Nga Shënkolli në zemër të Legnanos: Rrugëtimi i Aleks Vulajt, kandidati që synon të përfaqësojë zërin e emigrantëve

Shkruan E. Kaceli, Itali

LEGNANO, Itali – Historia e emigracionit shqiptar në Itali është e mbushur me sakrifica, integrim dhe, tashmë, me një dëshirë në rritje për të kontribuar aktivisht në jetën publike të vendit pritës. Një shembull konkret i këtij rrugëtimi është ai i Aleks Vulajt.
Aleksi, pas dy dekadash jetese në Legnano, ka vendosur të kandidojë për këshilltar komunal në listën "Fare Centro con Radice", në mbështetje të kryebashkiakut aktual Lorenzo Radice.
 
Një lidhje që nis në vitin 1992
Për Vulajn, dashuria për kulturën italiane, dhe Italinë,  nuk lindi në brigjet e Adriatikut gjatë eksodeve të mëdha, por në vendlindjen e tij, në Shënkoll të Lezhës. Ishte viti 1992, (vetëm 16 vjeç), kur misionarët e parë italianë u vendosën në zonën e Bregut të Matit, duke sjellë jo vetëm ndihma, por edhe një model të ri edukimi dhe humanizmi për një popull që sapo kishte dalë nga kthetrat e një komunizmi të egër.
Ky takim i hershëm hodhi themelet e formimit të tij njerëzor dhe profesional, duke krijuar një urë lidhëse që do të përcaktonte të ardhmen e tij.
 
Legnano: Shtëpia e zgjedhur
Prej gati 20 vitesh, Aleks Vulaj është pjesë organike e qytetit të Legnanos. Ky qytet lombard me rreth 61 mijë banorë, mbi 1.200 janë shtetas shqiptarë, është vendi ku ai zgjodhi të ndërtonte familjen e tij. Gjatë këtyre viteve, ai nuk ka qenë thjesht një vëzhgues, por një aktor aktiv në botën e vullnetarizmit dhe shoqatave, duke u bërë shpesh pikë referimi për bashkatdhetarët në nevojë.
"Legnano më ka dhënë shumë më tepër seç mendohet," shprehet Aleksi, duke nënvizuar se angazhimi i tij politik vjen si një rrjedhojë natyrale e viteve të tëra pune në terren.
 
Sfida politike dhe integrimi real
Kandidatura e Vulajt vjen në një moment kyç për qytetin, i cili nën administrimin e Lorenzo Radice -s është shndërruar në një "kantier të hapur" zhvillimi. Për Vulajn, politika nuk është propagandë, por shërbim. Ai kritikon ashpër sloganet boshe si "t'i ndihmojmë në shtëpitë e tyre", duke i cilësuar si retorikë boshe, që nuk ka sjellë kurrë ndihmë konkrete. Përkundrazi, beson te projektet e binjakëzimit dhe te bashkëpunimi i ndërsjellë midis Italisë dhe Shqipërisë, projekte të cilat tashmë kanë nisur të marrin formë.
 
Një urë lidhëse për komunitetin
Ajo që e dallon angazhimin e tij është njohja e thellë e problematikave të përditshme: nga vështirësitë me dokumentacionin dhe papunësinë, deri te sfidat shëndetësore. Përmes kontakteve të tij të vazhdueshme me famullinë e Shënkollit duke qenë mjaft aktiv edhe në rrjetet sociale, Vulaj ka asistuar për shumë familje bashkëatdhetarësh, duke dëshmuar se integrimi kalon përmes solidaritetit njerëzor përpara se të kalojë te vota.
Sot, ai u bën thirrje bashkatdhetarëve të tij që të bëhen pjesë e procesit demokratik. Sipas tij, pasja e një përfaqësuesi shqiptar në komunën e Legnanos nuk është vetëm një çështje krenarie kombëtare, por një domosdoshmëri për të siguruar që askush të mos mbetet pas.
Pavarësisht rezultatit të zgjedhjeve, historia e Aleks Vulajt mbetet një nga qindra dëshmitë e fuqishme të transformimit të emigrantit në një qytetar aktiv, i gatshëm për të punuar për të mirën e përbashkët të komunitetit ku jeton.

