që rrxohet ngadalë mes përmes pyllit
e n'sa i afrohet dheut në t'rame
përkëdhelet fort prej rrezeve të diellit
kur pushon përjetshëm n'gji t'ferrit
kur bjen lehtë n'tokën e vrame
n'tokën helmueme prej njierit
E ì ditë kam me u bâ pleh, aty parit
n'rrugën e pyllit pa gjurmë, tretë
me i dhanë jetë fijes së barit.
