Ikja ime e parë nga jeta...

 nga E. Kaceli

Përbuzur. Nëpërkëmbur. Harruar. Ika e dashur.

Miqtë dhe armiqtë e mi u gëzuan shumë sepse

ikja ime u hoqi një barrë të rëndë.

Miqtë, që nuk e dija se i kam aq të paktë

u çliruan prej miqësisë time dhe

prej ndihmës që unë, pa kursim,

u dhashë. Kur unë pata nevojë ata

nuk patën më nevojë. Përkrahja ime

u plak tepër shpejt. Ata fituan ç’ka deshën.

Unë humba ç’ka pata krijuar me mund

e sakrificë. Mes dhimbjesh. Ika prej

miqve.

Ika e dashur. Prej ikjes time armiqtë vetëm

duhej të gëzoheshin. Dhe u gëzuan.

Megjithëse nuk prisja kaq shumë armiq, unë

u gëzova së shumti ngaqë arrita t’i njoh

të gjithë.

E dashur! Mos u shqetëso për mua. Unë ika

thjeshtë sepse kërkuan të më nëpërkëmbin.

Kurrësesi nuk mund të bija

dakord. Dhe ja! –askush nuk pyet për mua.

Kjo ndodhi sepse asnjëherë nuk fola marrëzi,

përkundrazi, marrëzitë i patën me tepri të tjerët,

të cilët edhe tash thonë: “Shyqyr që shpëtuam

prej tij!”. Për këtë jam shumë i sigurtë. Siç

kam qenë vazhdimisht në jetë. Siguria ime

buron në drejtësinë. Aty ku fillon pasiguria

e të tjerëve.

E dashur! Unë po largohem prej këtij llumi njerëzor

i fyer. Kjo më shton dhimbjen dhe më ngjall shpresën.

I papërlyer mbeta. Të tjerët, të lodhur, ranë të flejnë mbi të.

Së shpejti do të çohen. Tepër vonë, të zhytur, kanë për

ta kuptuar se unë kam patur të drejtë. E pra

ndodh që gaboj. Ikja ime në këtë çast nuk është

gabim. I detyruar nga rrethanat e mbrapshta, pasi

të gjitha rrugëqëndrimet m’u zunë, ç’të bëja? Pa lavd

momental, mora ikën. Që nuk përqaset me

asnjë ikje tjetër. Moisiu iku dhe u kthye

me lakun në fyt. Të tjerëve duhet që unë t’iua heq

lakun.

Tradhëtisht më lanë në mes të shumë

rrugëve, nën mëshirën e të pamëshirshmëve që,

për çudi, u shtuan shumë atëherë kur veten ndieva

ligsht. Ani! –tash mësova prapë, kur vjen

dita e rrëzimit, të gjenden pranë, pa i thirrur,

ndihmës vullnetarë për në theqafje. Sport i

vështirë, veçanërisht kur sehirxhinjtë shtohen. Nuk

kanë faj. –As’herë kërkova rrëzimin e tjetrit

nën ngritjen time. Gabova e dashur.

Mos u shqetëso! –Shumë vetë thanë: “I bën mirë

të pushojë!” –Dëgjo! Hipokrizinë mjerake të çifutëve

përpiqen të përdorin,

pa art.

Lotët nuk më tradhëtuan. Erdhën vetëm kur

ua pata nevojën. Tani jam çliruar. Edhe po

të dëshiroj krejt ditën nuk mundem kurrsi të

lotoj. Lotët më janë shterrur. Syve të tharë

lëvizin imazhet e protagonistëve të teatrit absurd

të jetës. Komploti doli me sukses. Makbethi lau duart

dhe fjeti i qetë, pasi bëri edhe njëherë dashuri me ledin

Makbeth. Gjumi i tyre është i patrazueshëm.

Asnjë Makbeth nuk i thotë ledit: -Ja fantazma e

atij që vramë! –Kjo ndodh falë detergjentëve të cilët

me gjithë krizat që kaloi njerëzimi, nuk harruan të

përkryhen.

