Akull...

 

Nuk jena patriotë, as nacionalistë, as atdhetarë! nga E. Kaceli Itali

Photo Ilir Shahini, It

 -Për të gjithë tradhëtarët si unë!

-Për të gjithë ata që shajnë tradhëtarët si unë!

Ju që rrini në bythë të oxhakut, shumicën e kohës pa dru zjarri, e pa tru në krye, ju i keni të gjitha! Keni patriotizmin, keni atdhedashurinë, jeni naconalistë!
Të gjitha këto i zhvilloni ndërsa shprushni në hì e shkruani "dokrra hìnit" kundër atyre shqiptarëve që patën guximin e pashoq me e lanë atë vend. Në atë vend ku mentaliteti turkoshak i 500 vjetëve, i përziem me edukimin marksist -leninist, filozofinë marksiste e dhunën proletare të diktatorit Enver Hoxha, vijon me e mbajtë peng deri në krim, në moszhvillim deri në tragjedi!

Nuk mundem me iu thanë atdhetarë, se kisha me i fye randë, të gjithë shqiptarët e famshëm në botë si Rita Ora, Dua Lipa, Xherdan Shaqiri, vëllezrit Xhaka, Kledi Kadiun, Prelocajn e famshëm, e mijëra djem, vajza, burra, gra, që u detyruan të largohen nga një vend ku dhuna fizike, psikologjike, morale, e materiale të detyrojnë me marrë rrugët e botës!
E kur këto vajza e gra, këta djem e burra, kanë sukses në botën e lirë në mjeksi, sport, shkencë, kulturë, art, a thjeshtë si qytetarë të lirë të botës së lirë, anatemohen e emërtohen duke i treguar me gisht: Tradhëtarë!

Nuk jam atdhetar as unë, jo! Nuk jam atdhetar si ju në bythë të hinit! Më qëlloni edhe mua si tradhëtar se lashë punën si gazetar e ndërtoj shtëpi në Itali!
Ç'dreq atdhetarit jam unë që dy djemve iu kam mësuar shqip krahas italishtes! Iu kam dhënë shkollë e po bëhen dikush në Itali! (Jo vetëm, unë por mijëra të tjerë si unë, e më të mirë se unë!)
Në Shqipëri rrinë atdhetarët e vërtetë! Patriotët e hìnit, shqiptarët e vërtetë, djemtë i mësojnë të merren me drogë, me vrasje, me e pa kanun në dorë, me rrahje grash e mosrespektim të tjetrit e të jetës së tjetrit!

Shqiptari i vërtetë, ai i sotshmi që ju predikoni si atdhetar, si patriot, si nacionalist është:
Vrasës, drogaxhi, hajdut, kriminel, vrasës, dhunues femrash, apo politikan dallkauk e i korruptuar deri në palcë i tipit të Taulant Ballës, Edi Ramës, Sali Berishës, Ilir Metës... Se nuk po flasim për akademikët e shquar atdhetar si tipi i Skënder Gjinushit& CO.

Na nuk jena as atdhetarë, as patriota, as nacionalista! -sipas të gjitha statistikave të viteve të fundit, më shumë jemi jashtë atdheut se sa keni mbetë brenda tij!
Natyrisht, ne që kemi ikë, jemi shumica tradhëtarë, ndërsa ju që keni mbetë, pakica që shan ne, (me moshën mesatare që po iu rritet dita -ditës), jeni atdhetarët e vërtetë që mbani gjallë kastën e plehrave të politikës që ju sundon, ju shtyp ju, e ne na detyron të ikim përditë!

Unë nuk jam atdhetar! Se nisem prej Italisë, për dy fotografi në Divjakë, Lezhë, Shkodër, Krujë, etj. për me i tregua botës ku jetoj se Shqipëria është ndryshe!
Shqipëria mund të jetë ndryshe, por shqiptarët që shajnë shqiptarët e tjerë, kam dyshimet e mija fort të mëdha, se kanë me arritë me u ba njerëz ndonjëherë!
Ju që na shani, nuk jeni tjetër veçse do cmirëzinj, që suksesi i shqiptarëve në botë iu tregon sa mbrapa keni mbetë për shkak të injorancës tuaj të thellë, për shkak të psikologjisë turkoshake, bajraktareske, enveriste, marksiste, komuniste, me të cilën iu kanë ushqyer qysh me vdekjen e Skënderbeut, nga brezi në brez!
Ju kujtoni se jeni kuq e zi, por në fakt iu ka mbetë vetëm e zeza në shpirt e në mendje!
E më vjen thellësisht keq!

