Ngutshëm ikin vitet... nga E. Kaceli

Vitet ikin. Ikin duke na lënë pas shijen e miqësive, të dashurive, të çasteve të bukura, të çasteve të trishtuara, të zhgënjimeve...

Vitet vijnë. Vijnë të na dhurojne miqësi dhe dashuri, forcojnë dashuritë e miqësitë e vjetra, krijojnë e dhurojnë miqësi e dashuri të reja. Vitet vijnë, duke na dhuruar çaste të bukura, çaste të dhimbshme, çaste të trishtuara. Vitet shkojnë e vijnë... Kjo është jeta ku bilanci i viteve që shkojnë mbetet i pandryshuar me bilancin e viteve që vijnë...

Ngutshëm, përherë në ikje,

ngutshëm ikin vitet

                                në rrugën e shkretinës

Të mbyllun me drynin e rëndë,

me drynin e ndryshkur të kohës

qëndrojmë si në Hiç

na shtyp peshë e rëndë e Hiçit

gati na mbyt...

Asgjë nuk është si dje

Asgjë nuk është si sot

Asgjë nuk është si nesër...

Avuj të ndyrë feste ndotin gjithçka

Edhe lirinë

Lirinë

          që,

                 marrëzisht,

                                    thonë: Ekziston...!

Asnjëherë nuk kam dashur...

Në kujtime jam ulur këmbëkryq

në shpirt -veshur kostum’ i vjetër

i gjenezës mëkatare

i qepur me penj të ashpër e të fortë

i qepur keq

nergut për shpirt rebel

shpirt -dreqi im

i pangimë asnjëherë dashurie…

Trupi drithërohet

shpirti drithërohet

në enigma kujtimesh:

Kam dashur

a s’kam dashur ndonjëherë?!…

Erdhën mushkonjat

nga E. Kaceli

Erdhën dallëndyshet.

Sipas një ligji të vjetër poetik

pranvera nuk pranon lajmëtar tjetër.

Po nuk erdhën dallëndyshet, logjikisht,

as pranvera nuk mund të vijë.

Ndërkohë

                  pranvera ka ardhë para kohe.

Pranvera ka gabuar përsëri...

Erdhi pranvera.

Sipas një ligji të vjetër natyral.

Erdhën...

Sipas një ligji të ri poetik:

Po nuk erdhën dallëndyshet, logjikisht,

mund të vijnë, p.sh. mushkonjta.

Erdhën mushkonjat.

Në ardhjen e tyre ndjejmë pranverën...