E dashur! Unë i dëgjoj tek zgërdhihen dhe

më vjen shumë mirë. Unë i dëgjoj tek thonë: Edhe hijen

e kishte të thartë. –Dhe më vjen shumë mirë. Unë i dëgjoj

tek më fyejnë; tek më gjuajnë me gurë, pas shpine, dhe

më vjen shumë mirë. –Mos u shqetëso!

Qëllimi i tyre u arrit. Kësisoj mbërrimë në

pikën më delikate.

Unë po largohem edhe nga ju

e dashur. Faleminderit që më braktise e fundit!

Sakrifica jote ishte e tepërt. Kur një njeri

cilësohet “klinikisht i vdekur”, mjeku më i madh

kryqëzon duart i pari. Faleminderit! Dikush

duhej të më përbuzte i fundit. Fati zgjodhi ty. Në

memoriet e njëri –tjetrit do të regjistrohen silu-

etat përkatëse, të përmbysura.

E dashur! –Jeta qenka e pamëshirshme për të

mëshirshmit. Në shtëpi nuk më pritën dhe

aq keq. Një kalinë e larme lehu pak më

tepër se duhej. Nuk arrita ta marr vesh arsyen.

Dhe qesha marrëzisht me lehjen. Deri në fund.

Shumëkush do të përhapë lajmin e mirë se unë,

mbase, u çmenda. Ki durim! Marrëzitë

e fundit, dëgjomi deri në fund. Shfrytëzoje rastin

e dashur! –Unë pata guximin të dëgjoj deri në

fund kundërshtarët e mi, që më shanë aq gjatë,

prej frikës së natyrshme më shanë

marrëzisht. Duke kompromentuar

të drejtën legjitime të fjalës

së lirë…

E ndiej. U bëra së tepërmi i mërzitëshëm.

Po i jap fund. Me besimin e palëkundëshëm se

do të rikthehem një ditë.

Ki besim! Ashtu siç kam edhe unë besim

në ringjalljen e Krishtit.

E dashur!

Lamtumirë e dashur!

Përgjithmonë.

I harruari -nga E.Kaceli

Në trenin e harresës  mbetur

Në trenin e mbytur në rrugën pa krye

Përzier me udhëtarët e Botës së Humbur...

Xhamat e palarë thyejnë imazhe njerëzore

Trembur -pasqyrohen copa shpirtrash

thyer nën peshën e kohës…

I harruar në një qoshk të trenit të botës...

Tren Torino- Milano Centrale 31 janar 2006- Langhe 2012

Ajo erdhi... nga E. Kaceli

Ajo erdhi tek unë…

Erdhi me frikën e vdekjes, megjithëse,

unë ia kisha premtuar ndonjëherë vdekjen.

Ajo erdhi tek unë me frikën e vdekjes së

tmerrshme dhe

me të gjitha tmerret që vinin si pasojë e

sajë. Erdhi tek unë

duke sfiduar të gjitha, së bashku me atë

të tmerrshmen, vdekje,

duke sfiduar edhe të gjitha thashethemet e njerëzve

që përgojojnë vdekjen

megjithë viktimat…

Ajo erdhi tek unë e bindur.

Pas ardhjes do të vdiste njëherë e për-

gjithmonë.

Erdhi tek unë për të mos u ngjallur ku-

rrë pas takimit fatal

për atë vetë dhe për mua.

Ajo erdhi tek unë: I qe mërzitur jeta.

Ajo erdhi tek unë: Për të gjetur vetëm

vdekjen, e bindur

se do ta gjente vetëm tek unë, edhe

unë i bindur e prita…

Ajo erdhi.

