Plehnat -poezi nga E. Kaceli

-Vargje të dëshpëruara 1

Të zhytun në mut

(të mbytun deri në fyt)

nuk guxojmë me hapë gojën

ani se,

           ani pse po vdesim ûjet...

shtator 1996- prill 2015

Parlamenti i rrëzuar nga E. Kaceli

Pamflet

Dhe prapë  në darkë kemi guximin të shkojmë të flejmë, e prapë marrim guximin të shohim ëndërra!

Ajo çfarë po ndodh këto ditë në Shqipëri, në politikën shqiptare, nuk ka përgjasim me anjë vend të botës.

Marr shembull të freskët nga Italia: Ministri i infrastrukturës Lupi, këto ditë, dha dorëheqjen për ti hapë rrugën drejtësisë italiane.

Ndërsa në Shqipëri është krijuar një mish -mash politike dhe drejtësie ku nuk e merr vesh i pari të dytin, i dyti të tretin, e me radhë duke u nisë edhe njëherë nga i pari!

Leshi i arapit është më pak i ngatërruar se rrëmuja që ka mbërthyer politikën dhe drejtësinë shqiptare.

Njëri akuzon tjetrin. Tjetri akuzon të parin dhe të tjerët. Dikush bën vëzhguesin duke pritë rrallën e breshërisë së akuzave. Populli nuk din ku të fshihet për tu ruajtë nga gëzhojat!

Drejtësia e munguar shqiptare e mbërthyer në morsën e politikës nuk është në gjendje të japë drejtësi.

Në qendër të gjithë kësaj rrëmuje mbetet ajo që duhet me qenë ajka e politikës dhe e ligjëbërjes ne Shqipëri: Parlamenti shqiptar me përbërjen e tij.

Akuza ndaj Kryetarit të Kuvendit, akuza ndaj Kryeministrit, akuza ndaj deputetëve sponsor të PS-ë, ndaj deputetëve të Veriut, ndaj deputetëve të Jugut, ndaj ish -kryetarit të opozitës, ndaj kryetarit të opozitës, ndaj deputetëve të opozitës. Akuza ndaj partisë socialiste, akuza ndaj partisë demokratike, akuza ndaj LSI-së, ndaj partive të vogla...

Nëse deri më tash ka mbetur vetëm Presidenti i Republikës pa u akuzuar. Kjo për fatin e tij të mirë se askush në Shqipëri nuk pyet më për institucionin e Presidentit!

Akuza, kundër akuza, nga të gjitha palët, kundër të gjithëve!

Hyrje daljet pa kriter të politikanë në ambjentet e akuzës (prokurorisë), janë kthyer në një modë të re për politikën shqiptare. Në një modë për të fituar kohë televizive gjatë procesit të shkatërrimit të seriozitetit të organit të akuzës dhe të drejtësisë në përgjithësi.

Duke sjellë një përqasje me të akuzuarit e jashtëzakonshëm të atyre që nuk paguajnë faturat e energjisë, numri  përbërësve të parlamentit shqiptar të akuzuar a të përfolur si të akuzuar të mundshëm, ia kalon atyre të parve! Dikush nga deputët ka mbi shpinë më shumë se dy akuza, duke bërë kështu që numri i të akuzuarve në parlament të kalojë edhe numrin e vetë parlamentarëve!

Nuk marr përsipër të paragjykoj, gjykoj apo jap mend, por nëse gjithë ky inflacion të akuzuarish dhe akuzash në Kuvend, apo të arrestuarish në ditët në vijim, besoj ka arritë të bëjë vetëm një gjë: Rrëzimin e Parlamentit shqiptar si organi ligjëbërës në Shqipëri.

Rrëzimi i parlamentit, praktikisht të rrëzuar,  është zgjidhja më e drejtë dhe më demokratike në çastin që po kalon politika dhe drejtësia në vend. Rrëzimi i parlamentit, është zgjidhja më e arsyeshme e konfliktit të interesit që parlamenti ka me organin e akuzës dhe në vijim me drejtësinë në Shqipëri.

Në një sistem demokratik modern: Të gjithë në shtëpi, ata që i kanë bërë vendin në burg e më pas në shtëpi! -do të ishte zgjidhja më e ndershme.

... Sapo më doli gjumi dhe u kujtova: Jemi në Shqipëri! Që e përkthyer në shqipen e sotshme don me thanë: nuk kemi drejtësi, nuk kemi politikë, nuk kemi burra shteti, nuk kemi demokraci...

Dhe prapë  në darkë kemi guximin të shkojmë të flejmë, e prapë marrim guximin të shohim ëndërra!