Paradoksi i Gegnishtes: Mes Elitës Letrare dhe "Gegnishtes së Katundit" nga E. Kaceli

Gegnishtja sot po jeton një lloj dualiteti sa magjepsës, aq edhe melankolik. Nga njëra anë qëndron gegnishtja letrare, e papërsëritshme, e Fishtës, Mjedës, Gurakuqit, Migjenit, Camajt, e Koliqit etj. -një arkitekturë gjuhësore monumentale dhe precize. Nga ana tjetër, është realiteti i përditshëm: një mozaik mijërangjyrësh, ku "gegnishtja e katundit" mbizotëron mbi normën e kultivuar.

Miti i 100 Shkrimtarëve
Gegnishten, letrare, zyrtare, e flet pak kush, e shkruajnë, korrekt, veç nja 100 vetë (prapë m’duken shumë!) tjerët flasin e shkruajnë gegnishten e katundit të vet!
Mbase edhe ky numër duket bujar! Kjo 100 që dinë ta shkruajnë gegnishten letrare në mënyrë korrekte, nuk është thjesht një provokim. Është një diagnozë e ftohtë e realitetit tonë kulturor. Pas vitit 1972, gegnishtja e kultivuar mbeti jashtë institucioneve, duke u shndërruar gradualisht në një lloj "latinishteje shqiptare" me ndryshimin se latinishtja quhet "gjuhë e vdekur" ndërsa gegnishtja u shëndrrua në: "gjuhë e vrarë, e burgosur, e arrestuar!"
Kush e përdorte merrte emërtimin: Reaksionar i Gjuhës Shqipe!

Saktësia vs. Improvizimi: Gegnishtja letrare kërkon një disiplinë gramatikore (paskajoren, trajtat e shkurtra, lakimet specifike) që nuk mësohet më në shkolla! Gjuha ka rregullat sintaksore, morfologjike, gramatike, fonetike, fonologjike, leksikologjike, semantike, pragmtike (gjuha në veprimin e përditshëm)- terma që tingëllojnë të huaja për gegnishtasit e katundit!
Pa këto baza, shkrimi kthehet në improvizim.

Fragmentizimi: Pa një rregullator qendror, gjuha gege po atomizohet! (po rrudhoset, pluhuroset)! Kush nuk e zotëron normën letrare, përfundon duke shkruar ashtu siç flet në rrethin e tij të ngushtë, duke i bartur tiparet e gjuhës së lagjes apo fshatit direkt në letër.

Kur "Katundi" zë vendin e Librit
Forca e gegnishtes ka qenë gjithmonë te gjallëria e saj, poetika, fjalëformimi i pafund, muzikaliteti, por dobësia e saj sot qëndron te mungesa e unitetit! Kur secili përdor fonetikën dhe leksikun e zonës së vet, gjuha humbet fuqinë e saj për të qenë universale.
Shumë shkrues të Veriut, shkruajnë fiks siç flasin vetë në sofrën familjare! Kjo don me thanë se kufizojnë, pa dashje, dritaren e komunikimit vetëm me ata që të rrethojnë!
Krijohet kështu një lloj barriere e padukshme, por e dëmshme: Gegnishtja Letrare dikur ishte një urë që lidhte krejt Veriun dhe trojet shqiptare, ndërsa "gegnishtja e katundit" rrezikon të mbetet një rreth i mbyllur.

Një Rezistencë Kulturore
Rreziku nuk është se gegnishtja do të zhduket si e folur! Ajo jehon fuqishëm në rrugë, muzikë, folklor, dhe shtëpi. Rreziku i vërtetë është humbja e fisnikërisë së saj akademike! Tash 35 vjet e këtej nuk ka pasë asnjë përpjekje serioze për të krjuar të paktën një gramatikë minimale të gegnishtes letrare! Pa këtë gjitha diskutimet janë krejt boshe! Njohësit e paktë të gegnishtes letrare (gjuhë zyrtare deri në vitin 1972) duhet të kishin organizuar të paktën një mbledhje për këtë!
Të shkruash saktë në gegnishte sot nuk është thjesht çështje dëshire; është një akt rezistence intelektuale. Ata "100 veta" që e mbajnë gjallë normën korrekte janë rojet e fundit të një katedraleje gjuhësore që, për pjesën tjetër, po kthehet dalëngadalë në një rrënojë të bukur, por të pashfrytëzueshme.
Mungesa e gegnishtes në Altarin e Gjuhës Shqipe është krejt e pajustifikueshme, dhe jashtëzakonisht e dëmshme!
Humbja e kohës vetëm zgjat agoninë e një pasurie të jashtëzakonshme kombëtare që po e mbysim të gjithë nga pak!

