Piramida e pushtetit nga E. Kaceli

Piramida e pushtetit sipas Kushtetutes se Republikes Parlamentare

Qyteti i Vogël nga E Kaceli

Mënjanë mesit të Botës

ngrihen muret e fryme të Qytetit të Vogël

muret, ndërtesat, mbytur vogëlsie

Në ujrat e vogëlsisë notojnë njerëzit

Më të vegjël se ndërtesat, se muret, se qyteti

Njerëzit e vegjël të Qytetit të Vogël.

Njerëzit e Qytetit të Vogël

që druajnë poezinë më fort se kolerën

që i ruhen poetit më fort se shejtanëve

Varrezave publike tek shfaqen netëve

                             me hënë turbulluese

(me shejtanet ndodh të bëjnë dashuri

netëve të dashurisë përvëluese)…

Shkon për të blerë diç, në tregun e vetëm

                                     të Qytetit të Vogël

Kërkon, psh, patate

-pa pritur, ndërkohë të kanë peshuar:

dy kile e 300 gram përgojuese

                                                të klasit të parë

E ngatërrohesh më keq se në pazarin e Tezeut

pa mundur të vrasësh njeri

me përjashtim të vetes…

Në Pazarin e Vogël të Vjetërsinave dhe Ndjenjave

shterpat dhe të tredhunit të numërojnë

dashnoret dhe kafet e pime

qeshin, tallen

Në gijotinën e fjalëve mbytëse

përcaktojnë radhën.

Ti ikën prej pazarit me

qesen plastike plot përgojuese

me një kokërr patate sa një lëmsh Ariane

me fytin e tharë

në djegie…

Në Qytetin e Vogël sundojnë

Zyrtarët Shpirtxhuxhë

Zyrtarët vogëlakë,

                               trutharë,

                                             barkaliqë

Zyrtarët me kollaret e lidhura trashë

Zyrtarët, që , për hir të modernizmit,

                                                          shpërlajnë

Fytyrat e duhanta me parfume grashë.

E zyrave shëtisin Minifundet e sekretareve

Minifundet zgjedhëse të ngjyrës së kollareve

Kështu bindet populli (i lumtur) se shtetarët

Nuk janë kurrsesi impotentë ndaj grave

E gratë e shkreta, gratë e pafaj,

në orarin zyrtar, në krahë dashnorësh

shkrihen në vaj…

Brenda mureve të trasha të Qytetit të Vogël

sa gjëra të vogla ndodhin

Ndodhin se njerëzit ecin vogëlsisht

                                 dashurojnë vogëlsisht

                                 lindin vogëlsisht

vogëlsisht marrin frymë njerëzit

në Qytetin e Vogël

prapë të marrin Frymën

prapë të mbysin Dashurinë

prapë të mbysin Lindjen

prapë…

E për çdo ditë, e më vogëlsisht.

1996-2015

Trishtim në rrugët e qytetit tim... nga E. Kaceli

Pikon shiu rrugëve të përbaltuna të qytetit tim të trishtë

Era e ndan shiun në miliona pika të shrregullta

Si njerezit

                  -që mbarten nga njëra kafene në tjetrën duke vrà ditën

në llum kafeje e tym fjalësh pa fund

duke helmuar ditën, veten dhe njëri –tjetrin…

Pikon trishtimi rrugëve të mbytuna nga shiu

                                                                      në qytetin tim

Pikon malli, më shumë se trishtimi dhe shiu (bashkë)

Dhe shiu, bashkë me erën, bashkë me mallin, në qytetin tim

Në qytetin tim çatishpuar prej rrezeve të diellit që ikin, ikin dhe ikin

Ikin për të mos u kthyer kurrë më…

Shqipër, i Lezhë, shtator ‘94 – Itali, janar 2015

Shkretì

nga E. Kaceli

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Një i çmendur mbolli një lule

Krejt me çudi rrugtarët e shkretinës e panë

(Me mbjellë një lule në shkretì!)

Në shkretinën e ditëve të shkreta

Ujë nuk kishte pasë kurrkund

(Në shkretinë uji asht një gjà e rrallë)

I çmenduri i shkretë

për me rritë lulen,

përditë shtrydhte zemrën nga pak.

                                                      Krejt pak

shtrydhte zemrën.

Lulja rritej,

                   rritej,

                            e rritej e shëndetshme.

(Zemra dhe trupi mpakej përditë e ma fort)

Në shkretinën e ditëve të shkreta, një ditë

Rrugtarët panë një lule të madhe, të bukur, bojë gjaku

Karvani i shkretanëve të rrugës së shkretinës u ndal. I pari i karvanit këputi lulen. E vuni si shèj në këmishën e bardhë.

E prapë karvani i shkretanëve u vu të ecë nëpër rrugën e ditëve të shkreta. Ndërsa për të çmendurin që dha shpirt për me rritë një lule në mes të shkretinës nuk i ra ndërmend askujt. Askujt. Askujt…

Itali, fundviti 2014