Pabesisht, gjetëm, tek njëri –tjetri,

Jetën

dhe u zhgënjyem,

u zhgënjyem nga vdekja e pabesë…

Rruga ime nga E. Kaceli

-Asaj që duhet t’më dashurojë

Rruga ime

Rruga ime i ngjan rrezeve të diellit

ku drita të verbon, të qorron sytë

e bukur.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan zjarrit përvëlues

ku digjesh, digjesh si prej flakëve

të ferrit.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan natës pa yje, pa hënë

ku të sundon, të shtyp pesha

e territ.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan shkretëtirës paanë

ku çmendesh, çmendesh për një

pikë ujë.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan varrit të mjegullt

ku tretesh, tretesh, bëhesh

hiçgjë.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan pyllit të virgjër

ku hyn për të mos dalë

kurrë më.

Rruga ime

Rruga ime i ngjan…

Kujt i ngjan kaq shumë jeta ime?

Pamflet i ripunuar

Si mund të hyjmë në Europë? -nga E.Kaceli

Meqënëse Bota është pak a shumë sferike, unë, pas konsultash me politikanë dhe shqiptarologë të shquar kam arritë në një zgjidhje interesante dhe unike për nga shkalla e rëndësisë për kombin tonë!

Zgjidhja konsiston sa më poshtë:

Globi thuajse sferik, thënë ndryshe: thuajse i rrumbulltë.

Bota ecën gjithherë përpara.

Europa ecën gjithherë përpara.

Ne ecim gjithherë pas Botës.

Ne ecim gjithherë pas Europës. Shumë, shumë mbrapa sajë.

Nuk e kapim. E thënë ndryshe: Nuk arrijmë të hyjmë në Europë.

Ne kërkojmë t’ia hedhim Europës?

Ne ia hedhim Europës!

Ne bëjmë një: Prapakthehu!

 Pra ecim mbrapa. Ose më mirë, sipas të gjitha fakteve: Ne ecim mbrapsht. (Si mbrapshtanë që jemi.)

Por në fakt këtu, në ecjen tonë mbrapsht, qëndron ndryshimi. Sipas konceptit të Ecjes Relative, ecja jonë mbrapsht është ecje përpara.

Dy palët: Europa dhe Shqipëria, tashmë, në globin e rrumbullakët, ecin përpara me hapat e tyre.

Dhe takohen në një pikë.

Kështu i japim fund stërmundimit tonë për të mbërritë Europën. Për të hyrë në Europë.

Shënim:

Leksioni është i vlefshëm,  jashtëzakonisht, aktual edhe për në Kosovë.

Personazhi i skajeve të errëta -nga E. Kaceli

Ballë gërmadhave qindra vjeçare ecën

veshur me errësirën e natës dimërore

të akullt

hedhur krahëve, nxitimthi, ca rreze të

të zbehta hëne

pak brymë,

mbi flokët e pakrehur

dhe mbi fytyrën e zbehtë sa terri.

Zvarritet personazhi i skajeve të errëta

të botës njerëzore. Nëpër errësirën e arsyes

hapat kërcasin, me ritmin e hekurt,

të një ushtari antik

si në përrallat -fantazëm

shtrihet ankthi

Nën gozhdën e akullt të personazhit mitik.

Gërmadhave të gurta të Lisit plak

Dritat elektrike ngjyrosin zbehtë

muret

Muret e nxirë nga pishtarët historikë.

Dritat elektrike iu ngjajnë pishtarëve

në shuarje

Topat grykëndryshkur,

gojëtharë,

po digjen etit

Por uji -viktimë e bretkocave ndodhet

Viktimë e zhabave gjithë dhjamë

Që tash dymijë vjet nuk e ndalin

këngën magjepëse

dhe shumimin.

Topat gojëtharë kanë etje.

Prej grykës sterrë të një topi,

në të çarën

e buzëve të qoshkut

Rrëshqet tinëzisht një gjarpër i përgjumur.

drejt pellgut. Është i uritur.

Shumë. Shumë i uritur gjarpëri që

rri fshehur në gjumin dimëror

gjarpëri që rri fshehur në ferrën

e shpirtit tim.

Helmues -eci

Helmues unë eci...