Lezha kthehet në kryeqytetin e fotografisë! nga E. Kaceli

Pamje e Lezhës nga Laguna (Photo E. Kaceli)

Organizohet i pari Festival Mbarëkombëtar i Jetës së Egër dhe Natyrës 

LEZHË – Më datat 18 dhe 19 Prill, qyteti i Lezhës do të jetë qendra e një aktiviteti unik që bën bashkë artin, natyrën dhe turizmin.
Bashkia e Lezhës organizon të parin Festival Mbarëkombëtar të Fotografisë, një nismë që synon të kthejë fokusin e publikut dhe turistëve drejt pasurive të jashtëzakonshme natyrore të kësaj zone.
Ky aktivitet dy-ditor do të mirëpresë rreth 35 fotografë të apasionuar nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut. Nisma vjen si një bashkëpunim i ngushtë mes Drejtorisë së Turizmit në Bashkinë Lezhë dhe një grupi fotografësh nga Kosova, të specializuar në zhanrin “Wildlife” (jeta e egër).

Një vizion që tejkalon përmasat lokale

Projekti vjen si vazhdimësi e politikave të Bashkisë Lezhë për promovimin e kulturës dhe turizmit. Bashkia e Lezhës, e kryesuar nga kryetari i saj, Pjerin Ndreu, është e shquar tashmë për krijimin, mbështetjen dhe zhvillimin e aktiviteteve të tilla kulturore dhe artistike, promovuese që i kalojnë përmasat lokale. Nën këtë lidership, Lezha po pozicionohet çdo ditë e më shumë si një qendër e rëndësishme e eventeve me impakt mbarëkombëtar, duke e kthyer qytetin në një udhëkryq të vlerave artistike dhe zhvillimit turistik.

Një lidhje simbolike mes fotografëve shqiptarë
Përzgjedhja e Lezhës për këtë festival nuk është e rastësishme. Koordinatori i aktivitetit, fotografi i njohur nga Prizreni, Liridon Shala, e lidh këtë nismë me peshën historike të qytetit:
"Lezha është vendi ku u lidhën shqiptarët në 2 Marsin e Vitit 1444, aty ku filloi gjithçka për mbrojtjen e Kombit, në një kohë kur kombi rrezikohej të zhdukej
Ky festival bashkues shënon një lloj lidhjeje të re, njëlloj Kuvendi mes fotografëve shqiptarë, një bashkim përmes artit për të dokumentuar bukuritë tona, ku Lezha është e rrallë në bukuritë e saja!"
Drejtori i Turizmit në Bashkinë Lezhë, Renaldo Xhanej, thekson se "ky aktivitet është një mjet i fuqishëm për promovimin e potencialeve turistike, duke u fokusuar në zonën e Kune-Vainit, ku ndërthuren peizazhet e virgjëra me një biodiversitet të mahnitshëm!"
Xhanej shton se aktiviteti mund të shtrihet edhe në vitet e ardhshme!

Programi: Nga terreni te ekspozita e hapur
Aktiviteti është konceptuar në dy faza kryesore:
Dita e Parë – Eksplorimi: Fotografët do të zbresin në terren për të kapur momente autentike nga jeta e egër, shpendët ujorë dhe peizazhet ku drita natyrore e bregdetit krijon kompozime unike.
Dita e Dytë – Ekspozita: Fotografitë më të bukura të realizuara do të printohen dhe do të ekspozohen në kavaleta në një ambient të hapur, duke i ofruar publikut një vështrim artistik mbi bukuritë e fshehura të Lezhës.
Ky festival nuk është vetëm një garë estetike, por një ftesë për të rizbuluar natyrën dhe për të promovuar "Turizmin e Gjelbër" përmes fuqisë së imazhit.