Shpirti i natës... sonet nga E. Kaceli

 

Në natën errët, të zezë sterrë

Një jaht me velë të bardhë

noton në liqenin e terrtë, natë

len pas një dritë të gjatë...

Në natën errët, të zezë, sterrë

një jaht - shpirt njeriut, velë

një shpirt i bardhë noton në terr

e dritë n'horizont hiç s'po duket...

Noton një barkë, me një velë të bardhë

në varkë, një frymë njeriu hap sytë

në mundimin bosh, të rrejshëm për dritë...

Liqeni sterrë i zi, i terrtë, natë

nata sterrë e zezë, e zezë, e gjatë

Drita, drita, drita përherë e ma larg!

Gusht 2022, liqeni Garda, Itali

Jorida Satka bukuroshja e poezisë horror! Nga Edmond Kaceli

-Krejt e qetë Jori më thotë: Mond, as unë nuk e di pse shkruaj kështu!
Ato që shkruaj mund të jenë poezi, ndonjëra mund të mbetet poezi, ndoshta shkruaj poezi! Me të vërtetë nuk di pse shkruaj kështu!

Lindur në Tiranë. Jeton në Malmö Suedi, një ndër qytetet më të njohura për një jetë kulturore shumë të gjallëruar dhe për arkitekturën e jashtëzakonshme që të sjell në kufijtë e imagjinatës.
E kur flasim për imagjinatë krijuese Jori i kalon kufinjtë në këtë aspekt!
Poezia e sajë ka ëndërrra, llum njerëzor që kërkojnë të të hanë të gjallë, materie gri, shumë materie gri, jetë, dhimbje, dashuri, gjak... Horror!
E të gjitha bashkë quhen vetëm POEZI!
Dikush gjen në vargjet e Jori Egdar Alan Poe, krijuesin e prozës dhe poezisë horror. Dikujt i kujtohet Pushkin, Lermontov... Por unë nuk gjej asnjë nga këta! Gjej vetëm Jorin, një poete të rrallë nga Shqipëria, që shkruan dhe jeton poezinë e artin e të shkruarit në mënyrën më origjinale, në mënyrën më të thjeshtë, në mënyrën më të bukur, në mënyrën më horror!
Jorida Satka, po të kisha mundësi të hyja në brendësi të kafkës tënde, kur ruhet me njëzet mijë çelësa materia jote gri dhe shpirti poetik i një arti fin, ndoshta do të zbuloja arsyen e vërtetë të vargjeve tuaja brilante!
Në pamundësi të teknologjisë aktuale po iu prezantoj disa nga grimcat e turit dhe shpirtit të trazuar të bukuroshes së poezisë horror!

Qëndron mbi tavolinë një tas i madh...
i thellë, i mbushur me lëtyrë
heshtja e vdekjes paska tretur lugët...
Fshijnë këmbët e palara në pragun e derës
afrohen rreth tasit për t'u ngushëlluar
për të ngushëlluar veten,
duke qerasur me lugët e tyre atë që kanë pranë...

Mbaron rituali.
Tasi i vdekur qëndron plot mbi tavolinë... 
Qokat vazhdojnë
të gjithë largohen, të etur
me stomakun bosh

Ju... që merrni copa dhimbjeje
dhe i qëndisni kaq bukur...
Ju... që luani me dritën dhe e ktheni në terr.
Do arnojmë shpirtin, me copa të njëri-tjetrit,
apo me dhimbjen përqafuar edhe këtë natë?
Aty ku mbyllen rrugët, me dhëmbë të mprehtë
kthen në dritë, për mish të freskët 
kthehu në shtratin e bardhë e prit... 
të kryqëzohesh në mesnatë,
me gjakun tim që thith mes buzëve...
Religjion me Zot të rremë
prapë, prapë dhimbjen ta fal...