Edmond Kaceli

Piramida e pushtetit nga E. Kaceli

Piramida e pushtetit sipas Kushtetutes se Republikes Parlamentare

Qyteti i Vogël nga E Kaceli

Mënjanë mesit të Botës

ngrihen muret e fryme të Qytetit të Vogël

muret, ndërtesat, mbytur vogëlsie

Në ujrat e vogëlsisë notojnë njerëzit

Më të vegjël se ndërtesat, se muret, se qyteti

Njerëzit e vegjël të Qytetit të Vogël.

Njerëzit e Qytetit të Vogël

që druajnë poezinë më fort se kolerën

që i ruhen poetit më fort se shejtanëve

Varrezave publike tek shfaqen netëve

                             me hënë turbulluese

(me shejtanet ndodh të bëjnë dashuri

netëve të dashurisë përvëluese)…

Shkon për të blerë diç, në tregun e vetëm

                                     të Qytetit të Vogël

Kërkon, psh, patate

-pa pritur, ndërkohë të kanë peshuar:

dy kile e 300 gram përgojuese

                                                të klasit të parë

E ngatërrohesh më keq se në pazarin e Tezeut

pa mundur të vrasësh njeri

me përjashtim të vetes…

Në Pazarin e Vogël të Vjetërsinave dhe Ndjenjave

shterpat dhe të tredhunit të numërojnë

dashnoret dhe kafet e pime

qeshin, tallen

Në gijotinën e fjalëve mbytëse

përcaktojnë radhën.

Ti ikën prej pazarit me

qesen plastike plot përgojuese

me një kokërr patate sa një lëmsh Ariane

me fytin e tharë

në djegie…

Në Qytetin e Vogël sundojnë

Zyrtarët Shpirtxhuxhë

Zyrtarët vogëlakë,

                               trutharë,

                                             barkaliqë

Zyrtarët me kollaret e lidhura trashë

Zyrtarët, që , për hir të modernizmit,

                                                          shpërlajnë

Fytyrat e duhanta me parfume grashë.

E zyrave shëtisin Minifundet e sekretareve

Minifundet zgjedhëse të ngjyrës së kollareve

Kështu bindet populli (i lumtur) se shtetarët

Nuk janë kurrsesi impotentë ndaj grave

E gratë e shkreta, gratë e pafaj,

në orarin zyrtar, në krahë dashnorësh

shkrihen në vaj…

Brenda mureve të trasha të Qytetit të Vogël

sa gjëra të vogla ndodhin

Ndodhin se njerëzit ecin vogëlsisht

                                 dashurojnë vogëlsisht

                                 lindin vogëlsisht

vogëlsisht marrin frymë njerëzit

në Qytetin e Vogël

prapë të marrin Frymën

prapë të mbysin Dashurinë

prapë të mbysin Lindjen

prapë…

E për çdo ditë, e më vogëlsisht.

1996-2015

Trishtim në rrugët e qytetit tim... nga E. Kaceli

Pikon shiu rrugëve të përbaltuna të qytetit tim të trishtë

Era e ndan shiun në miliona pika të shrregullta

Si njerezit

                  -që mbarten nga njëra kafene në tjetrën duke vrà ditën

në llum kafeje e tym fjalësh pa fund

duke helmuar ditën, veten dhe njëri –tjetrin…

Pikon trishtimi rrugëve të mbytuna nga shiu

                                                                      në qytetin tim

Pikon malli, më shumë se trishtimi dhe shiu (bashkë)

Dhe shiu, bashkë me erën, bashkë me mallin, në qytetin tim

Në qytetin tim çatishpuar prej rrezeve të diellit që ikin, ikin dhe ikin

Ikin për të mos u kthyer kurrë më…

Shqipër, i Lezhë, shtator ‘94 – Itali, janar 2015

Shkretì

nga E. Kaceli

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Një i çmendur mbolli një lule

Krejt me çudi rrugtarët e shkretinës e panë

(Me mbjellë një lule në shkretì!)

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Ujë nuk kishte pasë kurrkund

(Në shkretinë uji asht një gjà e rrallë)

I çmenduri i shkretë

për me rritë lulen,

përditë shtrydhte zemrën nga pak.

                                                      Krejt pak

shtrydhte zemrën.

Lulja rritej,

                   rritej,

                            e rritej e shëndetshme.

(Zemra dhe trupi mpakej përditë e ma fort)

Në shkretinën e ditëve të shkreta, një ditë

Rrugtarët panë një lule të madhe, të bukur, bojë gjaku

Karvani i shkretanëve të rrugës së shkretinës u ndal. I pari i karvanit këputi lulen. E vuni si shèj në këmishën e bardhë.

E prapë karvani i shkretanëve u vu të ecë nëpër rrugën e ditëve të shkreta. Ndërsa për të çmendurin që dha shpirt për me rritë një lule në mes të shkretinës nuk i ra ndërmend askujt. Askujt. Askujt…

Itali, fundviti 2014