Drejtësi absolute

Unë shaj ty –dhe kam të drejtë.

Ti më shan mua –dhe ke të drejtë.

Unë dhe ti…

Unë dhe ti shajmë njëri- tjetrin…

Dhe kemi plotësisht të drejtë!

e.kaceli

Akull dhe qen që lehin…

Kishin uri qentë. Ishte ftoftë. Shume ftoftë.

Mish  pat ngri prej të ftoftit. Kockat ishin tretë prej viteve.

Qentë kishin uri…

Vendosëm t'iu hedhim shpirtin. Përfundimi...

Ftoftë është

Akull është

Qentë e uritun sillen rreth meje

Qentë e uritun sillen rreth jush

Sillen rreth padronit qentë e uritun…

Më lehin dhe mua,

                              dhe ty,

dhe padronit, njëherësh

Na skërmisin dhëmbët

Jargët deri në tokë, varg.

 Qentë e uritun lehin kundër gjithkujt

pa dallim.

Padroni (për shërbimin e lehjes)

Iu hedh kocka

Dhe qentë i lëpijnë.

Unë dhe ti buzë padronit

Si buzë mortjes që vjen prej të lehunave

dhe jargëve.

Mishi na është ngri prej të ftohtit.

Kocka nuk kemi

(Kockat kanë tretë viteve)

Qentë lehin.

Qentë përjargen.

Qentë po vdesin…

-Çfarë t’iu hedhim qenve në këtë akull!

-Iu hedhim shpirtin. Shpirtin i dashur,  iu hedhim!

Unë, (më i akullt se akulli përgjigjem):

Nëse iu hedhim shpirtin ne vdesim prej të ftohtit dhe

qentë vdesin gjithashtu se

shpirtin tonë nuk e hanë as qentë…

Përfundimi?

Itali, shkurt 2014

I dehur...

Mbushi gotën me ajër.

E piu me fund.
(I pat munguar prej kohësh.)

Marrakëmbësh
u nis për udhë.

E. Kaceli
nga vëllimi "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë"

Shtegtari nga E. Kaceli

Nëse shihni një flamur, një flamur të shlyer

nëse shihni një flamur, një flamur të shkyer

Ngritur në një shtizë loti

                                        në cilindo udhëkryq të botës

braktisë

një flamur rreckë, një flamur pa ngjyrë

Jam unë shtegtari.

Nëse më shihni ecni.

Ikni. Largohuni indiferentë

në indiferencën tuaj të përjetshme

mos u ndaloni!

Mos mi hidhni sytë!

Jam unë shtegtari -flamur' i shkyer

                                                          i pangjyrë

i mbështetun përjetësisht në një shtizë loti...

Itali, fundviti 2013

Mes nesh... sonet

Dikush mbolli pemën e heshtjes.

Pema thau lulen e dashurisë.

-si gjethet në hapësirën e vjeshtës

të vetëm notuam larg lumturisë…

Shengjin, prag stuhije.

Na rrahën dallgët e Detit të Vetmisë.

Valët e mallit na sollën qortim.

Në brigje të shkreta, larg, larg na hodhën…

jemi penduar. Pa shpresë për dashurinë.

Në detin e lotëve kërkojmë shpëtim.

Det i thellë. I thellë. Thellohet më tepër.

Lotët e mbushin. E mbushin papushim.

Kërkojmë njëri- tjetrin. Notojmë. Notojmë.

Por deti… deti na lodh. E lodhim. Nuk ndahet.

Kërkon. Kërkon. Kërkon ngrohtësi,

                                                            ndryshe nuk thahet.

nga E. Kaceli

Sipas meje

Duke ju referuar vetes
Bota është një poshtërsi
mbushur gjer ne grykë me maskarenj...

Mos ndoshta,
                        rastësisht,
unë
jam i i ndershëm?!

E. Kaceli
nga libri "Simbiozë", Lezhë 1994