljon Shqiptarëve, Mishërim dhe Udhërrëfyes i Besimeve Fetare, Parashikues i Fatit, Kryeinxhinier i Perandorisë së Arnautistanit...

E një mori titujsh që për arsye vendi dhe kohe po i lëmë pa i përmendë me shpresën e mirë se Heroit të Lizës nuk do na i mbesë hatëri! Se kur i mbet hatëri këtij farë burri, del nga hullitë e nuk ka Taulant Ballë ta kthejë në metrò!

Don Kishoti i Surrelit ndryshon në disa drejtime krejt të vogla nga ai i Mançës, gjëra krejt të parëndësishmë si:

-Surrelsi ka lexuar një numër zero librash kalorësie se përndryshe do të kishtë një gjuhë më të moderuar!

-Surrelsi në vend të Rosinantit përdor mjetet më luksoze e  më të shtrenjta për tu zhvendosur nga Surrel Selia në zyrat e Hyqymetit, ose nëpër rrugët e Vilajetit, kur takohet bythë më bythë me popullin që e don kaq shumë!

-Ka ndryshuar edhe Sanço Pança! Herë e thërrasin Taulant, herë Alfred, herë Ulsi, herë Elizë, herë Erion, herë Blendi, herë Pandi, herë me zhabë (barkalec) e herë pa zhabë, herë mashkull, e herë femër!

-Nuk po flasim për Dylqinjën! Surrelsi ka ndërruar disa, deri kur gjeti Dylqinjën e vërtetë jo të Tobozës, por Dylqinjën e Sistemit Bankar!

I ndan edhe një pikë e veçantë: Don Kishoti i Mançës, në të dyja volumet i shpall luftë të përjetshme Mullinjve të Erës.

Don Kishoti i Surrelit i ka shpallë luftën më të ashpër çdo lloj mediet vizuale, të shkruar, digitale, sociale e tërci -vërci! Me parimin: Blej të gjithë ata që shiten, gjobit, pusho nga puna apo arresto ata që nuk pranojnë çmim, vijon të vërtisë shpatën digitale të kërcënimit për të gjithë ata që nuk mendojnë si ai, dhe për të gjithë ata që e dinë se Don Kishoti një ditë do të ikë nga zyrat e Hyqymetit!

Çudia më e madhe qëndron në faktin se asnjë nga vasalët (meshkuj apo femra) e tij të stërshumtë e kryeulur, nuk marrin guximin të luajnë rolin e berberit të dhe doktorit të fshatit të Mançës, që me delikatesë ia vinin në dukjë marrëzinë gjeniut të Mançës kur luftonte më Mullinjtë e erës!

Askush nuk merre guximin ti thotë Don Kishotit të Surrelit: Dy beteja nuk mund ti fitosh kurrë: Betejën me Mullinjtë e Erës dhe Betejën me Shtypin e Lirë! Kush ka marrë guximin t'iu shpallë luftë ka humbur dhe do të humbase përherë! Tung!

Në fluturim...qiell i ndërmjemë Shqipëri- Itali

Përmbi një biletë avioni

shkruaj emrin, atësinë dhe mbiemrin tim:

Zog i Trembur i Dheut

Emri dhe Fati në një fluturim bosh

Toka shtrihet poshtë meje

Harruar...

Avioni ecën nëpër rrugën e reve

në udhëkryqin e rrugës së qiellit

me tokën...

Prindërit me dorën ngritë deri në qiell

duke përshëndetë:

Fluturo bir! -Zog i Dheut Tënd të Lashtë

Paç krahët e lehtë!

Flurim të mbarë! Mos u tremb!

-mos u tremb!

Nëse ajri të lëshon duart tona do të mbajnë...

Edmond Kaceli, qiell i ndërmjemë Shqipëri- Itali

Të gjithë në votime!

Satirë nga E. Kaceli

Të gjithë në votime! Të gjithë pa përjashtim! Kujdes mos ngatërroni kutinë e votimit!

Bëni shumë kujdes!

Kur ti drejtoheni kutisë së votimit, në mëngjez herët, mendoni se aty në kuti nuk është vetëm Lideri i Gjatë, por edhe ai i Shkurtri! Mendoni Bukuroshin që zbukuron përditë jetën e shqiptarëve! E çojeni mendjen tek Qytetari Digital!

Dhe Votoni!

Votoni me bollëkun e votës suaj që ju karakterizon si shqiptarë të lezetshëm!

Mos ju ndani kutisë me 30 qershor!

Të gjithë ata që për arsye të ndryshme, bindjejet politike, apo kapsllëku, nuk arrijnë të votojnë nesër, i Shkurtri ka caktuar 13 tetorin!

Është pak problem të duroni deri me 13 tetor, por për të mirën e Atdheut, bëni si të bëni deri atëhere.

E me 13 tetor mund te çliroheni krejtësisht me votën tuaj!

Votoni për të ardhmen!