Sot desha të perqafoja ëndrrën...
se u lodh duke kërkuar në errësirë...
Qëndroja me bërrylat ngjeshur mbi tavolinë
S'di ç'pres,
ndoshta ajo të vijë!
S'ka ku shkon e fëlliqura kohë,
avash-avash vazhdon lëviz nëpër dhomë,
shkërmoqen vetvetiu disa dhëmbë
kërcasin mbi tavolinë. Tek bërryli i lagur, loti,
s'mban dot ekulibrin.
Dhe unë qesh,
qesh duke mbeshtjellë fytyrën me duar,
mos më shohë njeri.
As ëndrrën mos ta tremb,
jo nuk kam frikë...
Tek më ikën, padashur dora e shkëputet një nishan i zi,
por pa dhimbje, 
mes shpatullës e qafës rreshqet,
oh është një shenjë e mirë...
Hija e një engjëlli me vjen vërdallë,
ndërsa filloj të mbledh dhëmbët në një gotë....
Merri te guri i varrit, me to më shkruaj epitaf, 
ma puth edhe ëndrrën, se gjysmë e lashë.

Unë bëj dashuri me Ty...

në qiej, dhe ndjej bulëzat e agut
nëper pore e deri në asht.
E shijojnë...
njerëzit që ndalojnë
e shikojnë duke shkuar me trëndafila në duar 
për në varreza.
Mendojnë fatkeqësinë e tyre 
në lumturinë Tonë..
Dhe ti,fluturon në eksitimin e trurit tënd,
ku fluturat poshtë barkut turren epshëm
dhe gjinjve ju fryn duke thënë emrin tim.
Nuk janë më dy,është veç një!
Unë në ty e ti, brenda meje.
Sa keq që ti vjen rrallë!
Unë jetoj në Jupiter e ti në tokë. 
Pse ka kaq shumë meridianë 
që na ndajnë..?
Ekstazë ta mendosh.....
largësia e afërisë Tonë.

Më kishte zënë gjumi duke...
u ushqyer nga qumështi yt i verdhë.
Hëna ime e plotë!
Ngrihem pa e ditur pse isha aty.
Më dukej se të gjithë të vdekurit 
po më shikonin mua. 
Ti s'ke vdekur 
po unë ç'dua në varreza??
Ngrihem zbathur majëgishtash,
të mbushur me dhé, 
futem në shtëpizën aty pranë.
Pa zhurmë!
Fustani i bërë me baltë 
në xhepat katrorë të tij,
një shkrepse e lagur
dhe dy cigare...
E mbaja mend që ishte 
një për ty e një për mua.
Po përse vallë?
Duhet të bëj pak dritë,
ndoshta ndizet kjo fije.
Oh qirinj e piktura plotë!
Ku jam?
Sytë në piktura më ndiqnin në çdo hap.
Ajri mu bë i zi,
në mjegull një klithëm... 
Dëgjoj e mpreht si akull 
qe dhimbje në gjoks.
Errësira më kap gishtrinjtë.
Me duart në kokë ndez cigaren ...
Nuk doja te vrisja,jooo!
A dhemb?
Tek cigarja digjej hija jote ledhaton.
Ndiz edhe timen!-thua.
Engjëjt na përgjojnë.
Afrohem mes tyre, ata jetojnë.
Pinin dhe ato qumësht njësoj.
Joooo, mos pini,se hëna s'ndriçon! 
Do vrisni dhe ju!E kush më degjon.
Vallë ku jam?
Hëna s'është më e plotë. 
Diçka thyhet ...
Hap sytë vështroj, ti shtrirë në të bardhë, buzëqesh
Të ledhatoj, të përkëdhel flokët,
të puth lehtë që 
ëndrrën mos t'a zgjoj...

Më jep një cigare zotëri...
Të lutem më jep një cigare!
Kam nevojë për një cigare zotëri...
Kam lekë plot me vete zotëri.
Por dua një cigare nga të tuat.
Zotëri, ju lutem, mundeni?
Ju ngjani shumë me të,
dhe pini po të njëjtën cigare.
Kërkon dhimbja e të majtës, 
t'i dërgoj një përqafim malli me gërma tymi..
Thatësira e shpirtit fliste...
tek kërkon mendimin,
e një jete të thënë sikur,
e një pritjeje të thënë sikur.
Rrudhet zhurmshëm, ulërima e padëgjueshme...
dhe pickon...
Piranja të ngjitura në lëkurë...
Sikur ti ta dije, sikur ti të ishe, 
të shikoje, të ndieje atë që ndiej unë.
Një jetë e gjatë, vajtje-ardhje të shkurtra. 
Sikur...

