Shëtitje në pyllin e heshtjes

Vetmuar deri në çmendje

më i vetmuar se vetëm,

krejt i vetëm shëtis

eci mespërmes

                        në pyllin e heshtjes

në rrugën e parrugë

vizatuar prej vjeshtës.

Gjethet janë ndryshkur

Gurët janë ndryshkur

Fjalët janë ndryshkur,

                                   gjithashtu

…në grykën e pafundit

Heshtja flet me dikë larg meje…

Në pyllin e heshtjes

ranë gjethet e fundit

gjethet e harresës

krejt kot,

              shiu mundohet të lajë

ngjyrën e përgjakun të vjeshtës...

Edmond Kaceli

Tetor 2014, diku në një pyll të Italisë

Botë e trishtë

Një kontenitor plehrash është lagur gjatë gjithë ditës në shi

Një shi i mbytur në trishtimin e një dite që pret të kalojë

si miliona ditë të tjera, pa thënë asgjë

Në rrugën “Bricco Broncio”, S. Langhe, Piemonte

Shiu dhe trishtimi mbysin kujtimet e djeshme

Indiferenca njerëzore mbyt të sotmen dhe të nesërmen, pa kujtime

Një qen morracak pastron morrat nën shiun dhe mjegullën që kanë mbytur rrugën

Makina luksoze turistësh dhe motorçikleta të zhurmshme thyejnë ndonjë çast

indiferencën. Dhe ikin në rrugën e zhytur në mjegull. “Udhë të mbarë”

në u foltë për mbarësi ndonjëherë! Dielli ka ikur pa lënë adresë.

Era shkund pa kuptim pemët e lagura deri në palcë që dridhen së ftohti

Dy të fejuar mundohen të ngjallin humorin e një dite të shkuar kot

Vajza tund vithet e rrumbullakta, të lagura prej shiut. Ndjenjat janë zhytur në mjegull. “Bethoven’s Fur Elise” vetëm shton trishtimin në gjakun e lagur.

Qeni morracak shkundi shiun, mori bishtin me vete dhe iku pa thënë asnjë fjalë!

Kontenitori i mbushur përgjysmë me mbeturina vazhdon të laget…

Drejtësi absolute

Unë shaj ty –dhe kam të drejtë.

Ti më shan mua –dhe ke të drejtë.

Unë dhe ti…

Unë dhe ti shajmë njëri- tjetrin…

Dhe kemi plotësisht të drejtë!

e.kaceli

Akull dhe qen që lehin…

Kishin uri qentë. Ishte ftoftë. Shume ftoftë.

Mish  pat ngri prej të ftoftit. Kockat ishin tretë prej viteve.

Qentë kishin uri…

Vendosëm t'iu hedhim shpirtin. Përfundimi...

Ftoftë është

Akull është

Qentë e uritun sillen rreth meje

Qentë e uritun sillen rreth jush

Sillen rreth padronit qentë e uritun…

Më lehin dhe mua,

                              dhe ty,

dhe padronit, njëherësh

Na skërmisin dhëmbët

Jargët deri në tokë, varg.

 Qentë e uritun lehin kundër gjithkujt

pa dallim.

Padroni (për shërbimin e lehjes)

Iu hedh kocka

Dhe qentë i lëpijnë.

Unë dhe ti buzë padronit

Si buzë mortjes që vjen prej të lehunave

dhe jargëve.

Mishi na është ngri prej të ftohtit.

Kocka nuk kemi

(Kockat kanë tretë viteve)

Qentë lehin.

Qentë përjargen.

Qentë po vdesin…

-Çfarë t’iu hedhim qenve në këtë akull!

-Iu hedhim shpirtin. Shpirtin i dashur,  iu hedhim!

Unë, (më i akullt se akulli përgjigjem):

Nëse iu hedhim shpirtin ne vdesim prej të ftohtit dhe

qentë vdesin gjithashtu se

shpirtin tonë nuk e hanë as qentë…

Përfundimi?

Itali, shkurt 2014