Unë: Personazhi i skajeve të errëta

të prejardhjes

fisnike…

Profesioni: Mos me bà asgjà!

Pamflet
nga Edmond Kaceli

Quando diventerò grande, vado in Albania a far’ niente. Perché cosi fanno tutti gli albanesi -mio figlio Erik, 7.
Kur te rritem do të shkoj në Shqipëri e të punoj asgjë. Sepse kështu bëjne të gjithë shqiptarët. - djali im Erik, 7 vjeç.

Dhe kur e pyesin: Në ç’vend i ke parë që shqiptarët nuk bëjnë asgjë?
Përgjigjet shpejt: Sa herë që shkojmë në Shqipëri i shoh të gjithë.

Ky gjykim i vogëlushit 7 vjeçar, më ka mahnitë jo vetëm mua, por gjithkënd prej miqve të mij që ia kam treguar.
Në fakt : Mos me bà asgja- ky është një profesion që ne Shqiptarët e dimë më së miri dhe e realizojmë në prefeksion.
Prej mëngjezit deri në darkë vonë në Shqipëri duken, në pamje të parë, sikur të gjithë janë të zënë me punë, dhe kushedi se sa shumë punojnë. Kështu duken në pamje të jashtme.

Por sa të hapësh derën e parë të një shtëpie shikon që është ditë pushimi.
Të gjithë familjarët, dhe ndonjë mik i familjes i zgjuar herët, janë mbledhë rreth filaxhanit të kafesë, shoqëruar gotën e rakisë. Të rrethuar flasin fjalë burrnie, histori (thashetheme) katundi që iu duket si qytet, e thashetheme qyteti që ju duket si katund.

Bëjnë politikën e kryeplakut, politikën e kryetarit të komunës, politikën e qeverisë, të presidentit shqiptar e më pas hidhen në arenën ndërkombëtare. Pikërisht aty të gjithë i ke kompetentë. Të gjithë bëhen analistë të mëdhenj. Të gjithë, pa përjashtim moshe, njohin me përgjegjësi të lartë çështjet ndërkombëtare, e udhëheqësit ndërkombëtarë që i përziejnë. I njohin me emra, mbiemra, gra, dashnore, fis e farë, më mirë se ç’njohin delet, dhitë lopët a derrin e vetëm që kanë në kasollen e tyre.
Bagëtitë e gjora, që ju ka ikë orari i mjeljes, apo iu është vonuar orari i tagjisë së mëngjezit, fillojnë të pëllasin, e burrat e familjes fillojnë të shtijnë tek a çift se kujt i takon ti ushqejë, aty nga ora 10.

Shqiptarin tipik “nuk bàj asgja” mos e gjetsh në divanin e shtëpisë, (në karrige nuk ulen kurrë se iu dhemb bytha) e gjen në kafenetë (baret) e shumta të fshatit a qytetit, duke ushtruar denjësisht profesionin.
Kafja shoqërohet me një klas tjetër pijesh. Qysh prej zbulimit të “Red Bull” “B52” e ndonjë pieje tjetër energjike, shqiptarët janë bërë me krahë dhe vetëm barku i zmadhuar tej maset nuk i lë të fluturojnë!
Baret e qytetit janë të mbushura aq shumë sa nuk gjen vend ku të ulesh.
Në lokale i gjen të gjithë. Njerëz të thjeshtë, hallexhinj profesionistë, pijanecë profesionistë, gra me burra, gra pa burra, burra pa gra, nxënës shkolle pa shkollë... Lista e gjatë mbyllet me zyrtarin tipik barkalec shqiptar. Zyrtarin që të gjitha çështjes e zyrës i zgjidh në kafene, e të gjitha çështjet e kafes i zgjidh më vonë në zyrë.
E njeriu normal kur shkon në Shqipëri pyet veten: Është ditë normale pune apo mbledhja e sindikatës së “asgjë bërësve”.

