Vitet e kinezëve dhe vitet e shqiptarëve!

Satirë nga E. Kaceli

  -Gëzuar populli inë i mrekullueshëm! - Kjoftë Largu

Kinezët, një popull i mrekullueshëm, në kalendarin e viteve i quajnë viti i Derrit, i Qenit, i Miut, i Gomarit, i Tigrit etj.

Në bazë të këtyre viteve populli i madh, mbi një miliardësh, feston ndërrimin e moteve dhe shkruan historitë e tij. Në bazë të këtyre viteve ata lexojnë të shkuarën dhe përgatiten për të ardhmen!

Po ne shqiptarët? (Një popull që me vështirësi llogaritore themi se bëhemi nja 7 miljon, duke i mbledhë shqiptarët anë e mbanë botës, krejt si ndihmat humanitare!) Si llogarisim vitet? Si e kujtojmë të shkuarën? Si duhet ta thërrasim të ardhmen?

Çështje e vështirë. E vështirë dhe e ngatërruar! E ngatërruar për një popull që fatin vet e lidhën si ai fshatari që lidhi gomarin për trenin e ndaluar në stacionin hekurudhor të Lezhës e iku të bënte pazar ...

Ne jemi krenarë. Jemi edhe të lezetshëm, edhe krenarë, edhe të lumtur. Sidomos të lumtur që jemi shqiptarë e jo kinezë! (Edhe pse kinezët një herë e një kohë ishin miqtë tanë të mëdhenj!)

Le të krenohen dhe festojnë kinezët vitin e Tigrit, Derrit, Qenit, Miut, Gomarit, etj. Ne shqiptarët në mundimin bosh për me u bà shtet, kemi kaluar (e festuar sipas stilit shqiptar) vitet e Merhumit, Kjoftë Largut, Gjarpërit me Syze, Doktorit, Pijanecit, Njeriut që Qesh, dhe vitet e këtij të Gjatit!

Në këtë ndërrim vitesh, ndërsa lutemi në fshehtësi të paktën të lulëzojnë vitet e Bukuroshit, urojmë njëri -tjetrin: Gëzuar 2017 -ën, Vitin e Vettingut!

E nën drejtimin e ambasadorit amerikan me origjinë të hershme kineze, këndojmë hymnin e pavarësisë nacionale: "Oh sa mirë me qenë shqiptaro -kinez, ole, ole, olelelllleee!"

Taksë për Dybekun! -Pamflet nga E. Kaceli

Ky është një nga ato mjetet e lashta që njeriu ka përdorë për të nxjerrë gjalpin nga qumështi. Por kjo teknologji e lashtë pellazgo- ilire- arbërore -shqiptare, nuk është objekti i këtij shkrimi mirëinformues.

Vegla, në pellazgjishto -ilirishto -arbërishto- shqiptarishto, quhej TUNDËS, TPI (i hundore) ose në turqishten e folur në Shqipëri quhet DYBEK.

(Sa për njoftim e ka tundur aq shumë Nafija në atë filmin e Koço Devoles sa ia nxorri yndyrën në shesh!)

Në vijim të traditës pellazge, kjo vegël përdoret edhe sot e kësaj dite nëpër fshatrat e Shqipërisë.

Sipas mediave tundja e Dybekut është intensifikuar fort në ditët tona nëpër zyrat e shtetit duke iua hequr yndyrën (kolesterolin e keq) pushtetarëve, që në shërbim të popullit sakrifikohen herë pas here në procese pune argëtuese.

Problemi qëndron diku tjetër.

Në vijim të taksave dhe kontrolleve taksore që shtetit i mirëdreqtuar nga Lideri suprem ka ndërmarrë gjatë këtyre viteve të mbrame, flitet se në janar dotë fillojë të taksojë edhe tundësin, që me marrëveshje gjuhësore po e quajmë thjeshtë Dybek.

Taksimi  i Dybekut vjen menjëherë pas kontrolleve mbi duhanin e bërë në fshat, mbi qumështin e prodhuar në fshat, mbi rakinë e prodhuar në fshat, mbi mishin dhe leshin e prodhuar në fshat, mbi fiqtë, mollat, dardhat, arrat e mbi çdo lloj kokrre tjetër të prodhuar në fshat...

Vetë Lideri, do të mbajë një fjalim përpara qytetarëve dhe fshatarëve, mbi rëndësinë e tundjes së qumështit, në fshat dhe në zyra, mbi ndikimet që do të ketë taksa e Dybekut në prodhimin e përgjithshëm bruto e neto të vendit, dhe sidomos mbi efektin psikologjiko -terapeutik që merr tundja dhe shkundja e Dybekut nëpër zyrat e shtetit!

Lideri do të mbyllë fjalimin me një të rrahur të brrylit dhe me ngritjen e shkopit të Dybekut në ajër, në shenjë Rilindjeje të traditave.

Të pranishmit do të ngrejnë lart parullën "Me dybek në dorë çajmë bllokadën gjermane drejt familjes europiane!"