Helmi
E përqafova tek m'u lut...
Dhe kërkoi të pinte...
I dhashë nga helmi që kisha pirë vetë,
dhe përsëri u shtri...

 

Historia e emrit tim!

Emrin Edmond, një emër i rrallë për vitet 60, ma ka vendosë im atë Rrok Kaçeli.  Lexonte shumë letërsi. Sidomos, një ndër kryeveprat e Aleksandër Dyma-s "Konti i Montekristos"

Sot, gjatë një vizite në Marsejë, Francë ndërsa shikoja nga Larg ujdhezën If  me kështjellën e famshme ku Dyma,vendos në burg personazhin Edmond Dantes, emocionet ishin të jashtëzakonshme: Një anije me emrin e personazhit të famshëm! Një anije me emrin tim!

Kujtimet e fëmijërisë kur lexoja e rilexoja dhjetëra herë historinë e Kontit të Montekristos! Katër volume libri të zverdhura nga koha! Një histori dashurie, cmirëzie, burgimi, arratisjeje,  pasurie, hakmarrjeje, fisnikërie... Gjithçka njerëzore...

E shpesh ndihem Edmond Dantes, siç deshi im atë! Ndihem Kont, pa qenë i tillë! Ndihem Konti i Montekristos ndërsa udhëtoj në dashurinë e dy djemve të mij Rei e Erik, e bashkëshortes Suzana!

Marsejë 22 gusht 2022

Lypësit e varrezave nga E. Kaceli

Photo E.Kaceli

Në qetësinë e përjetshme të varreve
mbijnë lypësit e vegjël, vrasin heshtjen,
me dorën dhe zërin shtrirë:

Më fal noj lekë... Zot-ri!
E ti gjithçka ndihesh!- Veç Zot jo!
Se të ishe Zot, në varreza nuk do të kishte të vdekur!
As lypësa me zà të zvarritun që lypin
bukën e përditshme të dhimbjes!

Në varreza ndoshta të vdekurit do të ishin prapë
po të ishe Zot! -lypësarët e vegjël nuk do të ishin aty!
E Zot nuk je! Kruan xhepat e fal!
Krejt si në Altarin e Kishës, atij fëmije Krisht me sy blu,
lëkurë të nxime prej diellit, që shndrit trishtueshëm mbi varre...

E ikën dyfish i trishtuem!
O Zot! Sikur të isha Zot!

Shqipëri, korrik 2022

Wildlife: GPS Lejlekëve të zinj të Kamenicës, Kosovë! nga E. Kaceli

 -Shënohet kështu i pari rast në Ballkan i vendosjes së sistemit modern GPS në trupin e Lejlekëve të Zinj

Të ndalosh kohën! -Një mision i pamundur. Por jo e pamundur të jesh kundër rrjedhës! Të jesh kundër rrjedhës! Të bësh atë që njerëzit e quajnë çmenduri ose thënë ndryshe pasion i çmendur për natyrën e vendit tënd!

Emocionuese, unike! -Kështu e kanë quajtur, njëzëri, suksesin e tyre të radhës, aktivistët dhe mbështetësit e organizatës Wildlife Albanian Photographers procesin e vendosjes së sistemit GPS në trupin e Lejlekëve të Zinj që folenizojnë prej disa vitesh në Kosovë!

Vetëm pasioni i çmendur mundet me motivu një grup njerëzish idealistë, shqiptarë të Kosovës, të merren me një shpend në rrezik zhdukjeje, dhe mjaft i rrallë jo vetëm në viset shqipfolëse por edhe më gjërë!(Për fatin tonë të mirë idealistë shqiptarë gjinden ende!)

Bëhet fjalë për Lejlekun e Zi (Ciconia Nigra) shpend mjaft i veçantë, e i rrallë jo vetëm në trojet shqipfolëse por edhe në Europë! Një çift i Lejlekëve të zinj, prej disa kohësh folenizon dhe shtohet në komunën e Kamenicës, Kosovë!