Por çështja është më e thellë. Nëse, larg qoftë e dashtë Qoftë Largu, ke nevojë për një asgjëbërës në Shqipëri, bëj kujdes! Bëj shumë kujdes! Asgjëbërësin e ke përgjithësisht të zënë me punën e tij të përhershme: Duke bërë asgjë.
Dhe duhet të jesh shumë i lumtur, e të mos guxosh ta pyesësh dy herë rresht, kur të thotë : Eh! Tash për tash jam i zënë. Hajde më vonë. Ose më mirë, më ço një zile telefoni se të marr vetë...

Dhe ti që vjen nga një botë tjetër ku njerëzit e shkretë rropaten në punë nga mëngjezi i parë deri në darkë vonë, gati të duket vetja i marrë e pyet veten: Përse? Përse të mos kthehem në Shqipëri dhe të filloj punë Asgjëbërës?
Është kohë krize ku i dihet...

Kartolinë e hershme -nga E. Kaçeli

Heret.
Viti i ri është tepër larg
Larg meje dhe larg gjithkujt. Larg
vetes është

Heret.

Kartolina të trembura
Kartolina -dordolecë për të trembur
                                                      veten
me frikën e ardhjes së Vitit te Ri.
Heret.

Kartolina kurrkund
nuk gjenden. -njerëz.

Dita ikën shpejt...

Improvizoj trishtëm një kartolinë
të parakohshme
të jokohshme
"Gëzuar Vitin e Ri ...! "

Çudi!

Perëndoi dielli heret
Me heret se kurrë...

Vargje të marra

Poezitë qenkan bërë aq fluide sonte.
Në çdo fletë
-ca gjurmë gishtërinjsh, lehtësisht,
duken.

Kanë mbirë mes rreshtave…
Shiko!
-vargjet janë bërë më të ndjeshme,
dhe ndjenjat kanë kaluar kufinjtë e vargjeve.
(Vargje!
-zgjeroni hapin, frymëmarrjen metrike
bëjeni hap ndjenjash.)

-Mos!…

Më lejo!
-gjithçka është e mundur.
Gjithkush ka të drejtë të dashurojë…

-Mos…

Mos u tremb! –është kërcitja e librave që digjen
si një dëshirë e pakapshme.
Që vuajnë si unë,
çahen brenda vetes,
dhe s’kanë tjetër të drejtë,
vetëm shpërthejnë vargje.

Vargje të kota… Vargje të marra…

***
-po më torturon ky fund i pashpresë.
Ora?… -me siguri ka ikur mesnata. Kalimtare
si njerëzit.

Mjaft!
-dëshiroj të lë gjurmë të pashlyeshme.
Ah! Redaktorët.

Duhet të pushojnë se ekzistuari redaktorët e jetës.

Duhet nga fillimi, dhe njëherë,
mbi themelet e Parimit Poetik të ndërtohet Bota.

Le strade di Venezia

Le strade di Venezia

Kurbani -Godan -Titulli i kopjuar

nga E. Kaceli

Kur degjova per here te pare per librin "Kurbani" qe kryetari uzurpator (pushtues) i partise socialiste nxorri ne drite, mu kujtua se nje liber me titullin Godan -Kurbani, i nje autori indian, ishte botuar dikur dhe ne gjuhen shqipe.

E kerkova ne internet. Gjeta referencat frengjisht te ketij libri, te botuar ne France ne vitin 2006, ne te kushedi saten gjuhe te botes.

Per ata qe dine frengjisht, italisht, apo spanjisht, ideja e librit te Premchand eshte lufta per nje lope, simbol i Indise.

Per ata qe dine shqip, mund ta kerkojne librin ne nje nga bibliotekat shqiptare me titullin origjinal Godan (Kurbani)

Besoj se ideja e librit te Rames eshte vjedhe nga ky liber indian, qe ka hyre ne historine e letersise universale.

