 |
| Realizuar me intelegjence artificiale @E. Kaceli |
Në Vendin tim, në tokën e ikjes, në truallin e dhimbjes
Ikën të gjithë, bashkë me dhimbjen ngarkuar në shpinë
ngadalë, si një pendim gjigand gjatë një meshe kolektive!
në Kishën e Shpresës së Mbytur në heshtjen sublime!
Të parët u larguan njerëzit e zakonshëm, të pabujshmit,
të heshturit e përjetshëm nuk bënë lajm në edicionet pa lajme
Mëmëdheu s'kishte nevojë për shërbimin e tyre pa vlerë!
Statistikat zyrtare heshtën për numrat e panevojshëm.
Në Dheun tënd, të dytët ikën mjekët, përditë nga pak!
I fundit mori rrugën dje me një çantë mjeku në shpinë
të vetmen pasuri ngarkuar në avionin e parë të linjës
në shtetin pa pacientë, nuk kishin nevojë për mjekë!
Në Atdheun tonë, në vendin e heronjve, nuk ka më heronj!
I Mbrami Hero ngarkoi heroizmin në shpinën gjithë plagë
(plagët rridhnin diçka si punë gjaku, pa ngjyrë heroizmi)
ikën në kërkim të atyre që duhej t'iu shëronin dhimbjen!
Në Viset e atyre nuk ka më poetë që ti këndojnë gjithë kësaj!
I fundmi poet, mbetur aksidentalisht, ngarkoi poezinë në shpinë
Në shënjë proteste hodhi përtokë një grusht shpirt përzier gjak
mori ikën drejt Boshit Universal! Me avionin e linjës, u tret në qiell!
Në qiellin gri avioni hante bijtë e një vendi t'çuditshëm!
(pa njerëz të zakonshëm, pa mjekë, pa heronj, pa poetë)
Rrugëtonte avioni si një kanibal i plagosun teksa ushqehej
me bijtë (pasagjerë -viktima) të një hiç-vendi pa qiell...
Lajmet zyrtare thonë se avioni nuk është ulë ende!
Itali, tetor 2023