Të nesërmen analistët e kazanëve pranë qeverisë, dhe ata pranë opozitës do të shkruajnë artikullin analitiko -informues: Rëndësia e Dybekut, taksës mbi Dybekun dhe Vettingu alla shqiptar!

Lider Akbar (Rroftë Lideri) dhe Kazani Xhevap (Media e Lirë)!

Post scriptum: Gezuar festat! nga Zekthi

Foto me Liderin

Po me gomarin ç'paten more aman! #zekthi ne #parlamentin e nje vendi ballkanik!


Eshte habitshme. Kisha degjuar lloj -lloj etiketimesh ne parlamentin shqiptar. Por kur degjova dhe fjalen Gomar, fika menjehere Tv-ne dhe dola ne kerkim te Liderit.

Pas shume mundimesh, se Lideri eshte perhere i zene, gjeta nje moment, vetem nje moment dhe bera nje selfi.
Ta kem per kujtim se nuk i dihet!

Nese iu vjen deshira per nje selfi me Liderin, mund ta kerkoni ne rruge, ne kopesht, ose ne ndonje zyre te rendesishme, ose ne... (nuk ma ben zemra te flas) ne parlament...

Kur ikën gjermani i fundit! -aty fillon fatkeqësia jonë

Pamflet

-nga Edmond Kaceli

Erdhi dhe iku! Erdhi dhe iku një gjerman këto ditë. Këto ditë festash të mëdha për popullin shqiptar.

Sa për kujtesë:

28 nëntori -Festa e Flamurit dhe Dita e Largimit të gjermanit të fundit -për partinë demokratike dhe përkrahësit e sajë.

28 dhe 29 nëntori -Festa e Flamurit dhe Dita e Largimit të gjermanit të fundit, për partinë socialiste dhe përkrahësit e sajë.

Unë për arsye asnjanësie festoj vetëm Festën e Flamurit, ndërsa atë të largimit të Gjermanit të Fundit e quaj një ndër ditët më të zeza të popullit shqiptar. Pra nuk e festoj.

Madje po ti referohemi historisë shqiptare, qysh prej luftës së parë botërore e këtej, vërtetohet katërcipërisht se ikja e gjermanëve është shoqëruar me fatkeqësi të mëpastajme për popullin shqiptar:

1914 -Ikja e Princ Vidit -Ishte ikja e parë në historinë e ikjeve të gjermanëve nga Shqipëria. Copëtimi i mëtejshëm i Shqipërisë dhe lënia nën mëshirën e fatit të kohës, ishte rezultati fatkeq i kësaj ikjeje.

1944 -Me ikjen e gjermanit të fundit nga Shkodra (ne mbetemi edhe sot e kësaj dite rob të diskutimit idiot 28 vs 29 nëntor), filloi historia më e dhimbshme e popullit shqiptar- Duke kujtuar e festuar se ia futëm gjermanit të fundit, në fakt ia futëm vetes dhe nuk ia hoqëm për vite e vite të tëra sundimit terrorist të bandës së komunistëve të udhëdrequr nga kryebanditi Hoxha!

1984 -1987 -Erdhi nja tre herë edhe një gjerman tjetër i quajtur Shtraus. Pas tre vizitave të maskuara turistike, e me misione të kjarta politike, ai iku në 1987-ën duke na lënë, si gjithëherë fatkeqë, në fatkeqësinë tonë të përjetshme nacionale!

2016 -Këto ditë iku dhe Krichbaum, një gjerman që shumë prej nesh nuk e kishte në listë se ekzistonte! E njohëm vetëm pasi iku duke na shkruar nja shtatë urdhëresa. Shtatë urdhëresa që në përpjekjen për të hyrë në Europë, bëhen më të rëndësishme se Dhjetë Urdhëresat e Librave të Shenjtë!

E pas kësaj ikjeje fatkeqe për ne njerëzit e thjeshtë, jemi të detyruar të dëgjojmë rrugaçërinë e politikanëve shqiptarë të pozitës dhe opozitës; rrugaçërinë e bandës parlamentare të gjitha ngjyrave; arrogancën e pashoqe të qeveritarëve dhe kryeministrit (që kujton se vendi qeveriset me barcoleta); sahanlëpirjet dhe bythëlëpirjet e analistëve që për hir të pushtetit të sotshëm e për hir të pushtetit që do të vijë nesër, bëjnë sofizma njerëzish të ditun që kënaqen duke dëgjuar dhe replikuar pafundësisht dhe budallakisht me sho- shojnë!

E ne populli fatkeq, kthehemi në barcoletë, ku gjermani i fundit, me emrin e vështirë Krichbaum, duke na lënë në një tjetër fatkeqësi shqiptare na thotë:

Hipni këtu e shihni STA... TUSIN!

(Post scriptum) Shpresat e fundit janë varë në aftësinë e kryeminstrit të qeverisjes me barcoleta për ti treguar ndonjë barcoletë për të qenë kancelares Merkel)