Lopa simbolizon Bashkine e Tiranes qe ia moren Rames nga duart ndersa po e milte ne menyren me te eger. (Per ta mjele, ndoshta, mjelesi tjeter)
Dhe ketu per pak sa nuk plasi lufta.
Por nuk jemi ne Indi dhe pse Tirana, kryeqyteti, eshte lopa e shenjte e shqiptareve!
Dhe une besoj se shqiptaret nuk jane banoret e nje fshati indian qe çdo vjedhje, a grabitje mund t'iua shesesh si prone origjinale tenden.
Te pakten te permendej shkrimtari indian, pre e kesaj vjedhjeje ne ide, qe ne gjuhe te huaj e quajme embelsisht "plagjiature"

Godan, le don d'une vache
di: Premchand
Autore/i: Premchand
Editore: Harmattan
Collana: Lettres asiatiques
Prezzo di copertina: € 31.00
Prezzo deastore.com (info) € 35.65
Formato: Libro

Data di pubblicazione: 02 Marzo 2006
Disponibilità (info) 15 giorni lavorativi
ISBN: 2296002269 ISBN 13: 9782296002265

Godan, le don d'une vache un libro di Premchand

Godan met en scène le combat tragique de la vie de Hori, un paysan du Nord de l'Inde dont le rêve est de posséder une vache, symbole de la prospérité d'un paysan indien. Victime des circonstances, Hori se voit accablé de dettes et réduit en esclavage. A sa parution en 1936, année de la mort de Premchand, ce livre a été immédiatement reçu comme un chef d'oeuvre de la littérature indienne et comme un monument de la littérature universelle. Traduit en plusieurs langues, sa parution en français, 60 ans après sa publication en hindî et la mort de son auteur, est un événement.

Leter te dashurave...

Të dashura!
-siç e dini as’herë qeshë hipokrit
prandaj,
për këtë,
si dhe detyruar
nga mungesa e letrës së pastër
(Këtu është grumbulluar një grimë e pisllë
kut të kësaj Bote mrekullisht të
ndyrë)
Po ju shkruaj dy fije letër të përbashkët

 Me dhimbje prej mungesës tuaj
të gjatë,
të papërballueshme deri
në çmendje. Po ju shkruaj.

Jam... siç mund të jem pa frymën tuaj.
Jam... siç mund të jem pa trupin tuaj.
Jam... siç mund të jem pa çdo gjë tuajën

duke filluar nga seksi juaj
duke mbaruar te seksi juaj

Jam… siç mund të jetë poeti
i burguar.

Të dashurat e mija të bukura!
Të dashurat e mija të mira!
Eunukëve ruajuni! Vrastarë dashurishë
janë. Frymuar prej dreqit à,
prej engjëjve të palavdishëm
në luftën kundër Zotit.

Ruajuni! Ruajuni shumë!
Prej eunukëve larg. Larg. Larg.
Të tredhunit -armiq të dashurisë
janë. Armiqtë e mij
janë. Armiqtë tuaj
janë.

Të dashura!
N’sa ndiej mungesën tuaj të brishtë
ju lutem! N’emër të dashurisë
mos u vetëburgoni -unë nuk trishtohem

Veç
-n’krahët e të tjerëve, n’ekstazë
kur të mbyllni sytë
Lutuni për mua,
për fatin tim

Kaq mjafton të mos ndjehem i harruar
apo i braktisur fundimisht.

Morali?!
-shpikja më e pamoralshme e Njeriut
të mos ju shqetësojë
Bekimin tim!
-Mos i lini orët të ikin kot
se,
nuk kthehen!

Çastet fatlume (sado shumë) nuk mjaftojnë
për shijimin e Botës
që kalon 20 metër larg prej këtej
(Dhe unë e ndiej frymën -njësuar
me frymën tuaj)

Mos e lini të ikë!…

Të dashura!
Mirëupjekshim të dashurat e mija!
(i pafat larg jush)

Ju dua. Ju dua. Ju dua shumë...

Edmond.

Lisburg (përndryshe -Burg i Lezhës) Maj 1995