Nisma më e fundit e shoqatës së fotografëve shqiptarë të natyrës së egër ka qenë montimi i sistemit GPS në trupin e lejlekëve të zinj që bujtin në zonën e Kamenicës, si dhe matjet përkatëse morfologjike dhe unazimi, që tregon datën dhe vendin e vendosjes së unazës.

Operacioni, për kushtet natyrore të terrenit dhe mangësitë logjistike, ka rezultuar mjaft i vështirë, por ka përfundur me sukses!

Ky sukses, sipas Institucionit shkencor prestigjoz gjerman Maks Planck, vendosja e sistemit GPS në rastin konkret, shënohet, si rasti i parë në krejt Ballkanin!

Furnizimi i GPS dhe unazave të përshtashme të vendosura në trupin e lejlekëve të zinj është mundësuar nga Instituti gjerman Maks Planc dhe nga Universiteti i Kozencës në Itali.

Sipas fotografit dhe dokumentaristit të jetës së egër Arian Mavriqi, ekpi  realizues përbëhej nga ekspertët të fushës shkencore prof. Qenan Maxhuni, e dr. Ferat Makolli. Fotografi i natyrës dhe biznesmeni Sefer Susuri, i kudogjendur, edhe financiarisht, në aktivitetet e shoqatës. Të ndihmuar dhe të asisituar, për të shmangur incidentet, nga ekspertët e shoqatës së Kosovës për Shpëtim Milaim Kelmendi, Mentor Maloku dhe Blerton Nuha. Një ndihmë të pakursyer në përmbushjen e këtij misioni dha kompania e mirënjohur  Lg Construction Group shpk, me Kujtim Gashin, Leonard Bytyqin, Fatlind Aliaj, e Blend Demiraj.

Vendosja e sistemit Gps, një përvojë e njohur në gjithë botën shkencore, shërben për studimin e migracionit të shpendëve, sjelljeve të tyre gjatë migracionit, rrugën që ata ndjekin gjatë procesit, stacionet ku ndalojne, etj duke i ndihmuar shkencëtarët e fushës të arrijnë në konkluzione sa më të sakta shkencore!

Edmond Kaceli

Wildlife: Fotografohet në Kosovë simboli i natyrës shqiptare

 

Dhia e egër  Foto Arian Mavriqi

Fotografohet, me super cilësi, në ambjentin e sajë natyral, në një zonë të Kosovës, simboli i bjeshkëve shqiptare, dhia e egër (Rupicapra rupicapra).

Dhia e egër ballkanike është një specie e rrallë, e konsideruar në rrezik zhdukjet nga gjuetia e paligjshme! Ajo është shpallur e mbrojtur edhe nga Konventat Europiane të Natyrës së Egër! Pavarësisht se gjithmonë bie pre e papërgjegjshmërisë së gjuetarëve dhe gjuetisë së paligjshme!

Fotografia është realizuar nga fotografi i mirënjohur Arian Mavriqi, i specializuar, veçanërisht, në fotografimin, filimimin dhe dokumentimin e jetë së egër në trojet shqiptare e më gjërë!
Për hir të së vërtetës, dokumentimi i dhisë së egër, është realizuar edhe herë të tjera por në cilësi që len për të dëshiruar dhe nga mjete jo profesionale, ose në distanca tepër të largëta!

Vështirësia e fotografimit është jashtëzakonisht e madhe për arsye të habitatit ku jeton. Habitat i karakterizuar nga terreni i thepisur, e lartësia e konsiderueshme e Alpeve, mbi nivelin e detit.

Me shaka Mavriqi thotë se "Preferoj më shumë me fotografu Djallin se dhinë egër në gjendje të lirë në habitatin e sajë natyral!"
 
E. Kaceli

I dehuri i çuditshëm! nga E. Kaceli

Rruga... Foto E. Kaceli

 Mbushi gotën plot me ajër

 E piu me fund

(I pat munguar prej kohësh)

 

Marrakëmbësh

u nis për udhë...

 

Qershor 1991 (Nga libri "Kur u mbaruan përrallat për fëmijë")

Reforma në Drejtësi! Foto nga E.Kaceli